บทที่ 3 ไม่รู้จักคนคนนี้
จั่วฮุ่ยมองโก่วซู่ฮวาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดย้ำอีกครั้งว่า “ไม่ดี”
พูดจบเธอก็บอกลาคุณย่าจั่ว จากนั้นก็เดินจากไป
โก่วซู่ฮวาโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม เธอมองไปที่คุณย่าจั่ว “แม่ ดูจั่วฮุ่ยสิ ปกติฉันดีกับเธอขนาดนั้น แค่ให้เธอยกงานให้เหม่ยฟางชั่วคราว เธอก็ไม่ยอม”
คุณย่าจั่วถลึงตาใส่ “แกฉลาด แต่คนอื่นก็ไม่ใช่คนโง่”
ที่บอกว่ายกให้จั่วเหม่ยฟางชั่วคราว ต่อไปถ้าเธอไม่คืน จั่วฮุ่ยจะไปทวงงานจากจั่วเหม่ยฟางได้ยังไง
ถ้าจั่วฮุ่ยได้ยินคำนี้ เธอต้องบอกว่าไม่ต้องห่วง เพราะงานของเธอต่อให้เอาไปขายหรือยกให้ใคร ก็ไม่มีทางตกถึงมือจั่วเหม่ยฟาง
โก่วซู่ฮวาจ้องมองแผ่นหลังของคุณย่าจั่วตาโต ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแรง
เธอไม่ยอมล้างชามด้วยซ้ำ หันหลังกลับห้องตัวเอง
จั่วเหม่ยฟางเอาชามไก่ออกมาแล้ว กำลังเคี้ยวเนื้อไก่ติดปากอย่างเอร็ดอร่อย
“อีนี่ กูยังไม่กลับมา มึงก็กินก่อนเลย” โก่วซู่ฮวาเดินเร็วเข้ามา หยิบเนื้อไก่ชิ้นหนึ่งกินตาม
จั่วเหม่ยฟางไม่มีเวลาสนใจจะพูด ก้มหน้ากินเนื้ออย่างเดียว
โก่วซู่ฮวากินไปสองชิ้น เนื้อในชามก็หมด เธอยกชามขึ้นดื่มซุปไก่ทีเดียวหมด
“แม่ หนูยังไม่ได้กินเลย” จั่วเหม่ยฟางกลืนเนื้อในปากลงคอ พูดอย่างไม่พอใจมาก
“นี่ไง มีแล้ว” โก่วซู่ฮวาเทน้ำร้อนลงในชามเล็กน้อย แล้วยื่นให้จั่วเหม่ยฟาง
ถึงจั่วเหม่ยฟางจะไม่พอใจ แต่เมื่อกี้เธอกินเนื้อเยอะ จึงไม่บ่นอะไรอีก ยกน้ำร้อนที่มีหยดมันลอยอยู่ดื่มลงไป
“โก่วซู่ฮวา แกแอบอู้งานอีกแล้วใช่ไหม? ยังไม่ล้างชามอีก?”
เสียงตะโกนของคุณย่าจั่วดังมาจากข้างนอก
“เดี๋ยวฉันไปล้างชามก่อน แกเดี๋ยวค่อยล้างชามของเราแล้วเก็บซ่อนไว้” โก่วซู่ฮวากำชับจั่วเหม่ยฟางหนึ่งประโยค แล้วรีบเดินออกไป
จั่วเหม่ยฟางดื่มน้ำร้อนไปสองชามติดๆ เห็นในชามสะอาดมาก เลยคิดว่าไม่ต้องล้างอีก เก็บเข้าตู้ไปเลย
โก่วซู่ฮวาล้างชามทั้งหมดด้วยน้ำเย็น แล้วเอามือกุมท้องรีบไปห้องน้ำ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่ได้กินเนื้อมานานหรือเปล่า คืนนี้กินเนื้อเข้าไป ท้องเธอก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยดี
หลังจากเธอไปแล้ว จั่วฮุ่ยเดินเข้าไปในครัวดูรอบหนึ่ง ไม่พบชามใหญ่ที่ใช้ใส่ซุปไก่ จึงถอนหายใจโล่งอก
เธอรู้ว่าโก่วซู่ฮวาจะแอบกินกับจั่วเหม่ยฟางเท่านั้น เลยเปลี่ยนซุปไก่อาบยาพิษไปให้
คนอื่นในตระกูลจั่วไม่ได้ทำอะไรให้เธอต้องเสียใจ เธอไม่อยากทำร้ายคนอื่นพลาดไปด้วย
กลางคืน โก่วซู่ฮวาที่วิ่งเข้าห้องน้ำหลายรอบ ก็ลุกจากเตียงอีกครั้ง
“แกจะออกไปอีกทำไม?” จั่วเหลียงพลิกตัวบนเตียง พูดอย่างไม่พอใจ
“ฉันไปห้องน้ำ” โก่วซู่ฮวาพูดเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด
จั่วเหลียงโบกมือ แล้วหลับตาลง
โก่วซู่ฮวาแง้มประตูเบาๆ แล้วเดินไปนอกลานบ้าน
วันนี้จั่วฮุ่ยเพิ่งเกิดใหม่ นอนไม่หลับเลย ได้ยินเสียงประตูใหญ่ดัง ก็ลุกขึ้นทันที เห็นแผ่นหลังของโก่วซู่ฮวา จึงเดินตามไป
ในบ้านตระกูลจั่วมีห้องน้ำอยู่แล้ว โก่วซู่ฮวาออกไปข้างนอกดึกขนาดนี้ ต้องมีเจตนาอื่นแอบแฝงแน่
จั่วฮุ่ยตาเป็นประกาย ก้าวเท้าเบาๆ ตามหลังโก่วซู่ฮวาไป
โก่วซู่ฮวาวันนี้วิ่งเข้าห้องน้ำหลายรอบ เดินเซเล็กน้อย ไม่รู้ตัวว่ามีจั่วฮุ่ยตามหลังมา
จั่วฮุ่ยตามโก่วซู่ฮวาไป เลี้ยวลดคดเคี้ยวเข้่าซอยเล็กแห่งหนึ่ง
โก่วซู่ฮวาไม่ได้หันหลังมามองด้วยซ้ำ ก็เปิดประตูบานหนึ่งเดินเข้าไป
จั่วฮุ่ยตามติดทันที มองซ้ายมองขวา แล้วออกแรงตัวเดียว ก็ปีนขึ้นไปบนกำแพง
วันนี้ตอนบ่ายเธอก็สังเกตเห็นแล้วว่า ตัวเองคล่องแคล่วกว่าชาติก่อนมาก แรงก็มากขึ้นไม่น้อย
ภายในบ้าน บนโต๊ะมีเทียนเล่มเล็กจุดอยู่ ให้แสงสว่างริบหรี่
โก่วซู่ฮวาทรุดตัวนั่งที่โต๊ะ พูดกับผู้ชายอย่างอ่อนแรงว่า “มีอะไรกินไหม? ไปเอามาให้หน่อย”
ผู้ชายคนนั้นขยับถอยออกห่างเล็กน้อย สูดจมูกฟุดฟิด “นี่กลิ่นอะไร? แกตกส้วมเหรอ?”
“วันนี้ฉันท้องเสีย อย่าพูดมาก รีบไปหาอะไรให้ฉันกินหน่อย ฉันท้องเสียจนแทบไม่มีแรงแล้ว”
โก่วซู่ฮวาดึงมือผู้ชาย แต่เขาสะบัดออกทันที
“แกเข้าห้องน้ำเสร็จล้างมือรึเปล่า?”
โก่วซู่ฮวาตาเบิกกว้าง “ดีนะแก ไอ้จางชุนไหล ฉันอุตส่าห์มีลูกให้แก แกยังจะรังเกียจฉันอีก”
จางชุนไหลทั้งสายตาและในใจล้วนรังเกียจ แต่ก็ยังเดินไปหยิบขนมเถาสู่ห่อหนึ่งจากตู้มาวางบนโต๊ะ โก่วซู่ฮวาแกะห่อกินทันที
จั่วฮุ่ยลงจากกำแพง แนบตัวกับมุมกำแพงซ่อนในความมืด เธอได้ยินคำพูดของโก่วซู่ฮวา แววตาวาบขึ้น
มีลูกให้?
นั่นก็หมายความว่า ไม่ใช่แค่จั่วเหม่ยฟาง แม้แต่จั่วเสี่ยวเหว่ยก็ไม่ใช่ลูกตระกูลจั่ว?
จั่วฮุ่ยคิดทบทวนในใจถึงหน้าตาของจั่วเหม่ยฟางกับจั่วเสี่ยวเหว่ย เหมือน... ไม่เหมือนกับคนตระกูลจั่วเลยจริงๆ
ในบ้าน จางชุนไหลเห็นโก่วซู่ฮวากินเถาสู่ต่อเนื่องสามชิ้น ก็รีบห้าม “พอแล้ว เถาสู่ที่เหลือเอากลับไปให้เสี่ยวเหว่ย”
จั่วฮุ่ยที่อยู่นอกบ้านร้องอุทานในใจ: หลักฐานแน่นหนา!
ไม่มีผู้ชายคนไหน จะซื้อขนมให้ลูกชายของชู้รัก
โก่วซู่ฮวาถึงจะไม่พอใจ แต่ก็ห่อเถาสู่กลับคืน
จางชุนไหลถามถึงอาการป่วยของจั่วเทา และถามถึงงานของจั่วฮุ่ย
โก่วซู่ฮวาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ให้ฟัง แล้วพูดอย่างเดือดดาลว่า “ฉันดูแล้วอีจั่วฮุ่ยบ้านั่น คงไม่ยอมยกงานให้เหม่ยฟางแน่ นายจะเอาเงินให้ฉันหน่อยไหม ฉันจะซื้องานให้เหม่ยฟางสักตำแหน่งเลย”
“ไม่ได้” จางชุนไหลปฏิเสธทันควัน “บ้านแกมีงานที่โรงงานเครื่องจักรกลสองตำแหน่ง จะเสียเงินซื้อทำไม เงินพวกนั้น ฉันเก็บไว้ให้เสี่ยวเหว่ย แกอย่ามาคิด”
“เสี่ยวเหว่ยตอนนี้เพิ่ง 10 ขวบ เอามาให้เหม่ยฟางใช้บ้างก็ไม่เห็นเป็นไร” โก่วซู่ฮวาขึ้นเสียง เธอสงสารลูกสาวจริงๆ
“คณะกรรมการชุมชนมาหาพวกเราแล้ว ถ้าไม่มีงาน เหม่ยฟางอาจต้องถูกส่งไปชนบท เธอเป็นลูกสาวของนายนะ นายจะทนให้เธอไปลงชนบทได้เหรอ?”
จางชุนไหลเงียบไปห้านาที แล้วพูดว่า “ดูท่าจั่วเทาคงอยู่ได้อีกไม่นาน แกรีบหาลูกเขยให้ลูกสาวเขา ให้เธอยกงานออกมา แกวางใจเถอะ ฉันไม่ยอมให้เหม่ยฟางไปชนบทหรอก”
โก่วซู่ฮวาถึงดีใจขึ้นมา เอาแขนคล้องคอจางชุนไหล แนบตัวเข้าไป “ฉันรู้ว่านายไม่ทิ้งพวกเราแม่ลูก”
จางชุนไหลเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน “แกบอกว่าท้องเสียไม่ใช่เหรอ? รีบกลับไปซะ ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามาที่นี่บ่อยๆ เดี๋ยวมีคนเห็น”
โก่วซู่ฮวายังอู้ต่ออีกครู่หนึ่ง เห็นจางชุนไหลกำลังจะโกรธแล้วถึงยอมไป
จั่วฮุ่ยหลบไปที่มุมทันที แต่ไม่ระวังไปสะดุดอะไรบางอย่างบนพื้น เธอรีบกระโดดขึ้นแนบกับกำแพงอย่างคล่องแคล่ว จึงไม่เกิดเสียง
จางชุนไหลเป่าเทียนบนโต๊ะดับ แล้วเดินตามโก่วซู่ฮวาออกประตูไปทีละคน
จั่วฮุ่ยมองดูสองคนนั้น สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอไม่คิดเลยว่าความคิดที่จะให้เธอแต่งงาน วางยาพิษเธอ เป็นฝีมือของชายอื่นของโก่วซู่ฮวา
เมื่อกี้ภายใต้แสงไฟริบหรี่ เธอมองเห็นหน้าตาของจางชุนไหล แต่เธอไม่รู้จักคนคนนี้
ตอนนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอกอีก จั่วฮุ่ยเผลอตัวขึ้นไปบนกำแพงอีกครั้ง คลานไปตามขอบกำแพงสองสามก้าว แล้วนอนหมอบลง
จางชุนไหลเดินมุ่งมาทางที่จั่วฮุ่ยอยู่