ตอนที่ 4 รวยแล้ว!
หัวใจของจั่วฮุ่ยเต้นระรัว หรือว่าจะถูกจับได้แล้ว เธอพยายามผ่อนลมหายใจให้ช้าลง แผ่นหลังแนบชิดกับกำแพง
จางชุนไหลเดินมาถึงจุดที่ทำให้จั่วฮุ่ยสะดุดเมื่อครู่ เขาขยับของกองบนพื้นออก แล้วหยิบจอบที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาเริ่มขุดหลุม
ภายใต้การจับตามองของจั่วฮุ่ย จางชุนไหลขุดกล่องขนาดหนึ่งฟุตสี่เหลี่ยมสองใบขึ้นมา แล้วนำกล่องทั้งสองไปฝังไว้ที่โคนกำแพงฝั่งตรงข้าม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกล่องสองใบนั้นหนักเกินไป หรือเพราะจางชุนไหลหมดแรงขุดหลุม เขาเอาแต่ก้ม ๆ เงย ๆ ทำงานทุกอย่างจนเสร็จ แล้วตรวจดูในลานบ้านอีกหลายรอบ ถึงได้วางใจจากไป
จั่วฮุ่ยหมอบอยู่บนกำแพงตลอดเวลา กะว่าผ่านไปสิบกว่านาที จางชุนไหลคงไม่กลับมาอีก แล้วเธอจึงค่อย ๆ ไต่ลงจากกำแพง
เธอขยับแขน เมื่อมาถึงที่แล้ว ก็อย่ากลับมือเปล่า
โก่วซู่ฮวาอยากเอาชีวิตจั่วเทา จั่วฮุ่ยก็จะเอาทรัพย์ของผัวมันไป ดูซิว่าถ้าผัวมันทำของหาย มันจะยังช่วยมันอีกไหม
จั่วฮุ่ยแนบหูฟังที่ประตูอยู่ครู่หนึ่ง แน่ใจว่าด้านนอกไม่มีเสียงอะไร จึงรีบเดินไปยังจุดที่จางชุนไหลขุดหลุมเมื่อครู่ เพียงไม่กี่ทีก็ขุดกล่องที่จางชุนไหลเพิ่งฝังไว้ขึ้นมา
กล่องทั้งสองใบมีกุญแจล็อกอยู่ จั่วฮุ่ยโมโหจนกระชากอย่างแรงสองสามที นึกไม่ถึงว่ากุญแจจะหลุดออกมาได้
จั่วฮุ่ยดีใจขึ้นมาทันที คราวนี้เธอได้ประโยชน์ล่ะ
เธอเปิดกล่องดูแล้วล้วงมือสัมผัสดู ข้างในเป็นทองคำแท่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทองคำแท่งก้อนใหญ่?
วันนี้อากาศไม่ดี รอบข้างมืดสนิท แต่เมื่อกล่องทองคำแท่งก้อนใหญ่วางอยู่ตรงหน้าจั่วฮุ่ย ก็ยังมีแสงวาววับบาง ๆ
ดวงตาของจั่วฮุ่ยเป็นประกายขึ้นมาทันที รวยแล้ว!
มีทองคำแท่งพวกนี้แล้ว ต้องหาหมอจีนเก่ง ๆ มารักษาพ่อให้หายได้แน่นอน
จั่วฮุ่ยปลดผ้าพันคอที่ใช้ปิดหน้าออก พับมุมชนมุมสองครั้ง กลายเป็นห่อผ้าสี่ชั้น เททองคำแท่งในกล่องทั้งสองลงบนผ้าพันคอ แล้วมัดเป็นปมแน่น
ผ้าพันคอผืนนี้จั่วเทาซื้อมาให้เธอตอนไปทำงานที่ปักกิ่งครั้งหนึ่ง กว้างยาวเกือบเมตร ตอนนั้นยายจั่วยังบอกว่าจั่วเทาใช้เงินสิ้นเปลือง
แต่ตอนนี้ดูแล้ว ผ้าพันคอผืนนี้ซื้อมาได้เหมาะเจาะจริง ๆ ไม่งั้นทองคำแท่งมากขนาดนี้คงขนไปลำบาก
จั่วฮุ่ยยกห่อทองคำแท่งขึ้นมา กะน้ำหนักประมาณสี่สิบกว่าชั่ง เธอหิ้วเดินไปสองสามก้าว เห็นว่าไม่มีปัญหา จึงหาหินแถวนั้นใส่ลงในกล่อง กะน้ำหนักให้พอ ๆ กัน แล้วคล้องกุญแจไว้ ฝังกลบลงดินเหมือนเดิม
ฟ้ามืดเกินไป จั่วฮุ่ยมองไม่ค่อยเห็น จึงทำได้แค่พยายามทำให้เหมือนเดิมที่สุด
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ จั่วฮุ่ยยังเข้าไปเดินดูในบ้านอีกยกหนึ่ง กลับเจอกล่องขนมปังใส่ธนบัตรและตั๋วใบหนึ่ง เธอไม่ทันได้นับด้วยซ้ำ ใส่ลงในห่อผ้าไปเลย
ยังไงคืนนี้ก็มีเพียงจางชุนไหลกับโก่วซู่ฮวาที่เคยมาที่นี่ ต่อให้จางชุนไหลรู้เข้า ของก็ฝีมือโก่วซู่ฮวา
เก็บทองคำแท่งสองกล่องกับกล่องธนบัตรและตั๋วมาได้ จิตใจที่ทั้งกังวลและเร่าร้อนมาตลอดตั้งแต่เกิดใหม่ของจั่วฮุ่ยถึงได้ดีขึ้นมาหน่อย
ตอนออกจากประตู เธอเห็นไม้กวาดอยู่หน้าประตู เลยหยิบขึ้นมากวาดไปทั่วลานบ้าน มองดูฝุ่นตลบทั่วลานแล้ว เธอก็โยนไม้กวาดทิ้งอย่างพอใจ แล้วกระโดดข้ามกำแพงไป
คืนนี้เธอนอนอยู่ที่บ้าน ไม่ได้ออกไปไหน
จั่วฮุ่ยอารมณ์ดีเดินออกมาได้สองซอย ก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลัง "หยุดนะ"
จั่วฮุ่ยหันไปมอง ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งมาทางเธอ ในมือถือมีด พอเดินมาถึงตัวเธอยังตวัดมีดใส่พร้อมตวาด "หลีกไป!"
เฮ้ย!
คนนี้มันเป็นบ้าอะไร?
จั่วฮุ่ยฟาดห่อผ้าในมือใส่ชายคนนั้น
ชายคนนั้นนึกไม่ถึงว่าจั่วฮุ่ยจะลงมือเร็วขนาดนี้ อยากหลบแต่หลบไม่พ้น
ที่เขายิ่งนึกไม่ถึงคือ ในห่อผ้าของจั่วฮุ่ยมีทองคำแท่งอยู่ ถูกทองคำแท่งหนักหลายสิบชั่งฟาดเข้าเต็มหน้า เกรงว่าเขาคงเป็นคนแรก
ถึงแม้ชายคนนั้นจะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง แต่ก็หลบไม่พ้น แขนขวาเหมือนถูกฆ้อนหนักทุบ มีดในมือหล่นลงพื้น ตัวเขาเองก็ล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น
"นายใช้มีดจ่อฉันก่อน ฉันถึงได้โต้กลับ" จั่วฮุ่ยพูดกับชายที่นอนอยู่บนพื้น
ชายคนนั้นเจ็บจนพูดไม่ออก เฮ่อเหยี่ยนก็มาถึงตรงหน้าแล้ว
เขามองชายบนพื้นก่อน แล้วถึงหันมามองจั่วฮุ่ย "คุณไม่เป็นไรใช่ไหม"
เสียงนี้?
จั่วฮุ่ยพยายามเบิกตากว้างมองคนตรงหน้า นั่นคือเฮ่อเหยี่ยน?
เฮ่อเหยี่ยนมองหญิงสาวตรงหน้า ขมวดคิ้ว "ดึกป่านนี้แล้ว มาอยู่ข้างนอกทำไม"
เขาผ่านการเป็นทหารหน่วยสอดแนมมาก่อน ต่อให้รอบข้างจะมืดสนิท ก็มากพอให้เขามองเห็นหน้าตาของจั่วฮุ่ยได้ชัดเจน รวมถึงห่อผ้าที่เธอถืออยู่ด้วย
เมื่อครู่ จั่วฮุ่ยก็ใช้ห่อผ้านี่แหละสะบัดใส่ชายคนนั้นเบา ๆ ชายคนนั้นก็ล้มกลิ้งลงกับพื้น
จั่วฮุ่ยถอยหลังไปหนึ่งก้าว เงยหน้ามองเฮ่อเหยี่ยนที่สูงกว่าเธอหนึ่งหัว พูดเสียงเบา "ฉันตามอาสะใภ้สามออกมา ฉันจะกลับแล้ว"
"ฉันไม่ใช่คนเลวนะ" จั่วฮุ่ยพูดจบ น้ำตาก็ไหลลงมา ชาติที่แล้วถ้าไม่มีเฮ่อเหยี่ยน ชีวิตเธอคงลำบากกว่านี้มาก นึกไม่ถึงว่าวันแรกที่เกิดใหม่จะได้เจอเขา
ไม่รู้ว่าหลังจากเธอตายไป เฮ่อเหยี่ยนเป็นยังไงบ้าง?
เฮ่อเหยี่ยนมองเพื่อนหญิงที่กำลังร้องไห้อยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้ว เมื่อกี้เขาไม่ได้พูดอะไรไม่ดีไปนะ?
"ดึกแล้ว ไม่งั้นผมไปส่งคุณนะ"
ถือโอกาสดูด้วยว่าเพื่อนหญิงคนนี้มีเหตุผลอะไรถึงได้มาอยู่ข้างนอก
น้ำตาของจั่วฮุ่ยไหลออกมาอีกครั้ง
ชาติที่แล้ว ครั้งแรกที่ทั้งคู่เจอกัน เฮ่อเหยี่ยนช่วยเธอไล่พวกนักเลงหัวไม้ที่กินข้าวไม่จ่ายเงินไป ก็พูดแบบนี้เหมือนกัน
"ดึกแล้ว ไม่งั้นผมไปส่งคุณนะ"
จั่วฮุ่ยพยายามเช็ดน้ำตา น้ำเสียงสะอึกสะอื้น "ไม่ต้องหรอก"
เฮ่อเหยี่ยนแน่ใจว่าตัวเองไม่รู้จักเพื่อนหญิงตรงหน้า แต่ท่าทางของเธอมันแปลกเกินไป เขาขมวดคิ้วถาม "คุณชื่ออะไร"
"ฉันไปล่ะ" จั่วฮุ่ยพูดเบา ๆ แล้วรีบวิ่งหนีไป
เฮ่อเหยี่ยนเดินตามไปสองก้าวอย่างเร่งรีบ แล้ววกกลับมา เขายังมีภารกิจ ไปตามจั่วฮุ่ยไม่ได้
จั่วฮุ่ยรีบวิ่งกลับบ้าน ประตูใหญ่ลงกลอนแล้ว เธอสูดหายใจลึก ใช้แรงส่งหนึ่งที กระโดดขึ้นกำแพง
จั่วฮุ่ยกลับเข้ามาในห้องแล้วเอาห่อผ้าในมือยัดไว้ใต้เตียง ในหัวมีแต่ภาพเฮ่อเหยี่ยนที่เพิ่งเจอเมื่อครู่
เฮ่อเหยี่ยนตอนนี้อายุแค่ยี่สิบต้น ๆ น้ำเสียงจริงจังแต่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ทำให้คนฟังรู้ทันทีว่าเป็นสหายที่ดีและมีความรับผิดชอบ
ฟ้ามืดเกินไป จั่วฮุ่ยมองหน้าตาเฮ่อเหยี่ยนไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าเหมือนตอนที่เจอกันในชาติก่อนไหม ที่เขาจะขมวดคิ้วเป็นนิสัย
ชาติที่แล้ว จั่วฮุ่ยรู้จักเฮ่อเหยี่ยนตอนอายุเกือบสี่สิบ ได้ยินว่าได้รับบาดเจ็บสาหัสมากถึงต้องปลดประจำการมาเป็นตำรวจ
จั่วฮุ่ยพยายามนึกว่าเฮ่อเหยี่ยนได้รับบาดเจ็บตอนไหน ถ้ามีโอกาส เธออยากช่วยให้เฮ่อเหยี่ยนหลีกเลี่ยงมัน ถือเป็นการตอบแทนที่เขาดีกับเธอในชาติก่อน
มีเรื่องในใจ จั่วฮุ่ยเลยยิ่งนอนไม่หลับ เธอตัดสินใจหยิบกล่องขนมปังที่เจอในบ้านของจางชุนไหลออกมา
จั่วฮุ่ยมุดเข้าไปในผ้าห่ม แอบเปิดไฟฉาย ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที ธนบัตรในกล่องขนมปังเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ล้วนเป็นแบงก์สิบ และยังมีตั๋วชนิดต่าง ๆ อีก
เธอนับด้วยมือที่สั่นเทา แล้วนับอีกรอบ ถึงมีเงินตั้งสองพันกว่าหยวน ตั๋วก็เป็นตั๋วระดับประเทศทั้งหมด นอกจากตั๋วข้าว ตั๋วเนื้อแล้ว ยังมีตั๋วอุตสาหกรรม ตั๋วจักรยาน และตั๋วนาฬิกาข้อมืออีกด้วย
ตั๋วมากมายขนาดนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจะสะสมได้
หรือว่า ชู้ของโก่วซู่ฮวาจะเป็นพวกค้าตั๋วเถื่อน?
ไม่ใช่!
จั่วฮุ่ยล้มเลิกความคิดนั้นทันที ถ้าเป็นพวกค้าตั๋วเถื่อน คงไม่เอาของพวกนี้มาไว้ในบ้านร้างทรุดโทรม
คิดอยู่ครึ่งค่อนวัน จั่วฮุ่ยก็คิดไม่ตก เธอตัดสินใจไม่คิดแล้ว ยังไงตอนนี้ของพวกนี้ก็มาอยู่ในมือเธอแล้ว ก็ถือว่าเป็นของเธอ
จั่วฮุ่ยซ่อนทองคำแท่งกับตั๋วทั้งหมด แล้วถึงปีนกลับขึ้นเตียง พรุ่งนี้เธอต้องหาที่ดี ๆ ซ่อนของพวกนี้ 免得放在家里被人发现。