ตอนที่ 5 เฮ่อเหยี่ยนรู้จักพ่อของเธอ?
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่าง จั่วฮุ่ยก็ตื่นแล้ว เธอไปหาจอบเล็ก ๆ มา จากนั้นกลับเข้าห้อง ย้ายเตียงออก แล้วหามุมห้องเริ่มขุดดิน
ข้อดีของการมีแรงเยอะก็แบบนี้ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที จั่วฮุ่ยก็ขุดหลุมลึกเกือบหนึ่งเมตรได้ เธอเอาทองและเงินสดครึ่งหนึ่งห่อด้วยเสื้อผ้าเก่าที่ไม่ได้ใส่แล้ววางลงไป จากนั้นกลบหลุมดินกลับคืนแล้วดันเตียงกลับที่เดิม
มองดูห้องที่กลับสู่สภาพเดิม จั่วฮุ่ยยิ้มออกมา เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเกิดใหม่ แต่เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอเกิดใหม่ เธอต้องคว้ามันไว้ให้มั่น และเติมเต็มความเสียใจในชาติก่อนให้ได้
จั่วฮุ่ยเก็บจอบกลับเข้าที่อย่างระมัดระวัง ไม่ให้ใครสังเกตเห็น
เขาว่ากันว่าไม่ควรเก็บไข่ทั้งหมดไว้ในตะกร้าใบเดียว ทองและเงินสดอีกครึ่งหนึ่งเธอแยกซ่อนไว้ในเสื้อผ้าหลายตัว รอให้ถึงตอนกลางคืน เธอจะย้ายของเหล่านี้ไปซ่อนที่อื่น
ตอนนี้จั่วเทายังมีชีวิตอยู่ ห้องของเธอปกติก็ไม่มีใครเข้ามา
หลังกินข้าวเช้าเสร็จ จั่วฮุ่ยกำลังจะออกไปข้างนอกเหมือนทุกที แต่ถูกโก่วซู่ฮวาเรียกเอาไว้
“เสี่ยวฮุ่ย เรื่องที่สามสะใภ้บอกเธอเมื่อวาน คิดได้ยังไงบ้างแล้ว? งานของเธอให้น้องเหม่ยฟางยืมไปก่อนเถอะ สามสะใภ้จะหาให้เธอเจอครอบครัวดี ๆ แน่นอน”
จั่วฮุ่ยกลอกตาใส่ “ครอบครัวดี ๆ แบบนั้นเธอเก็บไว้ให้จั่วเหม่ยฟางเถอะ พ่อฉันสุขภาพไม่ดี ฉันต้องอยู่บ้านดูแลพ่อ”
จั่วฮุ่ยแก่กว่าจั่วเหม่ยฟางแค่ไม่กี่เดือน หลังเธอเรียนจบมัธยมปลาย จั่วเทาต้องใช้ความพยายามไม่น้อยถึงจะหางานในโรงอาหารของโรงงานเครื่องจักรกลให้เธอได้
ไม่รู้ว่าโก่วซู่ฮวาใช้วิธีไหน ถึงทำให้จั่วเหม่ยฟางได้เรียนต่ออีกปีหนึ่ง และด้วยเหตุนี้เอง จั่วเหม่ยฟางก็เลยถูกคณะกรรมการชุมชนจับตามองแล้ว ถ้ายังไม่มีงานทำ ก็ต้องไปลงชนบทสถานเดียว
ไม่ต้องพูดถึงว่าโก่วซู่ฮวาจะยอมให้จั่วเหม่ยฟางไปลงชนบทหรือไม่ ต่อให้เป็นจั่วฮุ่ยเองก็ไม่มีทางยอมให้จั่วเหม่ยฟางไปลงชนบทหรอก
จั่วเหม่ยฟางตามโก่วซู่ฮวาทำเรื่องเลวร้ายมามากมาย คนแบบนี้สมควรถูกเปิดโปงฐานะแม่เลี้ยงเดี่ยว และถูกตราหน้าบนเสาประจาน
ตอนนี้มันยุค 70 แล้วนะ ท้องก่อนแต่ง มีลูกโดยไม่จดทะเบียนสมรส โดนชาวบ้านเขาด่าประณามแน่
จั่วฮุ่ยไม่อยากเสียเวลาพูดกับโก่วซู่ฮวามาก วันนี้เธอยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ เธอต้องไปหาหมอจีนเฒ่าคนนั้นมารักษาพ่อของเธอ
ในชาติก่อน เธอเคยช่วยหมอจีนเฒ่าคนหนึ่งไว้เงียบ ๆ หมอจีนเฒ่าเพื่อตอบแทนบุญคุณ เลยจับชีพจรให้เธอ และยังเสี่ยงทำให้ยาลูกกลอนให้เธอหลายเม็ด ยาลูกกลอนพวกนั้นช่วยรักษาอาการปวดหัวข้างเดียวของเธอให้หายขาด
ต่อมาก่อนเธอจะออกจากเมืองนี้ไป เธอเคยมาหาหมอจีนเฒ่าคนนั้น แต่ไม่พบตัว
ตอนนั้นเธอหนีไปอย่างลับ ๆ ไม่กล้าถามข่าวคราวของหมอจีนเฒ่ากับใคร มารออยู่ที่บ้านหมอจีนเฒ่าตั้งครึ่งค่อนวัน แต่ก็ไม่เห็นหมอจีนเฒ่ากลับมา ได้แต่จากมาด้วยตัวเอง
เธอจำได้ว่า หมอจีนเฒ่าถูกวิพากษ์วิจารณ์ตอนฤดูหนาว ตอนนี้ยังเป็นฤดูใบไม้ร่วง ไม่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตของหมอจีนเฒ่าเป็นยังไงบ้าง
จั่วฮุ่ยไปขอหยุดงานที่โรงงานสองสามวันโดยอ้างว่ามือได้รับบาดเจ็บ แล้วก็ไปซื้อซาลาเปาไส้เนื้อห้าลูกที่ร้านค้าของรัฐ ก่อนจะมุ่งหน้าไปบ้านหมอจีนเฒ่าตามความทรงจำ
บ้านของหมอจีนเฒ่าอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำสาธารณะ เป็นเพิงพักที่สร้างข้างทาง
จั่วฮุ่ยกำลังคิดในใจว่าจะขอให้หมอจีนเฒ่าไปรักษาพ่อของเธอยังไง เกือบจะเดินชนคนที่สวนทางมา เธอรีบหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว
“ขอ...โทษ...”
เสียงของเธอตะกุกตะกักเล็กน้อย ตรงหน้าเธอ กลายเป็นเฮ่อเหยี่ยน เฮ่อเหยี่ยนในวัยหนุ่ม!
เฮ่อเหยี่ยนในวัยหนุ่มมีไหล่กว้าง เอวสอบ ขายาว สูง 184 ท่าทางยืนตรง คิ้วหนาดุจกระบี่ ดวงตาลึกซึ้ง ตอนนี้กำลังมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เฮ่อเหยี่ยนแบบนี้เป็นสิ่งที่จั่วฮุ่ยไม่เคยเห็นมาก่อน เธอถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
คิ้วของเฮ่อเหยี่ยนขมวดเล็กน้อย เขานึกไม่ถึงว่าจะมาเจอจั่วฮุ่ยที่นี่ และยังจ้องมองเขาด้วยท่าทางเหม่อลอยอีก
“คุณเป็นใคร?”
เฮ่อเหยี่ยนเอ่ยถาม จั่วฮุ่ยถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอหลั่งน้ำตาออกมาโดยไม่รู้ตัว
เธอรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตา “ฉันชื่อจั่วฮุ่ย”
เฮ่อเหยี่ยนที่ดูฮึกเหิมและสุขุมเยือกเย็นแบบนี้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอแค่ตะลึงไปชั่วขณะเท่านั้นเอง
“คุณมาที่นี่ทำไม?”
เฮ่อเหยี่ยนพูดพร้อมกับแววตาที่เย็นชาขึ้นเล็กน้อย
เมื่อคืนเขาก็รู้สึกว่าการปรากฏตัวของจั่วฮุ่ยมันแปลก ๆ วันนี้มาเจอเธอที่นี่อีก หรือว่าจั่วฮุ่ยจะติดตามเขามา?
แววตาเย็นชาของเฮ่อเหยี่ยนเพิ่มขึ้น จั่วฮุ่ยสัมผัสได้ทันที
เธอรีบโบกมือ “ฉันมาที่นี่เพื่อหาคนไปรักษาพ่อ พ่อของฉัน ป่วยหนักมาก”
สีหน้าของเฮ่อเหยี่ยนไม่เปลี่ยน แต่ในใจกลับยิ่งสงสัย เธอรู้ได้ยังไงว่าที่นี่มีหมอจีน?
“จริง ๆ นะ ฉันได้ยินคนบอกว่า ที่นี่มีหมอจีนเฒ่าคนหนึ่ง ฝีมือหมอดีมาก ฉันเลยอยากจะเชิญแกไปรักษาพ่อของฉัน”
จั่วฮุ่ยรีบอธิบาย เธอไม่ต้องการให้เฮ่อเหยี่ยนเข้าใจเธอผิด
“เฮ่อเหยี่ยน นายไปเถอะ ฉันอยู่สบายดี ไม่ต้องให้นายมาสนใจฉัน”
ชายชราคนหนึ่งลอดออกมาจากเพิงพัก
“คุณปู่เจ้า” จั่วฮุ่ยเดินเข้าไปประคองชายชรา
เธอยื่นซาลาเปาที่ถือมาตลอดในมือให้คุณปู่เจ้า “คุณปู่กินข้าวเช้าหรือยังคะ? นี่ซาลาเปาที่ฉันซื้อมาให้คุณปู่”
คุณปู่เจ้ามองจั่วฮุ่ยด้วยความสงสัยเล็กน้อย แล้วหันไปมองเฮ่อเหยี่ยน
“เฮ่อเหยี่ยน นี่ใคร?”
“เขาบอกว่าเธอชื่อจั่วฮุ่ย”
เรื่องอื่น เฮ่อเหยี่ยนต้องไปสืบเอาเอง
“คุณปู่เจ้า ฉันชื่อจั่วฮุ่ย ฉันอยากขอให้คุณปู่ไปรักษาพ่อของฉัน พ่อของฉันป่วยหนักมาก ลุกจากเตียงไม่ได้แล้ว พ่อเป็นทหารผ่านศึก”
จั่วฮุ่ยพูดอย่างร้อนรน
สีหน้าของคุณปู่เจ้าเปลี่ยนไป ส่ายหน้าปฏิเสธ “ฉันรักษาไม่เป็น”
ชีวิตตอนนี้ของเขา ไม่ดีนัก แต่ก็พอสงบสุขได้บ้าง เขาไม่อยากต้องมาตกที่นั่งลำบากเพราะรักษาคนตามใจชอบ
จั่วฮุ่ยรู้ว่าในชาติก่อน คุณปู่เจ้าก็เพราะรักษาคนนั่นแหละ ถึงถูกงัดเรื่องที่เป็นหมอจีนออกมา แล้วถูกวิพากษ์วิจารณ์
“คุณปู่เจ้า ฉันแค่ขอให้คุณปู่ไปดูพ่อให้หน่อยเถอะ ถ้าต้องต้มยา หรือต้องทำอะไร ฉันจะหาวิธีเอาเอง”
จั่วฮุ่ยแทบจะคุกเข่าอ้อนวอนคุณปู่เจ้าเลยด้วยซ้ำ
คุณปู่เจ้าอายุเยอะแล้ว แต่สายตายังดี เขามองออกว่าจั่วฮุ่ยมีความจริงใจ แต่ทว่า ชั่วชีวิตนี้เขาผ่านเรื่องราวมามากเกินไปแล้ว จะไม่ยอมช่วยเหลือใครเพียงเพราะอีกฝ่ายน่าสงสาร
ว่ากันตามตรง โลกนี้มีคนน่าสงสารตั้งมากมาย ตัวเขาเองยังต้องการให้คนอื่นช่วยเลย
คุณปู่เจ้าไม่ยอมพูดอะไรกับจั่วฮุ่ยอีก เขาเร่งให้เฮ่อเหยี่ยนรีบไป แล้วตัวเองก็หันหลังเดินเข้าไปในเพิงพัก
แวบหนึ่งในดวงตาของจั่วฮุ่ยปรากฏความว่างเปล่า เธอนึกไม่ถึงว่าคุณปู่เจ้าจะปฏิเสธ แต่นี่คือโอกาสเดียวของเธอ เธอเชื่อใจแต่คุณปู่เจ้าเท่านั้น
“คุณปู่เจ้า ซาลาเปาพวกนี้เก็บไว้เป็นอาหารเช้าของคุณปู่นะคะ ฉันมาใหม่ทีหลัง”
จั่วฮุ่ยไม่เซ้าซี้ เธอวางซาลาเปาที่ห่อด้วยกระดาษไขไว้บนเก้าอี้ตัวเล็กตรงประตูเพิงพัก หมุนตัวเดินจากไป
เธอจะกลับมาอีกครั้ง ต้องทำให้คุณปู่เจ้ายอมไปรักษาพ่อของเธอให้ได้
เฮ่อเหยี่ยนมองดูการเปลี่ยนสีหน้าของจั่วฮุ่ย ตอนเธอเดินผ่านข้างตัวเขา เขาถามขึ้นว่า “พ่อของคุณเคยเป็นทหารมาก่อน”
“อืม”
“พ่อของคุณชื่ออะไร?”
“จั่วเทา”
“คุณเป็นลูกสาวของลุงจั่ว?”
น้ำเสียงของเฮ่อเหยี่ยนแฝงด้วยความประหลาดใจ
“คุณรู้จักพ่อของฉัน?” จั่วฮุ่ยเองก็มองเฮ่อเหยี่ยนด้วยสีหน้าประหลาดใจไม่แพ้กัน
ชาติก่อนเธอกับเฮ่อเหยี่ยนรู้จักกันไม่นาน ทำไมไม่เคยรู้ว่าเฮ่อเหยี่ยนรู้จักพ่อของเธอ?