นอกตำหนักเฉียนชิง แสงตะวันเคลื่อนพ้นกระเบื้องเคลือบไปแล้ว
หลี่เฟิ่งเสียง ฉู่เสียนจาง และจางกั๋วหยวนก้มหน้า เดินตามหวังเฉิงเอินไปอย่างระมัดระวัง
คราบน้ำบนทางปูหินเขียวที่รดไว้เมื่อคืนยังไม่แห้งสนิท ตามร่องอิฐมีสีแดงคล้ำจาง ๆ กลิ่นคาวเลือดที่แทบจับไม่ได้ลอยปะทะจมูกไม่ขาดสาย
พวกเขาเดินบนเส้นทางสายนี้มาครึ่งชีวิต ต่อให้หลับตาก็ยังคลำไปถึงเบื้องพระพักตร์ได้
แต่ระยะทางเพียงไม่กี่ร้อยก้าวในวันนี้กลับทอดยาวอย่างเหลือแสน
เมื่อเดินผ่านห้องเวรของสำนักพิธีการ หางตาของหลี่เฟิ่งเสียงก็เหลือบเห็นบานประตูไม้หนานมู่ที่แตกกระจาย รอยลากยาวเหยียดบนพื้นทอดจากธรณีประตูไปจนถึงหัวมุม
หนึ่งชั่วยามก่อน หลี่รั่วเหลี่ยน ผู้บัญชาการองครักษ์เสื้อแพรคนใหม่ นำคนหลายสิบพังประตูบานนั้นเข้าไป
หวังจือซิน ขันทีใหญ่ผู้ถือพู่กันของสำนักพิธีการ ยังไม่ทันได้เอ่ยคำให้จบประโยค ก็ถูกยัดเศษผ้าเปื้อนเลือดเข้าปาก แล้วลากออกจากพระราชวังต้องห้ามไปทั้งอย่างนั้น
หวังเต๋อฮว่า ผู้บัญชาการตงฉ่าง รวมถึงเรือนพักหลายแห่งในเมืองหลวง ถูกค้นจนเกลี้ยงไม่เหลือสิ่งใด
ส่วนตู้จือจื้อยิ่งน่าเวทนา ได้ยินว่าแม้แต่สุนัขของบุตรบุญธรรมก็ยังไม่รอด
ฟ้าในวังเปลี่ยนไปแล้ว
“ทั้งสามท่าน ถึงแล้ว”
หวังเฉิงเอินหยุดฝีเท้าหน้าตำหนักอุ่นตะวันตก เขาพาดแส้ปัดฝุ่นไว้ในมือ ก่อนขยับหลบให้ครึ่งกาย
ขันทีเฒ่าผู้ปกติยิ้มแย้มอยู่เสมอ วันนี้กลับไร้สีหน้าแม้แต่น้อย
ทั้งสามสบตากัน เหงื่อเย็นบนแผ่นหลังซึมจนเสื้อชั้นในเปียกชุ่ม
อยู่ในวังหลวงลึกแห่งนี้มาหลายสิบปี มือของผู้ใดจะสะอาดหมดจดได้บ้าง? ปกติฝ่าบาททรงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น นั่นคือพระเมตตา
หากวันนี้จะทรงคิดบัญชีเก่า...
“เข้าไปเถิด ฝ่าบาททรงรออยู่”
หวังเฉิงเอินเร่งเสียงเรียบเย็นไร้ไออุ่น
หลี่เฟิ่งเสียงกัดฟัน ยกชายเสื้อก้าวข้ามธรณีประตูสูงลิ่ว ฉู่เสียนจางกับจางกั๋วหยวนตามเข้าไปติด ๆ
ภายในตำหนักอุ่นเงียบสงัด
จูโหยวจี้ยนประทับอยู่หลังโต๊ะทรงพระอักษร ในพระหัตถ์ถือแป้งอบที่ห้องเครื่องหลวงส่งมา พระองค์มิได้เงยพระพักตร์ เพียงจิบน้ำชาอุ่น ๆ พลางเคี้ยวช้า ๆ ทีละคำ
“หนูไฉ หลี่เฟิ่งเสียง”
“หนูไฉ ฉู่เสียนจาง”
“หนูไฉ จางกั๋วหยวน”