ปีฉงเจินที่ 17 วันที่ 10 เดือน 3
เสียงระฆังยามเช้าดังกังวาน เสียงสะท้อนทุ้มต่ำวนเวียนอยู่เหนือพระราชวังต้องห้าม
ภายในตำหนักเฉียนชิง ขุนนางทั้งหลายยืนเรียงแถวอยู่สองฝั่ง หลังจากกวาดล้างและโยกย้ายตำแหน่งในช่วงสองวันที่ผ่านมา ตำแหน่งในท้องพระโรงว่างลงไม่น้อย ทว่าบรรยากาศในยามนี้กลับตึงเครียดยิ่งกว่าครั้งใด
ทุกคนกำลังจับตาเรื่องเดียวกัน
เงินช่วยชีวิตเกือบสองล้านตำลึงที่รีดออกมาจากมือเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงเมื่อวานนี้
เงินก้อนมหาศาลนี้มิได้ถูกส่งเข้าท้องพระคลังของกรมคลังตามธรรมเนียม แต่ถูกองครักษ์เสื้อแพรคุ้มกันไปยังคลังส่วนพระองค์ของฮ่องเต้ หรือท้องพระคลังส่วนพระองค์ ตั้งแต่เมื่อคืน
เว่ยจ้าวเต๋อประคองแผ่นป้ายขุนนาง คุกเข่าลงเป็นคนแรก
อัครมหาเสนาบดีผู้นี้เพิ่งรับพระกรุณาจากฮ่องเต้ไปเมื่อวาน ทว่าวันนี้สีหน้าเจ็บปวดราวกับใจสลายของเขากลับดูจริงใจยิ่งกว่าผู้ใด
“ฝ่าบาท!”
“กระหม่อมมีฎีกาจะกราบทูล! เมื่อวานฝ่าบาทมีพระราชโองการพระราชทานพระเมตตา ให้แลกบรรดาศักดิ์กับเงินบริจาค นับเป็นมาตรการพิเศษ กระหม่อมทั้งหลายมิกล้าวิจารณ์โดยพลการ ทว่าเงินก้อนนี้มีไว้ใช้ยามฉุกเฉินเพื่อการทหารและบ้านเมือง สมควรจัดสรรให้การป้องกันประตูเมืองทั้งเก้า และใช้เป็นเบี้ยหวัดของกองทหารรักษาเมืองหลวง!”
เว่ยจ้าวเต๋อโขกศีรษะลงกับพื้น เสียงของเขาก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง
“ตามประมวลกฎหมายราชวงศ์หมิง รายรับแผ่นดินทั่วหล้าต้องเข้าสู่ท้องพระคลังของกรมคลัง กรมกลาโหมตรวจสอบยอดเงิน กรมคลังตรวจสอบการเบิกจ่าย นี่คือธรรมเนียมบรรพชนที่จักรพรรดิไท่จู่ทรงวางไว้!”
“บัดนี้ฝ่าบาททรงนำเงินก้อนมหาศาลนี้เข้าคลังส่วนพระองค์ทั้งหมด ใต้หล้าย่อมสงสัยว่าฝ่าบาททรงนำเงินหลวงไปเก็บเป็นเงินส่วนพระองค์! วันหน้าพระญาติและขุนนางทั้งหลายจะยังมีผู้ใดยอมบริจาคเงินเพื่อแผ่นดินอีก? ขอฝ่าบาทโปรดมีพระบัญชาเรียกคืนพระดำรัส แล้วโอนเงินไปยังท้องพระคลัง เพื่อรักษาธรรมเนียมและทำให้สถานการณ์โดยรวมสงบลง!”
จางจิ้นเยี่ยน เสนาบดีกรมกลาโหม รีบก้าวตามขึ้นมา ยืนประสานมืออยู่ด้านหลังเว่ยจ้าวเต๋อ