เขาหันกลับไปยังโต๊ะทรงพระอักษร ก่อนหยิบสมุดรายชื่อเล่มหนาจากบนโต๊ะ
นี่คือทะเบียนขุนนางผู้มีความดีความชอบแห่งเมืองหลวงราชวงศ์หมิง
จางซื่อเจ๋อแห่งจวนกั๋วกงอังกฤษ จูฉุนเฉินแห่งจวนกั๋วกงเฉิง กู้หยุนเจินแห่งจวนกั๋วกงติ้ง สวีอวี้เจินแห่งจวนโหวฝู่หนิง...
ตระกูลเหล่านี้ล้วนรุ่งโรจน์มานานกว่าสองร้อยปี
พวกเขาผูกพันชะตากับแผ่นดิน รับพระมหากรุณาธิคุณสืบทอดกันมาหลายชั่วคน ครั้นกองทัพหลี่จื้อเฉิงประชิดเมือง นอกจากคนไม่กี่คนที่ยืนหยัดสู้จนพลีชีพเพื่อชาติ ที่เหลือต่างพากันแย่งเปิดประตูเมือง คุกเข่าต้อนรับนายใหม่
แล้วผลเป็นเช่นไร? ถูกหลิวจงหมิ่นทรมานด้วยไม้หนีบ เค้นเอาเงินหลายสิบล้านตำลึง แม้แต่สตรีในเรือนก็ยังถูกส่งเข้าไปเป็นนางบำเรอในค่ายทหาร
เงินของคนโง่พวกนี้ ยอมให้โจรปล้นไป ยังดีกว่าจะมอบให้แผ่นดิน
จูโหยวจี้ยนเคาะนิ้วลงบนส่วนบนสุดของสมุดรายชื่ออย่างแรง
“หวังเฉิงเอิน”
“บ่าวอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!”
“ประกาศเรียกจางซื่อเจ๋อแห่งจวนกั๋วกงอังกฤษ ให้เข้าวังมาเข้าเฝ้าโดยด่วน”
ครึ่งชั่วยามต่อมา
จางซื่อเจ๋อยืนอยู่ด้านนอกประตูตงฮวา ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งอยู่บ้าง
ระหว่างทาง เขาเห็นองครักษ์เสื้อแพรขนหีบเข้าไปในวังไม่ขาดสาย เสียงกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง
ลูกกระเดือกของจางซื่อเจ๋อขยับขึ้นลง
วันนี้เมืองหลวงช่างมีเรื่องพิกล ญาติทางพระมารดาสองตระกูลถูกริบทรัพย์ องครักษ์เสื้อแพรวิ่งวุ่นไปทั่วเมือง
จักรพรรดิผู้ปกติเอาแต่ทอดถอนพระทัยอยู่ในตำหนักเฉียนชิงและมีพระราชโองการตำหนิพระองค์เอง กลับคล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน
“ท่านกั๋วกง เชิญเถิด ฝ่าบาททรงรออยู่”
ขันทีน้อยผู้นำทางเร่งเขา
จางซื่อเจ๋อถอนสายตากลับมา ตั้งสติให้มั่น แล้วก้าวขึ้นสะพานจินสุ่ย
เขาเพิ่งได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์มาได้หนึ่งปี กำลังอยู่ในวัยแข็งแรง ก่อนออกจากจวนก็วางแผนรับมือไว้แล้ว จักรพรรดิเรียกเข้าเฝ้ากลางดึก ย่อมเป็นเพราะต้องการเงินเลี้ยงทหาร ก่อนหน้านี้เขานำหน้าบริจาคเสบียงไปหนึ่งหมื่นตั้น คราวนี้ต่อให้ต้องกัดฟันควักเนื้อเพิ่มอีกก็ช่างเถิด
จักรพรรดิคงไม่ถึงกับริบทรัพย์ตัวแทนขุนนางฝ่ายทหารของราชวงศ์หมิงอย่างเขากระมัง?
เมื่อก้าวเข้าไปในตำหนักอุ่นทางตะวันตก