คนที่โดนอีกาจับได้คือถังเหวิน
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจสุดขีดที่ไม่ได้เดินให้เร็วขึ้น เพราะติดใจความสวย เลยฟังโฮ หวิง เหมยพูดอยู่อีกสองประโยค
ในฮ่องกงยุคนี้ ธุรกิจที่ทำเงินได้ พวกนักเลงต่างก็อยากเข้ามาจับจอง สำนักพิมพ์ถือว่าดีแล้ว เพราะพวกหัวหน้าใหญ่ๆ ชอบพวกหนังสือแนวสยองขวัญ ไม่ค่อยสนใจวรรณกรรมจริงจัง
ถึงอย่างนั้น ผู้จัดจำหน่ายและแผงหนังสือปลายทางของสำนักพิมพ์หลายรายก็มีเบื้องหลังเป็นนักเลงเหมือนกัน
แถวย่านหว่องกกมีบาร์ของอีกาอยู่หลายที่ เขาโด่งดังมากในแถบนี้ ถังเหวินรู้จักเขาแต่ฝ่ายเดียวก็เลยกลัวจนเหงื่อแตก
"โอเค ฉันเปิดดูก็ได้"
ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว เห็นทีคงดูไม่ไหว
ถังเหวินก็ไม่อยากท้าทายความอดทนของอีกา เลยพาทั้งสองคนไปนั่งรอที่ห้องยาม
ตอนที่เปิดอ่าน เขาก็คิดหาคำพูดไปด้วยว่าจะปฏิเสธโฮ หวิง เหมยยังไงไม่ให้โกรธอีกา
ตลอดมา ถังเหวินไม่เคยคิดเลยว่าโฮ หวิง เหมยจะมีงานดีๆ มาส่งจริงๆ
เขาดูถูกผู้หญิงสวยอย่างโฮ หวิง เหมยมาตั้งแต่แรก แค่ไม่ได้พูดคุยด้วยก็จัดให้อยู่อันดับคนสวยแต่สมองน้อยไปแล้ว
ตั้งใจว่าจะกวาดตามองสองสามรอบแล้วหาข้ออ้างเลิกงาน แต่ไม่คิดว่าเพิ่งอ่านได้ไม่กี่บรรทัดก็โดนดึงดูดเข้าให้
ก้นของถังเหวินนั่งลงเต็มที่ อ่านไปถึงตอนที่นางลี่ในนิยายเคาะประตูห้อง ตามหาป้าเหมยเพื่อไปกิน 'เกี๊ยว'
'คุณลี่ ตอนกินให้คิดถึงผลที่จะตามมา อย่าไปคิดถึงเหตุผลก่อนหน้า' พร้อมกับบทสนทนานี้ และท่าทีผิดปกติของป้าเหมยที่มีต่อไส้เกี๊ยว รวมถึงที่บอกใบ้ว่าเกี๊ยวสามารถฟื้นความสาวได้ ถังเหวินก็เดาได้แล้วว่าไส้เกี๊ยวคืออะไร ขนลุกขึ้นมาทันที
ตลาดฮ่องกงเริ่มมีความนิยมเรื่องสยองขวัญตั้งแต่ปีที่แล้ว ชอบเรื่องที่มีความน่ากลัวและสยองขวัญมาก
ถังเหวินก็ชอบเหมือนกัน พอเห็นถึงตรงนี้ เขาก็อินไปหมดแล้ว
เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าเรื่องสั้นที่ถืออยู่นี้ จะต้องเป็นงานชิ้นเอกของปีนี้แน่นอน!
ตอนที่อิน เขาก็เลยไม่สนใจอีกสองคน
โชคดีที่อีกาเองก็ไม่ได้สนใจจะคุยกับเขา เอาแต่คุยกับโฮ หวิง เหมย
"บังเอิญจัง ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณโฮตอนกลางคืนด้วย คุณมาส่งต้นฉบับทั้งวันเลยเหรอ?"
ตอนเที่ยงโฮ หวิง เหมยไม่กล้ามองเขาเต็มๆ ตอนนี้ถึงได้เห็นหนตาอีกาชัดๆ
เขามีกลิ่นอายความดิบของความเป็นชาย นั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้นก็ไม่เข้ากับคำว่าน่ารัก ขากรรไกรที่คมชัดพร้อมคิ้วเข้ม ให้ความรู้สึกดุดันมาก
ดวงตาคู่นั้นไม่ใหญ่โต แต่กลับมีชีวิตชีวา เวลาจงใจขยิบตาให้ก็ดูน่ารักน่าเอ็นดูอยู่สองสามส่วน
กล้ามเนื้อที่ฝึกฝนมาจนแน่นกระชับไม่ยอมเก็บไว้ในเสื้อผ้า เกือบครึ่งหนึ่งยื่นมาให้โฮ หวิง เหมยเห็นถึงความแมน จัง ไหนจะยังไม่ได้โกนหัวหรือย้อมผมเป็นสีทอง ในตอนนี้อีกาเรียกได้ว่าเป็นหนุ่มหล่อจริงๆ
สายตาเธอหยุดอยู่ที่กล้ามเนื้ออกสองสามวินาที แล้วก็เลื่อนไปที่หน้าของอีกา นึกในใจว่า ไม่ว่าจะหุ่นหรือหน้าตาก็เป็นสเป็คทั้งนั้น
อีกาจับได้ทันทีว่าเธอมองหน้าอกเขาค้างอยู่สองวินาที
"เป็นไง? ใหญ่พอไหม?"
พอโฮ หวิง เหมยรู้สึกตัว มือของเธอก็ถูกอีกาจับไปวางบน... ของเขาแล้ว
ยังเป็นแบบเนื้อแนบเนื้อ สัมผัสถึงผิวโดยตรงเลย
"ทำไมไม่พูดล่ะ?"
อีกาเลิกคิ้วถามต่อ รอยยิ้มบนหน้าเจ้าชู้และเจ้าเล่ห์ มองดูผู้หญิงสวยตรงหน้าหน้าแดงไปทั้งหน้าแล้วก็พอใจ
โฮ หวิง เหมยอยากดึงมือกลับ แต่พอออกแรง มันเหมือนกับว่าเธอเป็นฝ่ายรุกเองซะอย่างนั้น
เธอหยุดการเคลื่อนไหวอย่างเขินอาย สายตามองเลี่ยง ไม่มองรอยบุ๋มที่ตัวเองเผลอกดลงไป
"พี่อีกา อย่าเลย"
คำพูดนี้เหมือนไปโดนจุดขำของอีกา โฮ หวิง เหมยรู้สึกได้ถึงแรงสั่น
"คุณโฮ ดูคุณแต่งตัวเรียบร้อยแบบนี้ ไม่คิดว่าจะเป็นผู้หญิงหื่นนะ แล้วยังจับแรงขนาดนี้ เป็นไง? สนุกไหมล่ะ?"
(หมายเหตุ: ไม่คิดว่าเป็นคนหื่น ยังจะจับแรงขนาดนี้ เป็นไง? สนุกไหม?)
เวลาคนเขิน ก็มักจะควบคุมปากตัวเองไม่ได้
โฮ หวิง เหมยเป็นแบบนั้น เธอคิดจะชมอีกาสักสองคำให้เขาปล่อยมือ แต่ที่หลุดออกมาจากปากกลับเป็น
"พอแล้ว สนุกแล้ว ปล่อยได้แล้วพี่อีกา"
อีกาไม่คิดว่าเธอจะดูเขินแต่พูดจาใจกล้าขนาดนี้ สายตาคมขึ้นมา
เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ยิ่งไม่ปล่อย กลับยิ่งจับแน่นขึ้น
โฮ หวิง เหมยใจเย็นลงเล็กน้อย ในเมื่ออีกาอยากให้เธอลองก็ไม่ต้องเกรงใจ
สู้ทำตามใจอีกา ลองให้เต็มที่ เผื่อเขาจะปล่อยมือ
เธอขยับมือ นิ้วแยกออกจากกัน
เหมือนปลาหมึกห้าขาที่ขึ้นฝั่ง ดูดติดอยู่กับโขดหิน
"แกกล้าดียังไง"
สายตาอีกามองลงไป จากของตัวเองไปที่ของโฮ หวิง เหมย
"แกเอาประโยชน์จากฉัน ฉันเอาคืนบ้างได้ไหม?"
โฮ หวิง เหมยดึงมือกลับแรงๆ คราวนี้ดึงออกมาได้แล้ว เธอทำหน้าโหนกแก้ม "ฉันจะกล้าเอาประโยชน์จากพี่อีกาได้ยังไง พี่ก็ใจกว้างอยู่แล้วนี่นา"
อีกาชื่นชมสีหน้าแดงเรื่อของเธอ โฮ หวิง เหมยหน้าตาสวยละเอียดอ่อนอยู่แล้ว เหมือนตุ๊กตาที่วางขายในร้านหรู ทุกสัดส่วนทุกมุมถูกปั้นแต่งมาอย่างพิถีพิถัน มีความงามที่เกือบจะเฉียบคม
ตอนที่สีหน้าเฉยเมย ถึงจะสวย แต่ท่าทางห่างเหินเหมือนดอกไม้ที่งอกขึ้นบนทุ่งหิมะ รู้สึกว่าเข้าใกล้ยาก
ตอนที่ออกไปขอร้องคนข้างนอก ก็เหมือนดอกกุหลาบที่เปียกฝน มีความงามที่เบ่งบานถึงขีดสุดจนใกล้จะเน่า
ผู้ชายเป็นพวกขี้แพ้ ยิ่งเย็นชาและงดงามเท่าไหร่ ก็ยิ่งอยากเด็ดดอกไม้นั้นมาขยำ
อีกาก็เหมือนกัน ถึงได้จงใจเดินเข้ามาใกล้
แต่ความงามสองแบบนั้น ในสายตาเขาสู้ตอนนี้ไม่ได้เลย
ท่าทางแบบสาวแรกรุ่นปรากฏบนใบหน้านี้ พลังทำลายล้างไม่ธรรมดา เธอเหมือนรูปปั้นที่มีชีวิต มีแววตาของคนจริงๆ ทำให้คนอดอยากที่จะเห็นสีหน้าหวานๆ บนใบหน้านั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลและเสน่หา
ปากของอีกาเริ่มคัน อยากสูบมวนหนึ่ง
เล่นเกมความรักฆ่าเวลาก็ดูเหมือนจะไม่เลวนะ?
เขาคิดในใจ ปากก็พูดส่งๆ "ใช่แล้ว ฉันเป็นสุภาพบุรุษ ก็เลยใจกว้างไง"
สุภาพบุรุษ?
โฮ หวิง เหมยนึกถึงบทในหนังขึ้นมาทันที อารมณ์ผ่อนคลายลง เลยพูดเล่นกับอีกา
"การเป็นสุภาพบุรุษ ต้องทันสมัยหน่อย แกต้องเปลี่ยนทรงผมก่อน"
อีกาหัวเราะเบาๆ สองที ความอึดอัดที่สะสมอยู่ในอกเพราะไอ้บากก่อเรื่องตอนนี้หายไปจนหมด
ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริงๆ ไม่กลัวเขา ปากก็หวาน พูดเล่นได้ด้วย
เขาหยิบบุหรี่ออกมาห่อหนึ่ง ลูกน้องที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูรีบหยิบไฟแช็คออกมาจุดให้ทันที
"หิวไหม? ไปหาอะไรกินไหม? แถวนี้เหมือนมีร้านเกี๊ยวที่ทำอร่อยอยู่นะ"
โฮ หวิง เหมยไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ อีกาจะพูดถึงเกี๊ยวซะได้
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ยังไม่ได้ตอบอีกา ก็ได้ยินเสียงอาเจียนแห้งๆ ดังขึ้นข้างหูก่อน
แล้วก็เห็นสายตาของคนทั้งสี่รวมถึงยามกะดึกมองมาที่เขาเป็นตาเดียว ถังเหวินเอามือปิดปาก ตัวแข็งไปหมด
เขาเพิ่งอ่านเรื่อง《เกี๊ยว》ที่ถืออยู่จบ ตอนนี้ทนรับอาหารชนิดนี้ไม่ได้จริง ๆ แค่ได้ยินก็รู้สึกเป็นปมในใจ
พอได้สติก็ได้ยินคำว่าเกี๊ยว เลยอาเจียนแห้งออกมาโดยไม่รู้ตัว
ใครจะไปรู้ว่าคนพูดคือพี่อีกา!
บรรยากาศถูกทำลาย อีกาไม่พอใจมาก
เขาทำปากเบ้ เดินไปถึงหน้าถังเหวินแล้วจับคอเสื้อดึงให้ลุกขึ้น "แกแกล้งใช่ไหม"
ถังเหวินรีบขยิบตาให้โฮ หวิง เหมยช่วย
สายตาโฮ หวิง เหมยกำลังจ้องที่หน้าอีกา เหม่อเล็กน้อย
แม้แต่ตอนโกรธ มุมปากก็ยังเชิดขึ้น อีกานี่มีรอยยิ้มรูปพระจันทร์เสี้ยวหรือเนี่ย!