ถังเหวินไอแห้งสองสามที เหอ หวิง เหมย ถึงได้ตั้งสติได้ "พี่อีกา เขาไม่ได้ตั้งใจจะเกี่ยงคุณ"
เธอเข้าใจดี ที่ถังเหวินแค่ไอแห้งก็เพราะต้นฉบับของเธอ เขาเป็นบรรณาธิการคนแรกที่ได้อ่านต้นฉบับของเธอ และเป็นความหวังเดียวในตอนนี้ของเหอ หวิง เหมย เรื่องการตีพิมพ์ เธอคงปล่อยให้อีกาต่อยเขาเพราะเรื่องนี้ไม่ได้
"ในต้นฉบับของฉันมีเกี๊ยวอยู่ ไส้ข้างในพิเศษเกินไป เขาเลยรู้สึกคลื่นไส้ แค่นั้นเอง"
เธอยิ้มเขินๆ ดึงชายเสื้ออีกาเบาๆ ส่งสะพานให้เขา "อีกอย่าง พี่อีกาเลี้ยงข้าว ใครจะกล้าไม่ให้หน้า ฉันคนแรกแหละที่ไม่ยอม!"
น้ำเสียงของเหอ หวิง เหมย อ่อนโยนนุ่มนวล ฟังแล้วเข้าหูเป็นพิเศษ โทสะของอีกาที่เหลือเจ็ดส่วนหายไปห้าส่วน
ถังเหวินรู้จักกาลเทศะเป็นอย่างดี พอเหอ หวิง เหมย ช่วยพูดให้เขาสองสามประโยค เขาก็รีบเสริมขึ้นมาทันที "ขอโทษนะพี่อีกา ผมดูต้นฉบับจนเพลินจริงๆ นิยายของคุณเหอน่าสนใจมาก!"
อีกาเป็นคนปากเสียและนิสัยไม่ดี อีกทั้งชอบ 'เล่นมุก' เป็นพิเศษ
เขาไม่โกรธแล้วจริงๆ แต่ก็ยังยึดคำพูดไว้ไม่ปล่อย
ไม่สนใจถังเหวิน อีกาคลายมือที่จับคอเสื้อเขา แล้วหันหน้าไปใกล้เหอ หวิง เหมย "อยากช่วยเขาออกหน้าใช่ไหม ได้สิ ตบเขาไปหนึ่งฉาดให้ฉันหายโกรธ"
ถ้าเหอ หวิง เหมย ตบลงไปจริงๆ เรื่องตีพิมพ์ก็จบแน่ แต่ถ้าไม่ตบก็เห็นทีจะไม่ได้ อีกาจ้องเธออยู่
คนคนนี้มันเลวจริงๆ เขาจงใจ จงใจทำให้เหอ หวิง เหมย ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เพื่อดูปฏิกิริยาเธอ
อีกาคิดไว้ในใจแล้ว ถ้าเหอ หวิง เหมย ยกมือขึ้นมาจริงๆ เขาจะดึงไว้ในวินาทีสุดท้าย แล้วพูดว่า "ล้อเล่นน่า จะให้ตบแล้วเจ็บมือไปทำไมล่ะ?"
ถ้าเหอ หวิง เหมย ปฏิเสธที่จะตบ เขาจะแกล้งโกรธ แล้วให้เหอ หวิง เหมย เรียกชื่อเพราะๆ มาปลอบใจเขา
แล้วแต่เธอจะเลือก อีกายังไงก็มีวิธีของเขาเสมอ
สายตาของเขาเฉียบคม กระพริบตาปริบๆ มองเหอ หวิง เหมย อย่างคาดหวัง รอปฏิกิริยาของเธอ
เหอ หวิง เหมย อยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอ เธอไม่อยากทำให้อีกาไม่พอใจ วิธีปฏิเสธของเธอจึงค่อนข้างแนบเนียน
เสียงของเธอยังคงอ่อนโยน แถมเพราะจงใจทำเสียงอ่อนลง ก็มีท่าทีเอาแต่ใจนิดๆ "ไม่ได้ ฉันจะให้รางวัลเขาทำไมล่ะ?"
ตาของอีกาเบิกกว้างขึ้นทันที "ว้าว เหตุผลแบบนี้ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ไม่เลว ไม่เลว มีความมั่นใจดี ฉันชอบเธอ!"
ตอนที่สูบบุหรี่ไปก่อนหน้านี้ อาการคันที่กดไว้ดูเหมือนจะพลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง อีกาแลบลิ้นเลียฟัน แล้วถามเธอ
"คุณเหอ หน้าตาสวยขนาดนี้ นิสัยก็น่าสนใจ มีแฟนหรือยัง?"
"ยังไม่มี" จู่ๆ อีกาถามแบบนี้ ต่อให้เหอ หวิง เหมย โง่แค่ไหนก็รู้ความหมาย
สิบกว่าปีก่อนหน้านี้ เหอ หวิง เหมย พยายามเป็นเด็กดีมาตลอด จริงๆ แล้วไม่ได้ต่อต้านการมีแฟนในช่วงวัยรุ่น แต่หลักๆ แล้วผู้ชายในโรงเรียนที่ตัวสูงมีน้อยมาก และหน้าตาก็ไม่ค่อยดี
ความชอบส่วนตัวของเธอชัดเจนมาก เธอชอบตู้เย็นสองประตูบานใหญ่
ต้องได้สัดส่วน ตัวสูง หน้าตาแมนๆ กล้ามเนื้อแน่นๆ กล้ามเนื้อหน้าอกสวยๆ ด้วย บนพื้นฐานนี้ ถ้าฟังเธอแล้วเป็นคนรักภรรยาแบบทาสก็ยิ่งดีที่สุด
ลองคิดดูดีๆ แล้วนอกจากข้อสุดท้าย ข้อกำหนดเรื่องรูปร่างหน้าตาข้างต้น อีกามีครบทั้งหมด
ถึงจะไม่พูดถึงรูปร่างหน้าตา ตอนนี้เพิ่งปี 91 ห่างจากปี 97 ยังอีกหกปี นั่นหมายความว่าฮ่องกงจะต้องวุ่นวายอีกอย่างน้อยหกปี
กู๋หวักไจ๋ในฮ่องกงมีมากเกินไป จำนวนใกล้สามแสน เรียกได้ว่าผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ทั้งหมด ครึ่งหนึ่งเป็นตำรวจ อีกครึ่งหนึ่งเป็นกู๋หวักไจ๋
อาชีพทั้งสองแบบนี้ยังมีความเป็นไปได้ที่จะแทรกซึมเป็นสายลับหากัน
ในสถานการณ์แบบนี้ ต่อให้เหอ หวิง เหมย อยากมีแฟน แล้วพยายามหลีกเลี่ยง โอกาสที่เธอจะเลือกได้กู๋หวักไจ๋ก็สูงมาก
เธอชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในหัวอย่างรวดเร็ว แล้วพบว่าเธอคุ้นเคยกับการมีอยู่ของกู๋หวักไจ๋ไปแล้ว ไม่ได้รู้สึกเกลียดขามากมายอะไร
สายตาเธอรีบกวาดไปที่แขนและหน้าอกที่แข็งแรงของอีกาอีกครั้ง
สรุปคือ ถ้าอีกามีความคิดแบบนั้นจริงๆ ก็ดูเหมือนจะไม่แย่อะไร
เธอคิดหลายอย่างมาก แต่จริงๆ แล้ว เวลาผ่านไปแค่สองวินาที อีกาก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าสองก้าว เข้ามาประชิดตัวเหอ หวิง เหมย ทั้งตัว
"บังเอิญจัง ฉันก็ไม่มีแฟนเหมือนกัน เราสองคนเป็นคู่กันโดยบังเอิญเลย!"
ระหว่างที่พูด มือของเขาก็วางบนไหล่ของเหอ หวิง เหมย อย่างไม่เกรงใจ แล้วรวบตัวเธอเข้ามาในอ้อมแขน
"เรียกพี่หงส์ให้ฟังหน่อยสิ?"
ตัวเขาร้อนมาก ผิวหนังสัมผัสกัน ความร้อนนั้นอบขึ้นมาบนใบหน้าเธอ เหอ หวิง เหมย ลืมความคิดเมื่อครู่หมดเกลี้ยงในทันที "พี่หงส์"
"ดีมาก พี่หงส์พาไปกินสเต๊ก"
เขารวบตัวเธอแล้วเดินออกไป ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างหลังต่างก็มองตะลึง แลกสายตากันอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วกระซิบเบาๆ
"จบแล้วเหรอ? จีบสาวง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?"
"กินสเต๊ก เราจะตามไปไหม?"
ร้านสเต๊กส่วนใหญ่เป็นคู่รักหนุ่มสาว ถ้าพวกเขาสองคนตามเข้าไป จะไปทำลายบรรยากาศเดทของพี่อีกา พวกเขาจะไม่ถูกฟันเหรอ?
ถังเหวินที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าถูกทุกคนลืมไปแล้ว พอเห็นว่าถ้าไม่พูดอะไรตอนนี้ เจ้าของต้นฉบับก็จะเดินจากไปแล้ว เขาก็ไม่สนใจอีกาแล้ว ฝืนเรียกออกมา "คุณเหอ!"
ฝีเท้าของเหอ หวิง เหมย หยุดชะงัก สมองที่มึนงงถึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา
ใช่แล้ว วันนี้เธอออกมาไม่ใช่เพื่อหาผู้ชาย แต่เพื่อส่งต้นฉบับ!"
"ต้นฉบับของฉัน!"
เธอหันขวับไป มองถังเหวินด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "คุณถัง ต้นฉบับของฉันผ่านไหมคะ?"
ถังเหวินเหลือบมองอีกาเล็กน้อย เห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะพูด ก็วางใจพูด
"ผ่านแล้ว ต้นฉบับนี้ฝากไว้ที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปให้หัวหน้าบรรณาธิการดู ตอนสิบโมงเช้าคุณมาอีกที เราจะคุยเรื่องสัญญาการตีพิมพ์"
เหอ หวิง เหมย ตื่นเต้นอยากจะกระโดดสองสามครั้ง ยกเท้าขึ้นมาแล้ว ก็ถูกแขนของอีกากดไว้
เขากอดเธอแน่นๆ ยิ้มเบาๆ "ดีใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังจะกินสเต๊กอยู่ไหม? ไปกันเถอะ"
เหอ หวิง เหมย เดินตามเขาไป หัวใจในอกเต้นเร็วมาก ก้าวแรกของอาชีพเธอ ก้าวออกไปแล้ว!
พอนั่งลงในร้านสเต๊ก อารมณ์ของเหอ หวิง เหมย ก็ค่อยๆ เย็นลง
ที่จริงแล้ว ถังเหวินยอมอ่านต้นฉบับของเธอ ต้องขอบคุณอีกา ถ้าไม่ใช่อีกาจู่ๆ โผล่มาให้เขาพลิกดู ด้วยทัศนคติแบบเหมารวมของบรรณาธิการพวกนั้น เหอ หวิง เหมย คงต้องยืนหยัดอีกหลายวัน ผ่านสำนักพิมพ์หลายแห่ง กว่าจะเจอบรรณาธิการคนแรกที่ยอมอ่านนิยายของเธอ
เธอรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย ยกน้ำส้มขึ้นชนแก้วของอีกา
"พี่อีกา วันนี้ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณโผล่มา คุณถังคงไม่ยอมอ่านนิยายของฉัน"
อีกาเป็นคนที่ดูเหมือนบุ่มบ่ามไร้สมอง แต่จริงๆ แล้วเขามีความฉลาดของเขา
ตอนเพิ่งรู้จักกัน เขาไม่มีความคิดแบบนั้น มากที่สุดก็แค่อยากชวนไปถ่ายหนังอาร์ ตามธรรมชาติเขาก็ให้เหอ หวิง เหมย เรียกเขาว่าพี่อีกา
พอมีความคิด เขาก็เปลี่ยนเป็นพี่หงส์ทันทีอย่างเป็นธรรมชาติ
เหอ หวิง เหมย ขอบคุณเขา เขารับได้อย่างสบายใจ แต่คำว่า 'พี่อีกา' นี่ฟังแล้วไม่ค่อยเพราะ
"ชื่อจริงฉันเฉิน เทียน สง คนในวงการถึงเรียกฉันว่าอีกา เธอต้องเรียกฉันว่าพี่หงส์"
"พี่หงส์" เหอ หวิง เหมย เรียกตามที่เขาพอใจ แล้วนึกขึ้นได้ว่าไม่เคยแนะนำตัว "เหอ หวิง เหมย เรียกฉันว่าวีวี่ก็ได้"
"วีวี่" ชื่อที่ดีๆ พอเข้าปากอีกาแล้ว ก็เหมือนลูกอมรสแปลกๆ อ่านออกมาได้รสชาติไม่เหมือนใคร
เขาดูดหลอดน้ำส้ม ท่าทางยังเป็นแบบนั้น ไม่เอาถ่าน
"แล้ว เมื่อกี้พี่หงส์ช่วยเธอไป เธอจะขอบคุณพี่หงส์ยังไง? คงไม่ใช่แค่พูดคำเดียวแล้วจบกันนะ"
เขาดูเหมือนจะคิดของขวัญที่จะขอไว้แล้ว ชี้ไปที่แก้มตัวเอง "ให้จูบพี่หงส์สักที ไม่เกินไปหน่อยเหรอ?"