“ฝันอะไรหรือ?”
เจียงชิงเยว่กุมมือเย่สี่สี่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
นับแต่สามีสิ้นชีพในสนามรบ นางก็ไม่เคยฝันถึงเขาอีกเลยสักครั้ง
บัดนี้ได้ยินบุตรสาวกล่าวถึงเรื่องที่เขามาเข้าฝัน นางทั้งดีใจและเศร้าใจ
ที่ดีใจก็คือ สามีคงชื่นชอบบุตรสาวแท้ ๆ ที่ยังไม่เคยพบหน้าผู้นี้มาก จึงได้มาเข้าฝันนาง
ที่เศร้าใจก็คือ สามีผู้ล่วงลับรู้จักแต่เข้าฝันบุตรสาว ถึงกับลืมมาเข้าฝันภรรยาเอกอย่างนาง
หารู้ไม่ว่า ‘มาเข้าฝัน’ เป็นเพียงข้ออ้างที่เย่สี่สี่คิดขึ้นเท่านั้น
“ท่านพ่อบอกว่า อีกเจ็ดวันฝ่าบาทจะมีพระราชโองการให้ยึดทรัพย์สิน...”
เรื่องนี้สำคัญยิ่ง เย่สี่สี่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย เล่าเรื่องที่กำลังจะถูกเนรเทศให้นางฟังตั้งแต่ต้นจนจบ เพื่อให้เจียงชิงเยว่เตรียมใจไว้
เจียงชิงเยว่อ้าปากค้าง ตกตะลึงยิ่งนัก
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงได้สติ
“จะ... เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร? บิดาและพี่ชายของเจ้าล้วนพลีชีพเพื่อปกป้องราชวงศ์ต้าเซี่ย”
“ท่านแม่ ท่านพ่อบอกว่าเป็นเพราะตระกูลเย่ของเรามีคุณความชอบสูงส่ง จนเป็นภัยต่อราชบัลลังก์”
คำพูดของเย่สี่สี่ทำให้หัวใจเจียงชิงเยว่หนักอึ้ง
จริงด้วย!
ก่อนสิ้นใจ ท่านพ่อสามีเคยเตือนสามีว่า ฝ่าบาทในยามนี้เป็นคนหวาดระแวงนัก จงเก็บตัวให้มิดชิด
แต่หลายปีมานี้ สามีเพื่อแก้แค้นให้บิดา ได้สร้างคุณความชอบอันยิ่งใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า คิดดูแล้วฝ่าบาทคงมองตระกูลเย่เป็นเสี้ยนหนามตำตาไปนานแล้ว
บัดนี้แม้สามีและบุตรชายหลายคนจะสิ้นชีพในสนามรบ ทว่าด้วยนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของฝ่าบาท พระองค์ย่อมไม่ปล่อยให้คนอื่น ๆ ในจวนแม่ทัพอยู่ดีมีสุขเป็นแน่