“แล้วอย่างไรเล่า?” ยิ่งเจียงชิงเยว่มองบุตรชายคนโต นางก็ยิ่งรู้สึกหนาวเหน็บในใจ
“ต่อให้บุตรสาวของข้าทำฟ้าทะลุเป็นรู ข้าผู้เป็นมารดาก็จะหาหนทางซ่อมฟ้าให้ได้”
เย่สี่สี่เบิกตากว้าง มองเจียงชิงเยว่ที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
สวรรค์โปรด!
นี่มันคำพูดอะไรกัน ช่างองอาจเหลือเกิน!
รักเลย รักเลย!
แม่ราคาถูกคนนี้คงเป็นแม่คลั่งรักลูกสาวหรือเปล่าเนี่ย?
“เพียะ!”
หญิงชราโกรธจนตบโต๊ะดังฉาด “สกุลเจียง เจ้าเป็นถึงคุณหนูตระกูลใหญ่ ไฉนจึงแยกผิดชอบชั่วดีไม่ออก ไม่รู้จริง ๆ ว่าจาวเอ๋อร์ไปแต่งกับหญิงปากร้ายอย่างเจ้าได้อย่างไร!
หากเขายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะบังคับให้เขาหย่าขาดจากเจ้า!”
เจียงชิงเยว่ไม่ตอบ นางจูงเย่สี่สี่กลับไปยังเรือนฟางหลานของตน
หญิงรับใช้หวังเป็นบ่าว นางจะเฆี่ยนตีหรือดุด่าก็ได้ เย่จิ่งอวิ๋นเป็นบุตรชาย นางก็เฆี่ยนตีหรือดุด่าได้เช่นกัน
แต่ไท่จวินทำเช่นนั้นไม่ได้
อีกฝ่ายเป็นผู้อาวุโส หากล่วงเกินเข้า ย่อมถูกคนนอกตำหนินินทา
ชื่อเสียงของบุตรสาวย่ำแย่จนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว นางจะปล่อยให้บุตรสาวมีมารดาที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่อีกไม่ได้
เย่สี่สี่ไม่รู้เลยว่าแม่ราคาถูกกำลังคิดอะไรอยู่ พอเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของนาง จิตใจก็ว้าวุ่น หวาดกลัวจนแทบทำอะไรไม่ถูก
แย่แล้ว!
แม่ราคาถูกคงไม่คิดจะปิดประตูแล้วซ้อมฉันหรอกนะ?
ไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันคุกเข่าขอขมาตอนยังทันหรือเปล่า?
ขณะที่กำลังหวาดหวั่น เจียงชิงเยว่ก็เอ่ยขึ้น
“ชุนจือ เจ้าไปสั่งห้องครัว ให้ทำอาหารมาให้คุณหนูใหญ่สักหน่อย”