ต่อหน้าผู้คน เย่สี่สี่เดิมคิดจะอดทนสักหน่อย หวังว่าจะได้ลบฉายา ‘สตรีชั่วร้ายอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง’ ออกจากตัวในเร็ววัน
แต่เย่หว่านซีกลับราวกับกินเนื้อแมวเข้าไป เอาแต่กระโดดโลดเต้นยั่วโมโหไม่เลิก นางจึงกลั้นไม่ไหว ตบหน้าอีกฝ่ายฉาดหนึ่ง
“เพียะ—”
“หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าเสีย! อะไร? มีเจ้าเท่านั้นหรือที่มีปาก เอาแต่พร่ำพูดเจื้อยแจ้วทั้งวัน คิดว่าตัวเองเด่นนักหรือ?”
บรรยากาศที่เคยอึกทึกพลันเงียบกริบ
เมื่อเห็นรอยนิ้วมือแดงฉานบนแก้มซ้ายของเย่หว่านซี ผู้ชมต่างตกตะลึงระคนสงสาร
ตกตะลึงที่เย่สี่สี่กล้าลงมือตบคนต่อหน้าธารกำนัล
สงสารเย่หว่านซีที่ถูกสตรีร้ายกาจรังแก
เย่หว่านซีเอามือกุมแก้มที่แสบร้อน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ตั้งแต่เล็ก นางได้รับการทะนุถนอมประหนึ่งไข่มุกบนฝ่ามือจากบิดาและพี่ชาย
อย่าว่าแต่ถูกตบเลย ต่อให้เส้นผมร่วงสักเส้น พวกเขาก็ยังปวดใจอยู่นาน
วันนี้นางกลับถูกนังแพศยาเย่สี่สี่ตบหน้าต่อหน้าผู้คน ความน้อยเนื้อต่ำใจปนความแค้นข้นคลั่กพลันทะลักขึ้นในใจ
เย่สี่สี่ คอยดูเถิด!
ความอัปยศในวันนี้ ข้าจะเอาคืนเป็นทวีคูณแน่นอน
เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ นางก็เก็บความเกลียดชังในดวงตา ก้มหน้า หดคอ น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับไข่มุกขาดสาย ไม่อาจหยุดยั้งได้
ท่าทางน่าสงสารเช่นนี้ยิ่งขับให้เย่หว่านซีดูอ่อนแอบอบบาง น่าเวทนาจับใจ
เมื่อเทียบกันแล้ว เย่สี่สี่จึงยิ่งดูน่ารังเกียจและวางอำนาจบาตรใหญ่
ผู้ที่มาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้รู้ธรรมเนียม เมื่อเห็นเย่สี่สี่วางท่าโอหังเช่นนี้ ก็ยิ่งชิงชังนางขึ้นอีกหลายส่วน
ฮูหยินหลิน ภรรยากว่างผิงโหวก็เช่นกัน
นางกวาดตามองเย่สี่สี่อย่างรังเกียจ พลางคิดว่าพรุ่งนี้จะต้องไปจวนแม่ทัพเพื่อคุยกับเจียงชิงเยว่ให้รู้เรื่อง
บุตรสาวแสนดีของนาง บ้านของพวกนางไม่กล้ารับมาเป็นสะใภ้หรอก
สตรีร้ายกาจที่ไร้ยางอาย ประพฤติตัวเสื่อมทราม ทั้งยังลงมือทันทีที่พูดไม่เข้าหูกันเช่นนี้ หากแต่งเข้าบ้านมา ไม่เพียงต้องทนทุกข์ ยังต้องพลอยเสียหน้าด้วย
แต่งไม่ได้!
ไม่มีทางแต่งเด็ดขาด!
ต่อให้เจียงชิงเยว่มอบทองคำหนึ่งแสนตำลึงให้พวกนาง ก็ไม่มีทางแต่งเด็ดขาด
เมื่อเห็นเย่หว่านซีสงบปากสงบคำลง อารมณ์ของเย่สี่สี่ก็ดีขึ้นไม่น้อย
อดทนสักคราว เต้านมก็เป็นเนื้องอก ถอยหนึ่งก้าว รังไข่ก็เป็นถุงน้ำ สู้สักยกอายุยืนขึ้น
จริงอย่างที่คิด ชาวเน็ตไม่เคยหลอกฉัน
“ข้าน้อยคารวะพระชายาอัน” หมอหลี่เอ่ยขึ้น ทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วน
พระชายาอันได้สติ แล้วส่งสายตาชื่นชมให้เย่สี่สี่
ด่าได้ดี!
ตบได้ดียิ่ง!
เย่หว่านซีกล้าคิดร้ายต่อลูกชายของนาง ไม่สั่งสอนเสียบ้างจะได้อย่างไร?
เย่สี่สี่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี สายตาของพระชายาอันนั่นหมายความว่าอย่างไร?
คงไม่ได้คิดจะฆ่าปิดปากหรอกนะ?
อย่าเลย!
ฉันเพิ่งทะลุมิติมา ก้นยังนั่งไม่ทันร้อนก็ต้องตายอีกรอบแล้วหรือ?
“หมอหลี่” พระชายาอันถอนสายตากลับมา ก่อนมองหมอหลี่อย่างเคร่งขรึม “หมอหลี่ ท่านช่วยตรวจขาของเฉิงเอ๋อร์ก่อน”
อย่าให้ถูกเข็มแทงจนพิการจริง ๆ เลย
“ขอรับ!”
หมอหลี่สะพายหีบยา เดินไปข้างเตียง โจวอวี้เฉิงส่งสายตาให้เขา
หมอหลี่เข้าใจทันที
จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตาไปยังขาของโจวอวี้เฉิง เห็นเข็มเงินปักแน่นขนัด แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร พระชายาอันก็ถามอย่างร้อนใจ
“หมอหลี่ เป็นอย่างไรบ้าง? เข็มเงินเหล่านี้มีประโยชน์ต่ออาการบาดเจ็บที่ขาของเฉิงเอ๋อร์หรือไม่?”
หมอหลี่มองโจวอวี้เฉิงแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่เร่งร้อนว่า “มีขอรับ”
“ดียิ่งนัก” พระชายาอันเผยสีหน้ายินดี
“ขอแสดงความยินดีกับพระชายา และท่านอ๋องน้อยด้วย”
ผู้ชมหลายคนพลอยยินดีไปด้วย
ท่านอ๋องน้อยอันเป็นเทพผู้พิทักษ์แห่งราชวงศ์ต้าเซี่ย พวกเขาต่างหวังให้เขาลุกขึ้นยืนได้ในเร็ววัน แล้วกลับมาปกป้องแผ่นดินต้าเซี่ยต่อไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น สีหน้าของเย่หว่านซีก็หม่นลง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวในมือถูกบิดจนเป็นเกลียว
หรือว่านังตัวดีเย่สี่สี่จะรักษาโรคเป็นจริง ๆ?
“พระชายาอัน” หมอหลี่ถอนหายใจเบา ๆ “มีประโยชน์อยู่จริงขอรับ เพียงแต่ประโยชน์นั้นน้อยนิดยิ่ง”
รอยยิ้มบนใบหน้าพระชายาอันแข็งค้าง “น้อยนิดยิ่งหรือ?”
“ถูกต้องขอรับ”
หมอหลี่อยากช่วยปกปิดให้เย่สี่สี่สักหน่อยก็จริง แต่เขาไม่อยากทำลายชื่อเสียงของตน และยิ่งไม่อยากนำภัยถึงชีวิตมาสู่ท่านอ๋องน้อย
“เฉิงเอ๋อร์!”
แม้พระชายาอันจะเตรียมใจไว้นานแล้ว ทว่าบัดนี้ยังคงปวดใจราวกับถูกบีบขยี้
เฉิงเอ๋อร์ของนาง เหตุใดจึงต้องทนทุกข์เช่นนี้โดยไร้เหตุผลด้วย?
เมื่อได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของพระชายาอัน ผู้ชมต่างก็รู้สึกไม่สบายใจไปด้วย
มือที่เย่หว่านซีใช้กำผ้าเช็ดหน้าคลายออกทันใด ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ดีนัก! ข้าจะคอยดูว่านังเย่สี่สี่จะลงเอยเช่นไร!
เย่สี่สี่รู้อยู่แล้วว่าการฝังเข็มแทบไม่มีประโยชน์ต่ออาการบาดเจ็บที่ขาของโจวอวี้เฉิง
ในหนังสือต้นฉบับบอกไว้ว่า สาเหตุที่โจวอวี้เฉิงเป็นอัมพาตก็เพราะถูกพิษ
ดังนั้น ต่อให้แทงเขาจนกลายเป็นเม่น เขาก็ยังเป็นได้แค่เม่นพิการอยู่ดี
น่าเสียดายจริง ๆ ในหนังสือเขาถูกพิษจนตาย และจนถึงวาระสุดท้ายก็ยังแก้พิษไม่ได้
ดูท่าชาตินี้เขาก็คงหนีชะตากรรมเช่นนั้นไม่พ้น
เย่สี่สี่ไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉวยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกต ค่อย ๆ ขยับไปทางประตู
นางตั้งใจจะกลับจวนแม่ทัพให้เร็วที่สุด ก่อนราชโองการเนรเทศจะลงมา นางต้องตัดขาดกับคนทั้งจวนแม่ทัพโดยเร็ว
จากนั้นก็กลับหมู่บ้านสือโถว ไปหาบิดามารดาบุญธรรม
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม บิดามารดาบุญธรรมดีกับนางมาก หากบ้านมีอาหารอยู่สักคำ ก็ต้องยกให้นางกินก่อนเสมอ
แต่เจ้าของร่างเดิมกลับไร้สำนึก พอกลับไปจวนแม่ทัพก็ประกาศตัดขาดกับครอบครัวบุญธรรม ทั้งยังด่าพวกเขาว่าเป็นสามัญชนต่ำต้อยชนบท
บิดามารดาบุญธรรมรักบุตรสาวคนเล็กผู้นี้จากใจจริง ไม่เพียงไม่ตำหนินาง แต่ยังส่งเงินส่งเสื้อผ้ามาให้เป็นครั้งคราว กลัวว่านางจะอยู่ในจวนแม่ทัพอย่างลำบาก
ตอนเจ้าของร่างเดิมถูกเนรเทศ ครอบครัวบุญธรรมขายทรัพย์สินจนหมดบ้าน ทั้งยังกู้เงินดอกโหดมาอีกแปดสิบตำลึง รวบรวมเงินหนึ่งร้อยตำลึงให้นางไว้เป็นค่าเดินทาง
ภายหลังเมื่อไม่มีเงินใช้หนี้ บิดามารดาบุญธรรมกับพี่ชายบุญธรรมหลายคนก็พบจุดจบอย่างอนาถ
ส่วนพวกเขาต้องพบเจอเรื่องใดบ้าง หนังสือไม่ได้กล่าวไว้
เพียงเอ่ยถึงคร่าว ๆ เพื่อขับเน้นความชั่วร้ายของเจ้าของร่างเดิม
เส้นทางเนรเทศแสนลำบาก เย่สี่สี่ไม่มีวันฝืนทนลำบากโดยใช่เหตุ แล้วติดตามพวกคนโง่ที่เอาแต่หวังให้นางตายไปเนรเทศด้วยกัน
นางจะกลับหมู่บ้านสือโถว
นางจะไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในชนบท เก็บเบญจมาศทางทิศใต้ แล้วทอดสายตามองภูผาอย่างสบายใจ
นางจะพาครอบครัวบุญธรรมที่รักนางอย่างแท้จริง กินดีอยู่ดี แล้วร่วมกันทะยานสู่จุดสูงสุดของชีวิต
ทว่าแม้ความคิดจะงดงาม ความจริงกลับโหดร้ายยิ่ง
“พี่หญิง ท่านคิดจะไปที่ใดหรือ?”
ตอนนี้แก้มของเย่หว่านซีหายเจ็บแล้ว นางจึงคิดจะหาเรื่องเย่สี่สี่อีกสักหน่อย
เย่สี่สี่กลอกตาใส่นาง “ข้าจะไปกินอาจม เจ้าไปด้วยหรือไม่?”
เย่หว่านซีถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าราวกับกินอาจมเข้าไปก็มิปาน
นางไม่ใช่แมลงวันเหม็นเสียหน่อย จะไปกินอาจมทำไม?
พระชายาอัน “……”
นางไม่ได้อยากหัวเราะหรอก แต่คำพูดของเด็กคนนี้ชวนขันเกินไปจริง ๆ
โจวอวี้เฉิง “……”
เอ่อ เขาควรพูดอะไรดี?
ทุกคน “……”
ให้ตายสิ!
สตรีน้อยจอมร้ายกาจมีงานอดิเรกพิสดารถึงขั้นกินอาจมด้วยหรือ?
เมื่อสบสายตาชวนให้ขบคิดของทุกคน เย่สี่สี่ก็รู้ว่าหนีไม่พ้น จึงเดินกลับไปที่หน้าเตียงของโจวอวี้เฉิงอย่างเปิดเผย
“พระชายาอัน ท่านอ๋องน้อยอัน ขออภัยด้วย ข้าหวังดีจริง ๆ……”