ขณะที่ทุกคนคิดว่าพระชายาอันจะต้องตำหนิเย่สี่สี่สักยกหนึ่ง กลับเห็นนางถอดกำไลหยกวงหนึ่งจากข้อมือ แล้วสวมให้เย่สี่สี่
“สี่สี่ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า หมอหลี่ก็พูดแล้วมิใช่หรือว่า การฝังเข็มของเจ้ามีประโยชน์ แม้ประโยชน์จะเล็กน้อยยิ่ง แต่มีดีกว่าไม่มี”
เย่สี่สี่เป็นคนเห็นแก่เงิน เมื่อเห็นกำไลหยกเนื้อโปร่งใสบนข้อมือ ก็เดาได้ว่ามันต้องมีราคาสูง
หากนำไปขาย คงซื้อที่นาดีได้หลายสิบหมู่
เมื่อมีที่นาดีแล้ว ชีวิตในวันข้างหน้าของนางกับครอบครัวที่เลี้ยงดูมาคงสุขสบายขึ้นไม่น้อย
นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันถอดกำไลหยกคืนให้พระชายาอัน
“พระชายาอัน ข้ารับไว้ไม่ได้!”
หลักการที่ว่าหากไม่มีความดีความชอบ ก็ไม่ควรรับผลตอบแทน นางยังเข้าใจดี
“ข้าให้เจ้า ก็รับไว้เถิด” พระชายาอันยัดกำไลหยกกลับไปให้อีกครั้ง “เด็กดี ข้ามีเรื่องอยากรบกวนเจ้า”
เย่สี่สี่กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัย “พระองค์ตรัสมาได้เลย”
“ข้าอยากให้เจ้ามาจวนอ๋องอันทุกวัน ช่วยฝังเข็มให้พี่ชายอวี้เฉิงของเจ้า”
เรื่องฝังเข็มเป็นเพียงข้ออ้าง แท้จริงแล้วพระชายาอันอยากหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนบุตรชาย
เป็นเพื่อนที่พูดคุยด้วยได้
แม้เย่สี่สี่จะพูดจาโผงผาง ไม่มีความอ่อนหวานและคุณธรรมอย่างสตรีตระกูลสูงศักดิ์แม้แต่น้อย แต่พระชายาอันมองออกว่าบุตรชายของนางมีท่าทีต่อเย่สี่สี่ไม่เหมือนผู้อื่น
มิฉะนั้น เมื่อครู่นี้เขาคงไม่ช่วยพูดแทนเย่สี่สี่
โจวอวี้เฉิงขมวดคิ้ว แทบอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เสด็จแม่คงมิได้เห็นว่าเขาอายุยืนเกินไป จึงจงใจหาคนมาทำให้เขาโมโหจนตายหรอกกระมัง?
“พระชายาอัน...”
คำปฏิเสธของเย่สี่สี่เพิ่งมาถึงริมฝีปาก ก็ถูกพระชายาอันขัดขึ้นเสียก่อน
“เด็กดี ตกลงตามนี้ นับจากนี้ทุกวันในยามนี้ ข้าจะส่งคนไปรับเจ้าที่จวนแม่ทัพ
หากเจ้าไม่สะดวกมา ข้าจะให้คนพาพี่ชายอวี้เฉิงของเจ้าไปจวนแม่ทัพก็ได้”
บุตรชายขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน ต่อให้ไม่ได้ป่วย สักวันก็ต้องอุดอู้จนล้มป่วย
ให้เขาออกไปเดินเล่นบ้างก็ดี
แน่นอน หากเขากับสี่สี่ถูกตาต้องใจกัน ย่อมดียิ่งกว่า
หากเป็นเมื่อก่อน ด้วยฐานะและความสามารถของบุตรชาย นางคงเลือกคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวงได้ตามใจ
แต่มาบัดนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว คนพิการอย่างเขาคงไม่มีผู้ใดเต็มใจแต่งด้วย นอกจากสตรีชื่อเสียงไม่สู้ดีอย่างเย่สี่สี่
เย่สี่สี่ถึงกับตะลึง นางยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เหตุใดเรื่องจึงตกลงกันไปเสียแล้ว?
เมื่อนับเวลาดู ธูปหนึ่งดอกน่าจะหมดไปนานแล้ว พระชายาอันจึงยิ้มกล่าวว่า
“สี่สี่ หมดเวลาแล้ว รีบถอนเข็มให้พี่ชายอวี้เฉิงของเจ้าเถิด
จริงสิ ฝังเข็มอยู่นานเช่นนี้ เจ้าคงหิวแล้วกระมัง ข้าจะให้คนเตรียมอาหารให้ อยากกินสิ่งใดหรือไม่?”
เย่สี่สี่มองพระชายาอันที่เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวยิ้ม แล้วอดสงสัยไม่ได้ว่านางมีปัญหาทางสมอง
หรือไม่ก็เป็นโรคหลายบุคลิก
“ขอบพระทัยพระชายาอันที่เลี้ยงรับรอง แต่ข้าไม่หิว ข้าขอถอนเข็มให้ท่านอ๋องน้อยก่อน”
กล่าวจบ นางก็เริ่มถอนเข็มเงินออกจากขาของโจวอวี้เฉิงทีละเล่ม
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างคิดเช่นเดียวกับนาง
ได้ยินกันว่าหลังจากท่านอ๋องน้อยอันบาดเจ็บ พระชายาอันก็มีสติไม่ค่อยสมประกอบ บัดนี้ดูท่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
เมื่อไม่มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว ทุกคนก็รู้กาลเทศะ พากันออกจากห้องของโจวอวี้เฉิง
พระชายาอันห่วงใยบุตรชายก็จริง แต่ไม่อาจละเลยแขกเหรื่อได้
นางกำชับสั้น ๆ สองสามประโยค แล้วจึงออกไปเช่นกัน
ห้องที่อึกทึกครึกโครมพลันเหลือเพียงเย่สี่สี่ โจวอวี้เฉิง และหมอหลี่สามคน
หมอหลี่อดความสงสัยในใจไม่ไหว จึงถามว่า “คุณหนูใหญ่เย่ ไม่ทราบว่าเข็มเงินของท่านได้มาจากที่ใด?”
เย่สี่สี่เหลือบมองโจวอวี้เฉิงอย่างลับ ๆ แล้วแต่งเรื่องโกหกขึ้นเล็กน้อยว่า
“อาจารย์ของข้ามอบให้”
“ไม่ทราบว่าอาจารย์ของท่านคือผู้ใด?”
“ต่อให้บอกไป ท่านก็ไม่รู้จักหรอก”
เย่สี่สี่ไม่ได้จงใจวางท่า นางไม่มีอาจารย์เสียหน่อย
หากจะนับว่ามี ก็คงมีเพียงมารดาแท้ ๆ ของนาง—คุณหญิงมู่หรง
ไม่ต้องพูดถึงว่ามารดาเสียชีวิตไปเกือบยี่สิบปีแล้ว แค่เรื่องที่นางใช้ชีวิตอยู่ในยุคปัจจุบัน หมอหลี่ก็ไม่มีทางรู้จักมารดาของนางได้
หมอหลี่ไม่คุ้นเคยกับเย่สี่สี่นัก แต่ก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับนางมามาก
ครั้นเห็นนางพูดจาแข็งกระด้างเช่นนี้ เขาก็คิดว่านางเป็นคนเช่นนี้อยู่แล้ว แม้จะไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“คุณหนูใหญ่เย่ ท่านรู้จักหมอผีหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาของโจวอวี้เฉิงบนเตียงพลันหดเล็กลง เขาจ้องเย่สี่สี่ด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์และคาดหวังอยู่หลายส่วน
“ไม่รู้จัก” เย่สี่สี่ตอบตามจริง
หมอหลี่ไม่เชื่อ “คุณหนูใหญ่เย่ ข้าขอดูเข็มเงินของท่านได้หรือไม่?”
“เชิญดูเถิด!”
เย่สี่สี่ยื่นเข็มเงินให้หมอหลี่อย่างใจกว้าง
ของชิ้นนี้แลกมาจากโถปัสสาวะของท่านอ๋องน้อยอัน นับว่าคุ้มค่าแก่การพิจารณาจริง ๆ
หมอหลี่รับเข็มเงินไปพินิจดูอย่างละเอียด คล้ายยืนยันบางอย่างได้แล้ว จึงพยักหน้า
“คุณหนูใหญ่เย่ ข้าดูเสร็จแล้ว ท่านเก็บเข็มเงินไว้ให้ดี”
หมอหลี่พูดพลางหยิบเข็มเงินห่อหนึ่งออกมาจากหีบยา แล้วยื่นให้เย่สี่สี่
“เข็มเงินของท่านมีที่มาพิเศษ หากไม่อยากนำภัยมาสู่ตัว ต่อไปจงระมัดระวังให้มาก”
“มีที่มาพิเศษ?” เย่สี่สี่ชะงักไป นี่เป็นเข็มเงินที่นางแลกมาจากระบบ ย่อมมีที่มาพิเศษอยู่แล้ว
แต่หมอหลี่รู้ได้อย่างไร?
หรือว่าเขาก็มีระบบเหมือนนาง?
เมื่อเห็นว่านางไม่ได้เสแสร้ง หมอหลี่จึงลดเสียงลงแล้วกล่าวว่า
“หากข้ามองไม่ผิด เข็มเงินนี้น่าจะเป็นของหมอผีในตำนาน
คุณหนูใหญ่เย่ แม้ข้าจะไม่รู้ว่าท่านได้เข็มเงินนี้มาจากที่ใด แต่หมอผีเป็นคนที่ทั้งฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรมต่างก็ยากจะคาดเดา บ้างต้องการให้เขาตาย บ้างต้องการให้เขามีชีวิต ท่านจงระวังตัวไว้ให้ดี”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ตาย’ เย่สี่สี่ก็อดตัวสั่นไม่ได้
บ้าจริง!
สรุปว่าฉันเอาโถปัสสาวะไปแลกของนำภัยมาให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ?
“ขอบคุณท่านหมอหลี่”
เย่สี่สี่เก็บเข็มเงินอย่างแนบเนียน แล้วหาข้ออ้าง ก่อนจะหนีออกจากห้องนอนของโจวอวี้เฉิงราวกับมีผีไล่ตาม
หมอหลี่มองส่งนางจากไป ก่อนหันไปกล่าวกับโจวอวี้เฉิงว่า
“ท่านอ๋องน้อย คุณหนูใหญ่เย่น่าจะรู้จักหมอผี ท่านเห็นว่าเราควรขอให้นางช่วยหรือไม่?”
โจวอวี้เฉิงหรี่ตาหงส์ลง “ไม่จำเป็น! เย่สี่สี่น่าจะเป็นคนที่ผู้นั้นส่งมาหยั่งเชิงข้า ระมัดระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่า”
“ขาของท่านรอต่อไปไม่ได้แล้ว”
หมอหลี่เกิดในตระกูลที่สืบทอดวิชาแพทย์ ย่อมรู้ว่าโจวอวี้เฉิงเป็นอัมพาตเพราะถูกพิษ
แต่ความรู้ของเขาตื้นเขิน ไม่อาจถอนพิษในร่างโจวอวี้เฉิงได้
โจวอวี้เฉิงโบกมือ “ข้ารู้แล้ว ท่านกลับไปก่อนเถิด”
“ขอรับ!”
เมื่อเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ หมอหลี่ก็ทำได้เพียงสะบัดแขนเสื้อจากไป
โจวอวี้เฉิงดีดนิ้วเรียกองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดเข้ามา
“เยว่อิ่ง ไปสืบเรื่องเย่สี่สี่ให้ละเอียด”
“ขอรับ!” เยว่อิ่งขานรับแล้วหมุนตัวเตรียมจากไป
“ช้าก่อน!” โจวอวี้เฉิงเรียกเขาไว้ ก่อนกล่าวอย่างอึดอัดว่า “ข้าจะไปปลดทุกข์”
เยว่อิ่งไม่พูดอะไร เพียงก้มลงไปหยิบโถปัสสาวะ
ชั่วขณะถัดมา เขาก็ขมวดคิ้ว เครื่องหมายคำถามผุดเต็มหัว
เอ๊ะ?
เหตุใดโถปัสสาวะจึงหายไป?
เขาจำได้ว่าเมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน ตอนปรนนิบัติท่านอ๋องน้อยปลดทุกข์ โถปัสสาวะยังอยู่ตรงนี้นี่นา
“เร็วเข้า”
โจวอวี้เฉิงกลั้นจนทรมาน เห็นเยว่อิ่งยืนนิ่งงัน จึงเร่งขึ้นคำหนึ่ง
“ท่านอ๋อง มีขโมยเข้ามา โถปัสสาวะของท่านถูกขโมยไปแล้ว” เยว่อิ่งโกรธจนหน้าเขียว
ช่างเหมือนเจอผีจริง ๆ เคยเห็นคนขโมยทองเงินและอัญมณี แต่ไม่เคยเห็นใครขโมยโถปัสสาวะของผู้อื่น
เรื่องนี้...ช่างเกินจะเข้าใจจริง ๆ!