กล่าวจบ เย่สี่สี่ยังแสร้งทำเป็นยกมือเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงตรงหางตา
แค่แสดงละครไม่ใช่หรือ?
นางก็ทำเป็นเหมือนกัน!
สีหน้าของพระชายาอันเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด
“ใครก็ได้ ลากนางบ่าวชั้นต่ำผู้นี้ออกไปให้ข้า
บังอาจใส่ร้ายป้ายสีและปล่อยข่าวเท็จเกี่ยวกับท่านอ๋องน้อย โบยปากสามสิบที ให้รู้จักหลาบจำเสียบ้าง”
เมื่อได้ยินคำสั่ง หญิงรับใช้ร่างกำยำสองคนก็ตรงเข้ามาทันที ขนาบซ้ายขวาหิ้วชิงเหอออกไปนอกฝูงชน
ชิงเหอเอ่ยเสียงสั่น “พระชายาโปรดไว้ชีวิต บ่าวมิได้ใส่ร้าย สิ่งที่บ่าวพูดล้วนเป็นความจริง”
พระชายาอันมีสีหน้าเย็นชาราวน้ำแข็ง ตวัดสายตาใส่เย่หว่านซีที่กำลังงุนงงอย่างหนักหน่วง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไร
บุตรชายของนางเพียงเป็นอัมพาต มิใช่ว่าจวนอ๋องอันตกต่ำเสียเมื่อไร
เหตุใดแมวหมาตัวไหนก็กล้ามาวางแผนเล่นงานพวกนางได้?
เย่หว่านซีสะดุ้งด้วยความตกใจ กัดริมฝีปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ไม่นานนัก เสียง “เพียะ ๆ ๆ” จากการตบปากก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
เย่สี่สี่แทบหลุดหัวเราะออกมา
ในนิยายต้นฉบับ ชิงเหอผู้นี้เป็นสาวใช้ผู้ภักดีและปกป้องนายของตนอย่างแท้จริง
เพื่อเย่หว่านซี ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ นางก็ไม่เคยปริปากปฏิเสธ
แต่สำหรับเจ้าของร่างเดิม นางกลับมีแต่ความร้ายกาจ
ที่บ่าวไพร่และสาวใช้ในจวนแม่ทัพกล้ารังแกเจ้าของร่างเดิม ส่วนใหญ่ก็เพราะได้รับคำชี้แนะจากนาง
จุดประสงค์ก็เพื่อให้เจ้าของร่างเดิมทนไม่ไหว แล้วไสหัวออกจากจวนแม่ทัพไปเสีย
น่าเสียดาย เจ้าของร่างเดิมผู้น่าสงสารไม่รู้เรื่องนี้จนกระทั่งตาย
บัดนี้ชิงเหอได้รับโทษ นับว่านางช่วยเจ้าของร่างเดิมชำระแค้นเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้บ้าง
“สี่สี่!”
พระชายาอันราวกับไม่ได้ยินเสียงร้องขอชีวิตของชิงเหอ นางก้าวเข้ามาคว้ามือเย่สี่สี่แล้วถามว่า
“อาการป่วยที่ขาของพี่อวี้เฉิงยังพอรักษาได้หรือไม่?”
“พระชายา...”
เมื่อเห็นพระชายาอันร้อนใจถึงเพียงนี้ เย่สี่สี่ก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ
แม้มารดาของนางจะเกิดในตระกูลแพทย์แผนจีน แต่นางคงได้เชื้อบิดามาเต็ม ๆ จึงสนใจแต่การค้าขายมาตั้งแต่เกิด
วิชาแพทย์อันน้อยนิดที่พอมีติดตัว ก็เป็นเพราะตอนเด็กมารดาบังคับให้นางเรียน
ต่อมาหลังบิดามารดาประสบอุบัติเหตุทางรถม้าจนเสียชีวิต ก็ไม่มีใครบังคับให้นางเรียนแพทย์อีก นางจึงปล่อยตัวตามใจและเลิกเรียนไปโดยสิ้นเชิง
หากไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่งกับท่านอ๋องน้อยอันจริง ๆ ชาตินี้นางคงไม่แตะเข็มเงินอีกแล้ว
“น้องไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่หญิงเรียนวิชาแพทย์ตั้งแต่เมื่อใด?”
เสียงของเย่หว่านซีดึงความคิดของเย่สี่สี่กลับมา
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มคล้ายมิยิ้มว่า
“น้องไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ ข้าเพิ่งกลับจวนมาได้ปีเดียว ความสามารถที่ข้าเรียนรู้มาจากชนบทมีมากมาย เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสแสดงให้เห็นทีละอย่างเท่านั้น”
เย่หว่านซีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ ไม่รู้เพราะเหตุใด นางรู้สึกอยู่เสมอว่าเย่สี่สี่ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เรื่องที่เดิมทีแน่นอนอยู่แล้ว พอถูกนางเข้ามาปั่นป่วน เกรงว่าคงไม่สำเร็จเสียแล้ว
“พี่หญิงอย่าก่อเรื่องเลย น้องรู้ว่าพี่หญิงเลื่อมใสท่านอ๋องน้อยมานาน
ถึงพี่หญิงจะหวังดี อยากรักษาอาการป่วยที่ขาของท่านอ๋องน้อยให้หาย
แต่หมอหลวงและหมอมีชื่อจากยุทธภพตั้งมากมายยังรักษาไม่ได้ แล้วพี่หญิงจะฝืนทำเกินความสามารถไปไย”
เมื่อฟังความหมายแฝงในคำพูดของนาง ก็มีคนเอ่ยถามขึ้นทันทีว่า
“คุณหนูใหญ่เย่ หรือท่านจงใจหลอกพระชายา เพื่อปกปิดความสัมพันธ์ลับ ๆ ระหว่างท่านกับท่านอ๋องน้อย?”
“พระชายา เดิมทีข้าไม่อยากพูดมาก แต่ทนดูต่อไปไม่ไหวจริง ๆ เย่สี่สี่เป็นคนเช่นไร ทั้งเมืองหลวงมีใครบ้างไม่รู้?
หากนางมีวิชาแพทย์จริง คงเลื่องลือไปทั่วหล้าแล้ว ไยต้องแอบรักษาท่านอ๋องน้อยอย่างลับ ๆ เช่นนี้ด้วย?”
“นั่นสิ ข้าว่านางแสร้งทำเป็นรักษาท่านอ๋องน้อย ความจริงคงมีแผนชั่วที่บอกใครไม่ได้ซ่อนอยู่เบื้องหลัง”
“...”
แววตาของพระชายาอันหม่นหมองลง มือที่กุมมือเย่สี่สี่ไว้ก็ค่อย ๆ คลายออก
ก็จริง!
หมอมีชื่อมากมายยังรักษาเฉิงเอ๋อร์ไม่หาย แล้วเด็กสาวจากชนบทคนหนึ่งจะรักษาเขาได้อย่างไร
สุดท้ายก็เป็นนางที่คิดมากไปเอง
เย่สี่สี่ปวดหัวตุบ ๆ
นางรู้อยู่แล้วว่าเหล่าผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ในเรือนหลังแห่งวังหลวงพวกนี้ หลอกไม่ง่ายนัก
“เสด็จแม่ ไม่ว่าคุณหนูใหญ่เย่จะรักษาอาการป่วยที่ขาของลูกได้หรือไม่ การที่นางมีน้ำใจเช่นนี้ก็นับว่าดีแล้ว
อีกทั้งจากท่าทางการฝังเข็มของคุณหนูใหญ่เย่เมื่อครู่ ลูกเห็นว่านางมิใช่คนที่ไม่รู้วิชาแพทย์
รบกวนเสด็จแม่เชิญหมอประจำจวนเข้ามาตรวจดู เพื่อพิสูจน์ให้กระจ่าง คืนความบริสุทธิ์แก่ลูกและคุณหนูใหญ่เย่ด้วย”
เสียงทุ้มต่ำของโจวอวี้เฉิงดังมาจากในห้อง
ด้านนอกห้องพลันเงียบกริบ
เย่สี่สี่ขมวดคิ้ว ในใจยิ่งกระวนกระวาย
วิชาแพทย์กระจอก ๆ ของฉัน หลอกคนที่ไม่รู้เรื่องได้ก็จริง
แต่ถ้าเจอหมอมืออาชีพเมื่อไร กลอุบายของฉันก็ถูกจับได้ในพริบตา
ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าท่านอ๋องน้อยอันจงใจทำเช่นนี้เพื่อจะได้แต่งกับฉัน
เหอะ! ผู้ชาย
ทั้งตัวมีดีอยู่แค่ปากแข็ง
ปากบอกว่าไม่เอา ไม่เอา แต่ลับหลังกลับแอบใช้ลูกไม้เล็ก ๆ น้อย ๆ
ความคิดนี้อยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที เย่สี่สี่ก็ปัดมันทิ้ง
ท่านอ๋องน้อยอันเป็นอัมพาตแค่ขา ไม่ใช่สมอง
เขามีคุณหนูตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงให้เลือกแต่งตั้งมากมาย เหตุใดถึงจะมาแต่งกับหญิงร้ายจากชนบทอย่างนาง?
หรือว่าเขาชอบที่นางร้าย ชอบที่นางโง่?
“ใครก็ได้ ไปเชิญหมอหลี่มา”
พระชายาอันสั่งแล้วก็หันกายเข้าไปในห้อง
เมื่อเห็นเข็มเงินเรียงแน่นเต็มขาของบุตรชาย หัวใจของนางก็ปวดร้าว น้ำตาพร่าเลือนบดบังสายตา
“เฉิงเอ๋อร์ นี่...”
ต้องเจ็บเพียงใดกัน!
โจวอวี้เฉิงเกลียดการเห็นเสด็จแม่มีสีหน้าเช่นนี้ที่สุด จึงฝืนยิ้มปลอบว่า
“เสด็จแม่ไม่ต้องกังวล ลูกไม่เป็นไร”
“ท่านอ๋องน้อย พระชายาจะไม่กังวลได้อย่างไร? การฝังเข็มส่งเดชเช่นนี้อาจทำให้คนตายได้”
ไม่รู้ว่าเย่หว่านซีเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด นอกจากนางแล้ว ยังมีผู้คนที่มามุงดูอีกไม่น้อย
เย่หว่านซียังไม่ทันเอ่ยปาก คนทั้งหลายก็หันมาประณามเย่สี่สี่อีกครั้ง
“คุณหนูใหญ่เย่ ปกติท่านจะทำตัวเหลวไหลอย่างไรก็ช่างเถิด
แต่ท่านอ๋องน้อยเป็นผู้มีคุณูปการใหญ่หลวงต่อราชวงศ์ต้าเซี่ย หากท่านฝังเข็มจนเขาพิการ ท่านไม่กลัวว่าชาวบ้านทั้งราชวงศ์จะมาเอาเรื่องท่านหรือ?”
“ข้าโกรธจนแทบคลั่งแล้ว ข้าจะไปจวนแม่ทัพเดี๋ยวนี้ ถามฮูหยินเย่ว่ารู้จักอบรมสามีสั่งสอนบุตรอย่างไร ถึงได้เลี้ยงบุตรสาวที่มีแต่แผนชั่วเต็มท้องเช่นนี้ออกมา”
“จะไปจวนแม่ทัพทำไม ไปวังหลวงทูลร้องทุกข์กับฝ่าบาทตรง ๆ เถิด
แม่ทัพใหญ่เย่สร้างคุณงามความดีในสนามรบไว้ไม่น้อยก็จริง แต่ฝ่าบาทจะทรงเข้าข้างหญิงร้ายอย่างเย่สี่สี่ทุกครั้ง เพียงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้กระมัง?”
“...”
เย่สี่สี่มีความลำบากใจแต่พูดไม่ออก
ฮ่องเต้บัดซบนั่นเข้าข้างนางเสียที่ไหน?
เห็นชัด ๆ ว่าเขารังเกียจชื่อเสียงของบิดานางที่เลื่องลือไปทั่วและเป็นที่รักของชาวบ้าน จึงจงใจปล่อยให้นางทำลายชื่อเสียงเขาต่างหาก
เพราะฮ่องเต้บัดซบกับเจ้าของร่างเดิม ชื่อเสียงดีงามที่ตระกูลเย่สั่งสมมาหลายชั่วคนจึงค่อย ๆ เสื่อมเสียลงภายในปีเดียว
ในนิยายต้นฉบับกล่าวไว้ว่า นี่เองเป็นเหตุให้เมื่อฮ่องเต้มีพระราชโองการยึดทรัพย์ตระกูลเย่ ชาวเมืองทั้งเมืองไม่เพียงไม่ร้องขอความเป็นธรรมให้ตระกูลเย่ กลับปรบมือยินดีเสียด้วยซ้ำ
ขณะที่เย่สี่สี่ถูกคนทั้งหลายด่าจนแทบจมกองอาจม หมอประจำจวนก็มาถึง
เย่หว่านซีส่งยิ้มเหมือนกำลังรอชมเรื่องสนุกให้นาง จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าโศกสุดแสน แล้วกล่าวแก้ต่างให้นางว่า
“ฮูหยินและคุณหนูทั้งหลาย แม้พี่หญิงจะทำผิดมามากมาย แต่ทั้งหมดก็เพราะนางเลื่อมใสท่านอ๋องน้อยเท่านั้น ขอทุกท่านโปรดเมตตา งดวาจาตำหนินางเถิด...”