มีขโมยขึ้นหรือ?
โถปัสสาวะของเขาถูกขโมยไปแล้วหรือ?
ตัวอักษรแต่ละตัวโจวอวี้เฉิงล้วนรู้จัก ทว่าพอเรียงต่อกันกลับทำให้เขางุนงงอยู่บ้าง
กลางวันแสก ๆ ใครจะว่างมาขโมยโถปัสสาวะของเขากัน?
ยิ่งไปกว่านั้น เขากับเยว่อิ่งอยู่ในห้องด้วยกันมาตลอด หากมีขโมยเข้ามา พวกเขาย่อมต้องรู้ตัว
ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ...
เย่สี่สี่!
เมื่อนึกถึงท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ ของเย่สี่สี่เมื่อครู่ โจวอวี้เฉิงก็เดาว่าขโมยโถปัสสาวะผู้นี้ เก้าในสิบส่วนคงเป็นนาง
แต่นางขโมยโถปัสสาวะของเขาไปด้วยเหตุใด?
หรือว่านางมีนิสัยวิปริต ชอบกินอุจจาระดื่มปัสสาวะจริง ๆ?
ภาพชวนสยดสยองเกินไป โจวอวี้เฉิงไม่กล้าคิดต่อ จึงสั่งเสียงเย็นว่า
“ไปหาใบใหม่มาก่อน”
ไม่นานเยว่อิ่งก็นำโถปัสสาวะใบใหม่มาให้ หลังปรนนิบัติโจวอวี้เฉิงทำธุระเสร็จ เขาจึงเอ่ยอย่างลังเลว่า
“ท่านอ๋องน้อย ข้าน้อยมีเรื่องอยากถามท่าน”
“ว่ามา!”
โจวอวี้เฉิงหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ประสบการณ์ที่พบเจอในวันนี้ช่างพลิกผันเหลือเกิน
เยว่อิ่งลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามว่า “ท่านมีใจให้คุณหนูใหญ่เย่หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวอวี้เฉิงก็ลืมตาขึ้น จ้องเยว่อิ่งพลางเอ่ยทีละคำว่า
“ข้าเพียงเป็นอัมพาต มิได้กลายเป็นคนโง่”
เย่สี่สี่เป็นสตรีร้ายกาจที่มีชื่อเสียเลื่องลือ เขาต้องคิดไม่ตกเพียงใดถึงจะมีใจให้นาง?
“เช่นนั้นเหตุใดเมื่อครู่ท่านจึงเล่นกับคุณหนูใหญ่เย่อย่างมีความสุข ทั้งยังช่วยแก้ต่างให้นางด้วยพ่ะย่ะค่ะ?”
เยว่อิ่งเกาศีรษะ คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
ท่านอ๋องน้อยรู้อยู่ชัด ๆ ว่าเมื่อครู่เขาอยู่บนขื่อ เหตุใดคุณหนูใหญ่เย่ปีนขึ้นเตียงของท่านแล้ว ท่านกลับไม่เหมือนปกติ ไม่สั่งให้เขาโยนนางออกไป ทั้งยังร่วมแสดงละครกับนางอีกฉากหนึ่ง?