เมื่อเดินเข้าเรือนจำ เฉินหนานแทบอาเจียนข้าวราดหน้าที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา
พื้นที่สามสิบตารางเมตรเบียดขังคนไว้ถึงสามสิบคน แถมคนเหล่านี้ยังไม่เคยอาบน้ำกันเลย
กลิ่นนั้นช่างเปรี้ยวเข็ดฟันยิ่งนัก
ที่น่าขยะแขยงยิ่งกว่าคือ นักโทษทั้งสามสิบคนต้องขับถ่ายกันในห้องนี้
มุมห้องมีถังไม้สองใบ ใบหนึ่งใส่อุจจาระ อีกใบใส่ปัสสาวะ
แม้จะมีฝาปิด แต่ก็ยังกลบกลิ่นที่อบอวลออกมาไม่ได้
เฉินหนานมาถึงทีหลัง ที่นอนของเขาจึงอยู่ใกล้ถังทั้งสองใบที่สุด
เฉินหนานคนเดิมเมื่อวานคงทำได้เพียงอดทนเงียบ ๆ แต่เฉินหนานผู้ข้ามเวลามาจากยุคปัจจุบันไม่มีทางยอมให้ตนเองต้องทนทุกข์
หลี่สงกับเฟยสู่นอนอยู่ข้างประตู ตำแหน่งของพวกเขาอยู่ไกลจากส้วมที่สุด พอดีจะได้ฉวยโอกาสนี้ขอสลับที่นอนกับทั้งคู่
เพิ่งก้าวเข้าห้องขัง เฟยสู่ก็ร้องเรียกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “โอ้โจรเด็ดบุปผามาแล้ว!”
ระหว่างช่วงปล่อยออกไปสูดอากาศเมื่อครู่ เฟยสู่เที่ยวสืบถามไปทั่ว จนในที่สุดก็รู้ว่าเฉินหนานถูกส่งเข้ามาเพราะก่อเรื่องอะไร
ทันทีที่เฟยสู่พูดจบ นักโทษในห้องขังก็มองเฉินหนานด้วยสายตาดูแคลน
คนที่ถูกเนรเทศมาเป็นทหารแทบล้วนเป็นคนชั่วช้าสารเลว เรียกว่า “เดนมนุษย์” ก็ไม่เกินไปนัก
แม้จะเป็นเดนมนุษย์เหมือนกัน แต่ในหมู่เดนมนุษย์ก็ยังมีลำดับชั้นให้ดูแคลนกัน
อย่างพวกกบฏดูแคลนฆาตกร ฆาตกรดูแคลนโจรภูเขาและโจรปล้นสะดม ส่วนโจรภูเขาและโจรปล้นสะดมก็ดูแคลนขุนนางชั่วที่ข่มเหงชาวบ้าน
ส่วน “โจรเด็ดบุปผา” นั้นอยู่ต่ำสุดในลำดับชั้น เป็นที่รังเกียจของนักโทษทุกคน