“ไม่ให้”
เฟยสู่กำลังจะระเบิดอารมณ์ ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเมื่อครู่ถูกเฟยสู่แย่งหมั่นโถวไปก็เดินเข้ามา พลางยิ้มประจบเอ่ยว่า “พี่สู่ อย่าได้โมโหจนเสียสุขภาพเลย พี่ชายคนนี้เพิ่งมาใหม่ ยังไม่รู้ธรรมเนียม ข้าจะช่วยท่านเกลี้ยกล่อมเขาเอง”
“ได้ อาเหมา ข้าเห็นแก่หน้าเจ้า จงอธิบายธรรมเนียมที่นี่ให้เจ้าหนูนี่ฟังดี ๆ อย่าให้ถึงคราวตายแล้วยังไม่รู้ว่าตายอย่างไร”
“พี่สู่กล่าวถูกแล้ว ข้าจะเกลี้ยกล่อมเขาให้ดี”
อาเหมาเป็นเพื่อนร่วมห้องขังที่นอนอยู่ข้างเฉินหนาน เขาดึงเฉินหนานไปด้านหนึ่ง แล้วกดเสียงต่ำเกลี้ยกล่อมว่า “พี่ชาย ฟังข้าเถิด มอบหมั่นโถวให้เฟยสู่ไปเสีย”
“ให้เขา แล้วข้าจะกินอะไร?”
อาเหมาเริ่มร้อนใจ “อดอาหารมื้อหนึ่งไม่ถึงกับตาย แต่ถ้าไม่ให้เขา ต่อไปชีวิตเจ้าคงลำบาก พี่สงไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
เฉินหนานไม่ใส่ใจ “แย่งหมั่นโถวของข้าไปแล้วยังจะให้ข้ากล้ำกลืนความโกรธอีกหรือ เหตุผลเช่นนี้มีที่ไหนกัน”
“พี่ชาย พี่สงไม่ได้กินหมั่นโถวของเจ้าทุกมื้อเสียหน่อย เขากินมื้อละแปดลูก หมายความว่าแต่ละครั้งต้องมีคนเจ็ดคนมอบหมั่นโถวให้ ที่นี่มีพวกเราสามสิบคน ต้องรอถึงสองวันจึงจะเวียนมาถึงครั้งหนึ่ง”
ต้องยอมรับว่าอาเหมาเก่งคณิตศาสตร์ไม่น้อย
เฉินหนานแสร้งทำเป็นเข้าใจแจ่มแจ้ง “ฟังดูไม่เลว อดมื้อหนึ่งทุกสองวันก็ไม่ถึงกับอดตาย”
“ใช่ ๆ เจ้าคิดเช่นนี้ก็ดีแล้ว” อาเหมาดีใจที่เฉินหนานเข้าใจเรื่องนี้