ภายในห้องขัง ในที่สุดหลี่สงก็ฟื้นขึ้นมา
กลิ่นเหม็นเน่าพุ่งเข้าจมูก พอลืมตาขึ้นจึงพบว่าตนนอนอยู่ตรงมุมในสุด ใต้ร่างเป็นฟางเปียกชื้นทั้งกอง
เฟยสู่รีบเล่าเหตุการณ์หลังจากหลี่สงถูกตีจนสลบให้ฟัง
“พี่สง ไอ้หนุ่มนั่นซวยแน่ หัวหน้าหวังต้องช่วยท่านสั่งสอนมันอย่างสาสมแน่นอน”
ทว่าหลี่สงกลับไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนเฟยสู่
ในฐานะอดีตหัวหน้ากอง เขารู้ดีว่าหวังเซิ่งคิดจะทำอะไร
นักโทษฝีมืออย่างเฉินหนาน ใครบ้างไม่อยากดึงมาอยู่ใต้บังคับบัญชา แล้วใช้ประโยชน์เพื่อตนเอง?
น่าเสียดายที่หวังเซิ่งไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเฉินหนานไม่ได้แข็งแกร่งถึงเพียงนั้น ที่เขาเอาชนะตนได้ก็เพราะ “กระบองเหล็ก” ประหลาดนั่น
เพียงมือแตะโดนกระบองเหล็ก ร่างกายก็ชาทั้งตัวและถูกกระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้า จากนั้นก็หมดสติไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว
หากได้อาวุธชนิดนี้มาครอบครองก็คงดี เมื่อลงสนามรบย่อมใช้ลอบโจมตีได้อย่างยอดเยี่ยม สร้างผลลัพธ์เหนือความคาดหมาย
ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามสวมเกราะก็ไร้ประโยชน์ ขอเพียงถูกกระบองเหล็กนั่นฟาดเข้า หลังจากนั้นก็มีแต่ต้องปล่อยให้เขาจัดการตามใจ
หากมีกระบองเหล็กวิเศษเช่นนี้ เขาย่อมสังหารศัตรูได้มากกว่าแต่ก่อน และสร้างความชอบทางทหารได้มากขึ้น
ตอนเฉินหนานเปลี่ยนกระบอง คนอื่นคงมองไม่ทัน อีกทั้งน่าจะไม่มีใครรู้ถึงอานุภาพที่แท้จริงของกระบองเหล็กนั่นด้วย
เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จะแพร่งพรายออกไปไม่ได้เด็ดขาด ต้องยึดกระบองเหล็กไว้ในมือให้ได้
“เฟยสู่ เมื่อครู่เฉินหนานเอากระบองเหล็กออกไปด้วยหรือไม่”