ชั่วขณะต่อมา เสียงไขกุญแจดังมาจากนอกประตู
เฟยสู่ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด
มีคนมาช่วยแล้ว
เฉินหนานได้ยินความเคลื่อนไหวด้านนอกเช่นกัน จึงไม่เดินต่อ หากแต่หาที่นอนใกล้มือ แล้วยัดกระบองไฟฟ้าในมือลงไปในกองฟาง
ของสิ่งนี้อย่าให้พวกทหารพบเห็นจะดีกว่า จะได้ไม่ก่อเรื่องยุ่งยากโดยไม่จำเป็น
อย่างไรเสีย ยังมีเวลาอีกมากให้จัดการเจ้าหนูนั่น
ไม่นานประตูก็เปิดออก ทหารคนหนึ่งนามว่าจางเหว่ยเดินเข้ามา
กลิ่นเหม็นฉุนปะทะจมูก จางเหว่ยอดยกมือขึ้นปิดจมูกไม่ได้
“กลิ่นอะไรนี่?”
เมื่อมองเข้าไปในห้อง ก็เห็นคนในคุกนอนระเกะระกะอยู่เต็มพื้น ต่างส่งเสียงคร่ำครวญร้องโหยหวน
เฟยสู่ “ตุบ” คุกเข่าลงตรงหน้าเขา “ท่านจาง ช่วยตัดสินความให้พวกเราด้วยขอรับ”
“เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
เฟยสู่ชี้ไปทางเฉินหนาน “ท่านทหาร เขา...เขาฆ่าคนขอรับ”
“ฆ่าคน? ใครตาย?”
“พี่สงตายแล้ว เขาเป็นคนฆ่าขอรับ”
“เจ้าหมายถึงหลี่สง หัวหน้าหมู่หลี่หรือ? จะเป็นไปได้อย่างไร มีใครฆ่าเขาได้?”
“ท่านจาง ข้าไม่ได้หลอกท่าน ศพพี่สงอยู่ตรงนั้นขอรับ” เฟยสู่ชี้ไปยังหลี่สงที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง
จางเหว่ยเดินไปข้างกายหลี่สง ยื่นมือไปตรวจดูลมหายใจใต้จมูก เมื่อพบว่ายังหายใจอยู่จึงค่อยคลายใจ
“หัวหน้าหมู่หลี่ยังไม่ตาย แค่หมดสติไปเท่านั้น”
“ไม่...ไม่ตายหรือ?” เฟยสู่ถอนหายใจโล่งอก “เช่นนั้นก็ดีแล้ว ก็ดีแล้ว”
จางเหว่ยตบหลี่สงอยู่หลายครั้ง ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่ฟื้น ดูท่าคงต้องหมดสติไปอีกพักหนึ่ง