ราวเก้าโมงเช้า เฉินหนานกลับมาถึงลอสแอนเจลิส เขาติดต่อหนิวต้าจ้วงเป็นคนแรก
“น้องเฉิน สองวันนี้เจ้าไปที่ใดมาหรือ?”
“ไปเดินเล่นที่ลาสเวกัสมารอบหนึ่ง”
“ไม่เลวเลย พอมาถึงอเมริกาก็ตรงไปเที่ยวเมืองพนันทันที เป็นอย่างไรบ้าง ชนะเงินมาเท่าไร?”
“ชนะมานิดหน่อย”
เฉินหนานหยิบธนบัตรปึกหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือหนิวต้าจ้วง “พี่ต้าจ้วง นี่เงินสามพันดอลลาร์ ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านช่วยสักหน่อย”
“น้องเฉิน เจ้าทำเช่นนี้อีกแล้ว พวกเราสองคนเป็นพี่น้องกัน มีเรื่องอะไรก็พูดมาได้เลย ไยต้องทำเรื่องน้ำใจไมตรีให้ยุ่งยาก หากชาวจีนคนอื่นรู้ว่าข้าช่วยเรื่องเล็กน้อยแล้วยังรับเงินอีก ต่อไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดในไชน่าทาวน์?”
“ฮ่า ๆ พี่ต้าจ้วง ข้าไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ไม่มีใครให้พึ่งพานอกจากท่าน นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยของข้า ท่านรับไว้เถิด มิฉะนั้นข้าคงไม่กล้ารบกวนให้ท่านช่วย”
หนิวต้าจ้วงทำสีหน้าลำบากใจ “เอาเถิด คราวนี้ข้าจะฝืนใจรับไว้ก็แล้วกัน แต่ไม่มีครั้งหน้าอีก ต่อไปหากเจ้ายื่นเงินให้ข้าอีก อย่าหาว่าข้าไม่เห็นเจ้าเป็นพี่น้อง”
“พี่ต้าจ้วงอบรมได้ถูกต้อง ข้าจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ”
“นี่สิถึงจะเป็นน้องที่ดีของข้า พวกเราเป็นคนจีนเหมือนกัน ออกมาข้างนอกก็เหมือนญาติพี่น้อง”
หนิวต้าจ้วงพับเงินสามพันดอลลาร์เก็บใส่กระเป๋า “น้องชาย มีเรื่องอันใดอยากให้ข้าช่วยก็เอ่ยมาได้เลย”
“พี่ต้าจ้วง ท่านรู้จักคนที่อยู่ในแก๊งอันธพาลหรือไม่?”
หนิวต้าจ้วงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “น้องชาย เจ้าตามหาแก๊งอันธพาลไปทำไม?”