เยี่ยเซียวอธิบายว่า “นี่เป็นเอ็มพีไฟว์รุ่นใช้งานทางทหาร ของใหม่จากโรงงาน เดือนก่อนพี่น้องของฉันเสี่ยงชีวิตขนมันมาจากฝั่งเม็กซิโก ถ้าตกทะเลไปก็ได้เป็นอาหารเต่าแล้ว เห็นแก่ว่านายเป็นคนที่เฒ่าวัวแนะนำมา ฉันถึงคิดราคานี้ให้ ถ้าเป็นคนอื่น อย่างน้อยฉันก็เปิดราคาสองหมื่น”
“งั้นก็ได้ หนึ่งหมื่นห้าก็หนึ่งหมื่นห้า”
เฉินหนานในเวลานี้เหมือนหวังตัวอวี๋ ตัวเอกจากเรื่องมหาเศรษฐีโลกแตก ไม่เสียดายเงินเลยสักนิด กลัวแค่ว่าจะใช้เงินไม่หมด
“มีระเบิดมือไหม?”
“อะไรนะ? นายว่าอะไรนะ ระเบิดมือเหรอ?” เยี่ยเซียวคิดว่าตนฟังผิด จึงถามย้ำ
“ใช่ ระเบิดมือ แบบที่ขว้างออกไปแล้วระเบิดน่ะ”
“ไม่มี ของแบบนี้แม้แต่ในอเมริกาก็ถูกควบคุมเข้มงวดมาก”
“หายากกว่าปืนกลมืออีกเหรอ?”
“ก็ไม่ถึงขนาดนั้น ที่ระเบิดมือหายากเพราะตลาดแทบไม่มี ถ้าไม่ใช่ตอนทำสงคราม ใครจะเอาระเบิดมือไปเล่น? ปืนกลมือไม่เหมือนกัน มีคนชอบปืนจำนวนมากที่ชอบมัน”
“แล้วแก๊สน้ำตาล่ะ?” เฉินหนานถาม
“นั่นก็เป็นของควบคุมเหมือนกัน แต่ฉันมีช่องทาง นายต้องการเท่าไร?”
เฉินหนานชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว “1,000 ลูก”
เยี่ยเซียวรีบโบกมือ “มากเกินไป อย่างมากฉันให้ได้ 200 ลูก”
“200 ลูกก็ 200 ลูก ถ้าหาทางเอาระเบิดมือมาให้ได้ด้วยก็ดี”
“ฉันจะพยายาม”
“แก๊สน้ำตาราคาเท่าไร?”
“ลูกละ 300 ดอลลาร์”
เฉินหนานคร้านจะต่อราคา “ได้ วันนี้เอามาให้ฉันได้ไหม?”
“วันนี้เหรอ? ไม่ได้!” เยี่ยเซียวส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “เร็วที่สุดก็อีกสามวัน”
“พรุ่งนี้เวลานี้เอามาให้ฉัน ฉันจ่ายลูกละ 500 ดอลลาร์ ถ้าหาเพิ่มได้อีกก็ยิ่งดี”