เสียงของตู้หาวดังออกมาจากเครื่องบันทึกเสียง ชัดเจนผิดปกติในห้องเรียนที่เงียบสงบ
“……ซูหว่านอวี๋! เป็นเธอ! เธอเป็นคนมาบอกฉันว่าเธอถูกหลินหร่านรังแก ให้ฉันช่วยเธอสะสาง!”
เสียงในห้องเรียนเงียบลงทันที
ทุกคนต่างตกตะลึงมองซูหว่านอวี๋
หลิวเฉียนเฉียน เพื่อนร่วมห้องที่เมื่อครู่ยังเอ่ยปากแทนซูหว่านอวี๋อย่างชอบธรรม ตอนนี้ก็อ้าปากค้าง มองเธอด้วยสีหน้าสลับซับซ้อนและอยากรู้อยากเห็น
ซูหว่านอวี๋รู้สึกเหมือนตกไปในหลุมน้ำแข็ง!
ตู้หาวกลับเอาเธอออกมาเปิดเผยงั้นเหรอ?!
ยังแอบอัดเสียงไว้อีก?!
คนโง่เง่า! คนไร้ประโยชน์! อยากทำร้ายเธอให้ตายหรือไง!
ความตื่นตระหนกและความโกรธที่ถูกหักหลังถาโถมจนเธอแทบเป็นลม
แต่เธอรู้ดีว่าหากยอมรับ ก็จบเห่แน่!
“ไม่…ไม่ใช่! เขาพูดโกหก! เขาใส่ร้ายฉัน!” ซูหว่านอวี๋เงยหน้าขึ้นทันที น้ำตาไหลมากขึ้น เสียงแหลมเครือ เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“หลินหร่าน! แก! แกต้องสมคบคิดกับตู้หาวใส่ร้ายฉันแน่! พวกแก…พวกแกวางแผนกันไว้แล้ว!”
“ก็เพราะพี่ลู่เฟิงชอบฉัน แกถึงได้กลั่นแกล้งฉันทุกทาง ตอนนี้ยังใช้วิธีต่ำทรามแบบนี้มาทำลายฉัน! แกชั่วร้ายจะตาย!”
เธอพยายามใช้ภาพลักษณ์เมตตาตามปกติและประเด็นรักสามเส้ามาเรียกความเห็นใจ
เธอร้องไห้ราวกับหัวใจจะขาด ราวกับแบกรับความอยุติธรรมอันใหญ่หลวง ท่าทางน่าสงสาร สิ้นหวัง และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ทำให้คนที่เริ่มคล้อยตามหลักฐานเมื่อครู่เริ่มลังเลอีกครั้ง