ดาดฟ้าของตึกเรียนเก่าถูกทิ้งร้างมานาน
ประตูเหล็กขึ้นสนิมแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง เมื่อลู่เฟิงผลักมันออก ก็เกิดเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" ที่เสียดหู
หลินหร่านหันหลังให้ประตู ยืนอยู่ข้างราวระเบียงตรงขอบดาดฟ้า
เงาร่างบางเบาใต้ท้องฟ้าสีซีดของฤดูใบไม้ร่วง ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวราวกับหลุดมาจากโลกอื่น
ได้ยินเสียงฝีเท้า นางไม่หันกลับไป เพียงพูดด้วยเสียงที่ถูกลมพัดพาจนคล้ายจะปลิว "มาแล้วเหรอ?"
"อืม" ลู่เฟิงหยุดอยู่ห่างจากนางสามเมตร
"มาถามความผิดหรือ?" หลินหร่านหันกลับมา ใบหน้าไร้อารมณ์
"ไม่ใช่" เสียงทุ้มของลู่เฟิง
"งั้นมาเรื่องอะไร?"
สายลมพัดปอยผมของหลินหร่านมาปิดหน้า นางยกมือปัดออก ท่าทางเรียบง่ายและเกียจคร้าน
แสงแดดส่องจากด้านหลังนาง อาบร่างบางให้มีขอบทองจางๆ แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงเย็นชา
"ฉันเชื่อว่าเธอไม่กล้ากลั่นแกล้งนาง" ลู่เฟิงหลบสายตานาง มองไปทางไกล "แต่อวี๋ก็ไม่ใช่คนแบบนั้น"
หลินหร่านหัวเราะเย้ย "ลู่เฟิง นายรู้จักน้องอวี๋ของนายดีแค่ไหน?"
"เราโตมาด้วยกัน"
"แล้วไงเล่า?" หลินหร่านเดินเข้ามาอีกก้าว "คนเราเปลี่ยนไปได้เสมอ โดยเฉพาะเมื่อรักแล้วไม่ได้ดังใจ"
ลู่เฟิงเม้มริมฝีปากแน่น
"น้องอวี๋ของนาย" หลินหร่านหยุดตรงหน้านาง เงยหน้ามอง "ไม่ใช่นางคนเดิมอีกต่อไปแล้ว"
"นายต้องการให้ฉันทำยังไง?" ลู่เฟิงเปลี่ยนเรื่องถามตรงๆ
หลินหร่านเลิกคิ้ว "เดาสิ?"
"..."
"ฉันอยากให้หล่อนหายไปจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง นายว่าไง?" สายตาหลินหร่านมีแววสนุกสนาน