เวลาสองทุ่มห้าสิบ บาร์ผีหลง
ลู่เฟิงก้าวเท้าเข้าไป ข้างในครึกครื้นและสับสนวุ่นวายยิ่งกว่าที่เขาคิด
แสงไฟเปลี่ยนสีสลับกัน เสียงเพลงดังจนแทบสั่นสะเทือน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอม แอลกอฮอล์ และฮอร์โมนอย่างรุนแรง
เขาตามพนักงานเดินลึกเข้าไปข้างใน มาถึงหน้าห้อง VIP ห้องหนึ่ง
พนักงานเปิดประตูอย่างสุภาพ
ภายในตกแต่งสไตล์วินเทจ แสงสลัว ๆ ชวนให้เคลิบเคลิ้ม เสียงแจ๊สลอยแผ่วเบา ราวกับเวลาไหลช้าลงทันที
บนโซฟาหนังสีน้ำตาล มีหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งนั่งอยู่
พวกเขาสวมเสื้อผ้าหรูหรา พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ดูออกว่าล้วนเป็นคนรวยหรือมีฐานะ
หลินหร่านนั่งอยู่ตรงกลาง เปลี่ยนชุดใหม่
เดรสสายเดี่ยวสีดำประกายเลื่อมยาวแค่เหนือเข่า ผมยาวเป็นลอนเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงสด สวยงามโดดเด่นแม้ในแสงสลัว
ราวกับปีศาจที่ดึงดูดใจคน
เธอเอนกายพิงโซฟา มือถือแก้วเหล้าสีเหลืองอำพัน กำลังหันข้างคุยกับใครบางคน
หลินหร่านรู้สึกได้ถึงสายตาเย็นชาคู่หนึ่งจับจ้องมา จึงหันไปมองที่ประตู
ทุกคนมองตามไปด้วย
ลู่เฟิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย กางเกงดำขายาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ออร่าเย็นชาและสำรวมผิดกับบรรยากาศในนี้ราวฟ้ากับเหว