ลู่เฟิงนิ่งเงียบ
หลินหร่านเลิกคิ้วขึ้น "เธอชอบเธอเหรอ?"
"เปล่า" เขาตอบเร็วมาก "เธอเป็นแค่น้องสาว"
หลินหร่านจ้องเขาไปหลายวินาที แล้วยิ้ม "เชื่อฟังดี ฉันพอใจคำตอบของเธอมาก"
"ไม่ว่าเธอจะพูดจริงหรือพูดเพื่อปกป้องเธอ ฉันจะถือว่าเป็นเรื่องจริง"
หลินหร่านพูดจบก็ไม่มองเขาอีก เริ่มคุยเล่นหัวเราะกับคนอื่น
ลู่เฟิงนั่งข้างเธอเหมือนเงาที่นิ่งเงียบ
เขาฟังเหล่าคุณชายคุณหนูไฮโซกลุ่มนี้คุยเรื่องของแบรนด์เนมที่เขาไม่รู้จัก เล่าเรื่องสนุกตอนไปเที่ยวต่างประเทศ และซุบซิบในวงการของพวกเขา
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ
หลินหร่านดูเหมือนจะชอบบรรยากาศแบบนี้ หัวเราะอย่างเปิดเผย มีคนยกแก้วมาให้ก็ดื่มอย่างเต็มที่
ฉินเชาเกือบจะแนบตัวนั่งติดเธอตลอด คอยโน้มตัวไปกระซิบข้างหูเธอเป็นระยะ เธอก็ไม่ผลักออก
คู่คนเลวนี้ช่างสะดุดตายิ่งนัก ความหงุดหงิดผุดขึ้นในอกเขา
มีความขยะแขยง มีความเกลียดชัง และมีอะไรบางอย่างอีก...
ยังไม่ทันได้คิดให้ละเอียด สมองก็เริ่มมึนงง เมนหลังของเหล้าแรงเริ่มแสดงฤทธิ์
เขาพิงพนักโซฟา หลับตาพักผ่อน
เสียงคุยกันยังดังเข้ามาที่หูเรื่อยๆ
"หลานหลาน อาทิตย์หน้านี้วันเกิดฉัน จัดบนเรือยอทช์ เธอต้องมานะ" สาวคนหนึ่งดันฉินเชาออกไป กอดแขนหลินหร่านออดอ้อน
"ไว้ค่อยว่ากัน"
"อย่าปฏิเสธสิ อย่าลืมพาลู่เสี่ยวเฉามาด้วย" ฉินเชาจู่ๆ ก็แทรกขึ้นมา สายตาเหลือบไปทางลู่เฟิงที่หลับตา "ให้เขาได้สนิทสนมกับพวกเรามากขึ้นด้วย"
แผนการในใจของฉินเชาคือการให้ลู่เฟิงได้เห็นว่าช่องว่างระหว่างเขากับหลินหร่านใหญ่แค่ไหน
จะได้ให้ลู่เฟิงลดท่าทีเย่อหยิ่งลง และเข้าใกล้หลินหร่านมากขึ้น
ลู่เฟิงขยับขนตาเล็กน้อย แต่ไม่ลืมตา