หลินหร่านนั่งอยู่ที่ริมหน้าต่าง ค่อยๆ คนกาแฟในถ้วยอย่างไม่ใส่ใจ มองดูนักเรียนที่เดินผ่านไปมาอย่างเร่งรีบข้างนอกหน้าต่าง
เธอไม่รู้สึกแปลกใจกับคำเชิญของซูหว่านอวี๋เลย นางเอกสาวน้อยผู้บริสุทธิ์ถูกต้อนจนจนมุม ในที่สุดก็พร้อมจะกางกรงเล็บใส่เธอ
ตอนที่ซูหว่านอวี๋เดินเข้ามา สีหน้ายังซีดเซียวอยู่บ้าง แต่แววตากลับไม่ใช่ความสดใสอบอุ่นเหมือนเช่นเคย แต่กลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของผู้ที่พร้อมจะทุ่มสุดตัว
เธอเดินมานั่งตรงข้ามหลินหร่าน ไม่สั่งอะไร แล้วตรงเข้าประเด็นทันที
"หลินหร่าน เราคุยกันหน่อยสิ"
เสียงของเธอเคร่งเครียดเพราะความตื่นเต้น แต่ก็พยายามรักษาความมั่นใจไว้
"คุยอะไรกัน?" หลินหร่านเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ท่าทางเกียจคร้าน "ถ้าเป็นเรื่องลู่เฟิง ฉันว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"
ซูหว่านอวี๋ถูกท่าทีไม่ใส่ใจของเธอกระตุ้นให้โมโห เสียงของเธอดังขึ้นเล็กน้อย
"หลินหร่าน! นายรู้ไหมว่าที่นายทำมันเกินไปแล้ว! นายมีสิทธิ์อะไรมาบังคับพี่ลู่เฟิง? มีสิทธิ์อะไรมาข่มขู่เขาด้วยวิธีต่ำๆ แบบนั้น? นี่มันเป็นการก่ออาชญากรรมนะ!"
"อาชญากรรม?" หลินหร่านเหมือนได้ยินเรื่องตลก หัวเราะเบาๆ
"ซูหว่านอวี๋ สมองเธอถูกประตูหนีบรึไง? ฉันตามหาคนที่ฉันชอบ ใช้วิธีของฉัน มันกลายเป็นอาชญากรรมได้ยังไง? ลู่เฟิงและครอบครัวของเขา จนถึงตอนนี้ได้รับความเสียหายอะไรไหม? ฉันไม่เพียงไม่ได้ทำร้ายเขา ยังช่วยแก้ปัญหาครอบครัวของเขาด้วยซ้ำ"
"ถ้าเธออยากแจ้งความก็ไปสิ ดูสิว่าพี่ชายลู่เฟิงของเธอจะขอบคุณเธอไหม"
"นาย——!"
ซูหว่านอวี๋ถูกดักจนพูดไม่ออก หน้าอกขึ้นลงอย่างรุนแรง