เสียงกระแทกอันอึดอัด
“อ๊า!”
ตู้หาวร้องลั่น กุมไหล่ไว้ เซถอยหลังสองก้าวชนกำแพง
ขวดเหล้าไม่แตก แต่แรงของหมัดนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นสูดหายใจเย็นเยียบพร้อมกัน
ซูหว่านอวี๋เอามือปิดปาก ตาเบิกโต
เจิ้งจือเจี๋ยอ้าปากกว้าง ครู่หนึ่งก็ยังหุบไม่ลง
ลู่เฟิงก็ชะงักไปเลย
มีเพียงหลินหร่านที่ยังคงยิ้ม
นางถือขวดเหล้าขึ้น เดินไปหาตู้หาว ใช้ก้นขวดจ่อที่ไหล่ที่ถูกทุบของเขา
“ลืมความเจ็บปวดเมื่อคราวก่อนแล้วหรือไง? ถ้าไม่อยากได้แขนนี้ ฉันจะเก็บไว้ให้เอง”
ตู้หาวหน้าซีดเผือดราวกระดาษ
ความเจ็บปวดมหาศาลที่ไหล่ ทำให้เขานึกขึ้นได้ในพริบตา ว่าเมื่อเดือนก่อน ในโรงงานร้างนั่น หลินหร่านก็ยิ้มแบบนี้ แล้วใช้ไม้เบสบอลฟาดลงมาตรงนี้แรง ๆ
ความเจ็บปวดแบบนั้น ชาตินี้เขาจะไม่มีวันลืม
“อย่า……” เสียงของตู้หาวสั่นเทา เขาหันไปมองลู่เฟิง เกือบจะร้องขอแล้ว “ลู่เฟิง! ฉันผิดไปแล้ว! ขอโทษ! ฉันรู้แล้วว่าผิด! ยกโทษให้ฉันเถอะ! เรื่องโปรเจกต์ เราคุยกันได้ทุกอย่าง! ค่าออกแบบฉันจะเพิ่มอีกหนึ่งแสน! ไม่ใช่ สี่แสน! ฉันขอร้อง! ช่วยพูดแทนฉันหน่อย!”
ลู่เฟิงมองภาพนั้น หัวใจบังเกิดความรู้สึกอันซับซ้อน
ความรู้สึกที่พูดไม่ถูก ราวกับถูกปกป้อง ผุดขึ้นมา
เขาก้าวเข้าไป ค่อย ๆ โอบเอวของหลินหร่านจากด้านหลัง ก้มหน้าลง ซบไซ้ข้างลำคอของนาง
“พอแล้ว อย่าโกรธเลย”