ทั้งสองคนเดินเข้าห้องนั่งเล่น
ห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบมีโคมไฟกลางคืนดวงเล็กส่องแสงอยู่
ซูหว่านอวี๋นั่งลงบนโซฟา ลู่เฟิงมองเธอ "เตรียมจะอธิบายอะไร?"
ซูหว่านอวี๋กำชายชุดนอนแน่น "ก็เรื่องที่ตู้หาวพูดเมื่อคืนนี้..."
"เขาไล่ตามฉันไม่ติดก็เลยผูกใจเจ็บ ดังนั้น..."
"อวี๋" ลู่เฟิงขัดขึ้น "เธอบอกความจริงกับฉันมา ตอนที่หลินหร่านถูกตัดต่อรูปใส่ร้าย เธอมีส่วนร่วมหรือเปล่า?"
หัวใจของซูหว่านอวี๋เต้นไม่เป็นจังหวะ
มองดวงตาที่สงบนิ่งของลู่เฟิงแล้ว จู่ๆ ก็มีความรู้สึกไม่ดีผุดขึ้นมา
เธอกัดฟัน พยายามปากแข็งต่อไป
"ฉันไม่ได้ทำ"
"ตู้หาวใส่ร้ายฉัน เขาไม่ได้ฉันก็เลยอยากทำลายฉัน"
ลู่เฟิงไม่ได้พูดอะไร แค่จ้องมองเธอ
สายตานั้นเย็นชามาก คมกริบมาก เหมือนสามารถมองทะลุหัวใจคนได้
ซูหว่านอวี๋ถูกเขามองจนใจสั่น แต่เธอรู้ดี ต้องไม่ยอมรับเด็ดขาด!
ดวงตาเธอเริ่มแดงก่ำ น้ำเสียงอ่อนลง
"พี่ลู่เฟิง เธอต้องเชื่อฉันนะ... เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ฉันเป็นคนแบบไหน เธอรู้ดีที่สุด ฉันจะเป็นคนทำแบบนั้นได้ยังไง?"
ลู่เฟิงสูดหายใจลึก "ฉันให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอมีส่วนร่วมจริงๆ หรือเปล่า?"
"ฉันไม่ได้ทำ!" ซูหว่านอวี๋ลุกพรวดจากโซฟา "ฉันไม่ได้ทำจริงๆ เธอต้องทำยังไงถึงจะเชื่อฉัน?"
ลู่เฟิงหลับตาลงครู่หนึ่ง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความอบอุ่นสุดท้ายในแววตาก็หายไปหมด