พูดจบลง ลานบ้านกว้างใหญ่ก็เงียบสงัดผิดปกติ สายลมหนาวพัดผ่านระหว่างพวกเขา
หลินหร่านยื่นมือตบบ่าของเขาอย่างเบาสบาย กิริยาดูถูกเหยียดหยาม
“ท่านลู่ปากแข็งนัก พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่สำนักงานทะเบียน ใครไม่มาเป็นลูกไม่แท้”
พูดจบก็เดินจากไปทันที
สายลมในยามค่ำคืนพัดใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นปลิวว่อน ส่งเสียงกรอบแกรบ
ลู่เฟิงยืนนิ่งอยู่กับที่ จนกระทั่งเสียงฝีเท้าข้างหลังใกล้จะหายไป ในที่สุดเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง
ร่างบางของหลินหร่านหายเข้าไปในทางเดินไผ่อย่างรวดเร็ว ลู่เฟิงหนาวเย็นไปทั้งตัวจนสัมผัสไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ความว่างเปล่ามหาศาลกลืนกินเขา ความปวดร้าวที่เสียดแทงสมองราวกับจะฉีกเขาเป็นสองซีก
เขาอดคิดไม่ได้ว่าหลินหร่านไร้หัวใจถึงเพียงนี้ แล้วเขาจะดื้อรั้นไปทำไม?
หย่าก็หย่า
ยังไงเขาก็ไม่เป็นหมาเลียเท้าอีกแล้ว
ใครอยากเป็นก็เป็นไป
ลู่เฟิงกัดริมฝีปากล่างแน่น
＊
หลินหร่านนั่งขึ้นรถ ระบบก็อดพูดไม่ได้
[เจ้าของร่าง จะหย่ากับพระเอกจริงเหรอ?]
“เขาพูดขนาดนั้นแล้ว ฉันจะไม่ทำตามได้ยังไง?”
[แต่พระเอกดูเหมือนไม่ได้อยากหย่าจริง ๆ นะ]
หลินหร่านสูดจมูกเหยียดเย็น
“ทั้งไม่อยากหย่า ทั้งไม่ยอมก้มหัว ด้วยนิสัยดื้อรั้นแบบนี้จะฝ่าพลังพล็อตไปได้ยังไง?”
“อีกอย่าง ที่เขาถูกพันธนาการได้ ก็เพราะข้างในเขาไม่ได้มอบใจให้ฉันทั้งหมดต่างหาก”
“เพื่อค่าความรักจุดสุดท้ายจุดเดียว ทำให้ฉันต้องเหนื่อยขนาดนี้”