"ถือว่าใช่ก็แล้วกัน" หลินหร่านกัดเนื้อสันในคำหนึ่ง
เคอเยียนถิงเกิดความยินดีในใจ
โคลด์วอร์ดีนัก ยิ่งเย็นชากันยิ่งดี
สิบนาทีต่อมา ลู่เฟิงและเจิ้งจือเจี๋ยออกมาจากเต็นท์
ทั้งสองตั้งโต๊ะตัวหนึ่งห่างจากพวกเขาประมาณยี่สิบเมตร
สิ่งที่พวกเขากินน่าจะเป็นหม้อไฟ
กลิ่นหอมเค็มเผ็ดชวนน้ำลายสยายลอยมาถึงฝั่งหลินหร่านเป็นระยะ
ลูกพี่ลูกน้องของเคอเยียนถิงได้กลิ่นแล้วก็เกิดอยากกินขึ้นมา
เมื่อเทียบกับบาร์บีคิวแบบแห้งของฝ่ายตน เธอชอบแบบมีน้ำซุปมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
เธอย่องเข้าไปหาเคอเยียนถิง "พี่ชาย ฉันขอน้ำจิ้มชุดปิ้งย่างของเราไปแลกกับพวกเขาได้ไหม"
"ได้สิ" เคอเยียนถิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เคอเจียหยิบของแล้วเดินไปทันที
หลินหร่านนั่งอยู่บนเก้าอี้พับ กำลังเคี้ยวเนื้อเสียบไม้อยู่ในปาก สายตามองไปทางนั้น
ก็เห็นเคอเจียเพิ่งเดินไปได้ไม่ถึงห้าวินาทีก็หันหลังกลับมา
ตรงดิ่งมาหาเธอ นั่งยองๆ งอแง
"พี่หลินหร่าน หนุ่มหล่อฝั่งนั้นบอกให้พี่ไปแลกให้หน่อย"
"พี่ไปแลกให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันอยากกินมากจริงๆ"
เสียงเพิ่งจบลง ก็มีเสียงไม่พอใจของเคอเยียนถิงดังขึ้น
"เจียเจีย"
เคอเจียหดคอเล็กน้อย
หลินหร่านไม่ใช่เพื่อนของพี่ชายเหรอ?
โอ้~ เธอเข้าใจแล้ว
พี่ชายแอบชอบเธอ!
ตอนที่เธอกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร หลินหร่านก็รับไม้เสียบและชามจากมือเธอไปแล้ว
"รอแป๊บ"
"ขอบคุณค่า!"
เคอเจียพูดจบก็ส่งสายตาขอโทษไปทางพี่ชาย และตั้งใจว่าจะช่วยพี่ชายตลอดทาง
หลินหร่านถือของเดินไปที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างรวดเร็ว