หลินหร่านยกคางขึ้น "นอกจากเธอแล้ว ฉันคงไม่มีคนที่น่าเบื่อขนาดนี้อยู่ข้างกายหรอก"
ชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆ "จะน่าเบื่อได้ยังไงกัน"
"ดอกไม้นี้ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อคืน ฉันเป็นคนเรียกเธอไปเอง แล้วก็ปกป้องเธอไม่ได้"
หลินหร่านพูดไม่แยแส "ไม่เกี่ยวกับเธอ"
เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ใส่ใจจริงๆ เคอเยียนถิงก็วางใจ แล้วเสนอต่อทันที
"ทางเหนือมีชมรมแคมป์ปิ้งอยู่ ฉันเพิ่งซื้อมาได้ไม่นาน ถ้าว่างอีกสองวันไปเที่ยวกันไหม?"
"ได้"
เคอเยียนถิงยิ้มมุมปาก "ดี งั้นไม่รบกวนเธอทำงานแล้ว"
＊
ตอนบ่าย หลินหร่านได้รับสายจากลู่ถิงเฉิน
ในฐานะพ่อสามีในนาม ช่วงสองปีมานี้เขาไม่ค่อยมาหาโดยไม่มีเรื่องสำคัญ
หลินหร่านรับสาย เสียงทุ้มเคร่งขรึมของชายหนุ่มดังออกมา
"คุณตาอยากเจอพวกเธอ คืนนี้แฟนหนุ่มกับเธอกลับมาทานข้าวที่บ้านเก่า"
"ได้" หลินหร่านตอบตกลง
สายนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์ให้ลู่เฟิงโทรมาขอ
เจ้าเล่ห์จริงๆ รู้จักหาไม้เท้าแล้ว
คิดว่าจะไม่ต้องลดตัวมาขอร้องเธอเหรอ?
คิดไปได้
ลู่ถิงเฉินวางสายแล้วโทรหาลูกชาย
"ภรรยาเธอตกลงแล้ว"
"ตอนเย็นฉันกับคุณตาจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมไม่ให้เธอหย่า"
"ขอบคุณครับพ่อ"
ลู่ถิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย "ว่าแต่พูดมาตรงๆ ลูกสาวตระกูลหลินคนนี้ นิสัยไม่เหมาะกับเธอ อยู่กับเธอจะเหนื่อยมาก"
"ตอนนี้เธอก็จำเรื่องเธอไม่ได้แล้ว ทำไมไม่เริ่มชีวิตใหม่ไปเลยล่ะ?"
"เหมือนตอนนั้นที่เธอเลือกแต่งงานใหม่?"; ลู่เฟิงเยาะเย้ยเบาๆ
ลู่ถิงเฉินไม่พอใจ "เธอดึงฉันมาพูดทำไม?"
ลู่เฟิงก็ไม่อยากพูดถึงเรื่องแม่ของเขาเช่นกัน นี่คือช่องว่างที่ไม่อาจข้ามระหว่างพ่อลูกคู่นี้ เขาจึงจบหัวข้อสนทนา