เสียงจากปลายสายทั้งร้อนรนและลนลาน ปะปนด้วยเสียงด่าทออึกทึกเป็นฉากหลัง
“เสี่ยวเฟิง! แก แกกลับมาทีเดี๋ยวนี้ได้ไหม? ที่บ้านมีเรื่อง มีคนมาสามคน บอกว่าอาเล็กของแกติดหนี้...”
ลู่เฟิงลุกพรวดขึ้น เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นดังเสียดหู “คนพวกไหน?”
“พวกปล่อยเงินกู้น่ะ... มันบอกว่าแม่แกเป็นคนค้ำประกัน ให้เราคืนเงิน......”
“พ่อแจ้งตำรวจหรือยัง?” ลู่เฟิงถามไปพลางเก็บของบนโต๊ะไปพลาง
“แจ้งความ? พวกมัน... พวกมันบอกไม่กลัว บอกว่าติดหนี้ใช้หนี้เป็นเรื่องธรรมดา ต่อให้ไปถึงไหนก็ไม่กลัว... เสี่ยวเฟิง แกรีบกลับมาเถอะ พวกมัน... พวกมันท่าทางจะลงมือ...” เสียงพ่อเลี้ยงนั้นมีน้ำเสียงปนสะอื้น
“ผมไปเดี๋ยวนี้!” ลู่เฟิงขึ้นเสียงสูงลิบ วางสาย
เขาไม่มีเวลาอธิบายให้ซูหว่านอวี๋ฟัง คว้ากระเป๋านักเรียนแล้วพุ่งออกไปข้างนอก
ซูหว่านอวี๋ตกใจกับแววตาดุดันที่พบเห็นได้ยากในแววตาของเขา จึงหยิบของตามไปติด ๆ
“ฉันไปด้วย!”
ทั้งสองวิ่งตัดผ่านมหาวิทยาลัย แสงอาทิตย์อัสดงทอดเงาของพวกเขายาวเหยียด เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความร้อนรน
＊
ในตึกเก่าแก่เขตเมืองเก่า ทางเดินแคบสลัว กองพะเนินด้วยของระเกะระกะ
ยังไม่ทันขึ้นตึก ลู่เฟิงก็ได้ยินเสียงเอะอะมาจากชั้นสี่