ผู้คนที่เดินช้าอยู่ในโถงทางเดินก็ไม่สะดวกที่จะตามเข้าไป ได้แต่จากไปอย่างจนใจ
เสียงอึกทึกด้านนอกเงียบลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอจะทำอะไรอีก?"
"ทำอะไรน่ะ?" หลินหร่านเลิกคิ้ว "คุณลู่ ท่านช่างใส่ร้ายฉันเหลือเกิน ของในนี้คือจดหมายขอโทษของฉันต่างหาก"
"หลังจากไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฉันรู้สึกเสียใจอย่างยิ่งกับเรื่องที่ฉันลวนลามท่านเมื่อวาน จึงนำของขวัญมาขอขมาโดยเฉพาะ"
ในหัวของลู่เฟิงฉายภาพภายในตู้เก็บอุปกรณ์ขึ้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเย็นชาปรากฏรอยร้าวขึ้นมา
หลินหร่านตีเหล็กตอนร้อน "ทำไม ไม่กล้ารับหรือ?"
ยื้อยุดกันอยู่ประมาณห้าวินาที ในที่สุดลู่เฟิงก็รับถุงกระดาษไป
เขาไม่ได้เปิดดู ตั้งใจจะยัดใส่กระเป๋านักเรียนตรงๆ
"ไม่ดูหน่อยหรือ?" หลินหร่านถามต่อ
ลู่เฟิงไม่หยุดการกระทำ "ไม่จำเป็น"
"ถ้าเกิดฉันเขียนเป็นจดหมายรักล่ะ?"
"ยิ่งไม่จำเป็น"
หลินหร่านจับข้อมือเขาไว้ "ท่านเปิดดูตอนนี้เลย ฉันสัญญาว่าหนึ่งเดือนนี้จะไม่มารบกวนท่าน"
"จริงหรือ?"
"วาจากษัตริย์ไม่คืนคำ"
ลู่เฟิงรีบหยิบถุงออกมาอย่างรอไม่ไหว หยิบซองจดหมายสีดำด้านในออกมา
บนซองมีตราประทับขี้ผึ้งที่ประณีตงดงามยิ่ง
เขาเพียงกวาดตามองก็หนีบปากซองฉีกออกโดยตรง
ข้างในเป็นการ์ดใบหนึ่ง พอเห็นข้อความบนนั้นชัดเจน ก็พลันมีไอโทสะอัดแน่นในอก
"นี่คือจดหมายขอโทษของเธอ?"
ดวงตาเย็นชาของเด็กหนุ่มแฝงด้วยความโกรธเคือง ปลายนิ้วหนีบการ์ดเหวี่ยงออกไปอย่างฉับไว
หลินหร่านหัวเราะออกมาเบาๆ "ฉันพูดท่านก็เชื่อ?"
"คุณลู่ช่างไร้เดียงสาจริงเชียว~"
การ์ดใบนั้นคือการแกล้งของหลินหร่าน ด้านบนเขียนว่า [หลอกแก เจ้าหมาโง่]