ลู่เฟิงพูดเสียงเย็นชา "ไม่มีอะไร"
หลินหร่านขมวดคิ้ว "ไม่มีอะไรแล้วหน้านายอย่างกับคนตายล่ะ?"
ลู่เฟิงกระตุกมุมปาก เสียงแหบพร่า "ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน"
หลินหร่านตอบ "อืม" โดยไม่รั้งไว้
หัวใจลู่เฟิงเจ็บแปลบหนึ่งครั้ง
เขาหันหลัง เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับจะหนีจากที่ที่หายใจไม่ออกนี้
หลินหร่านนั่งบนโซฟา จ้องประตูที่ปิดสนิท
แน่นอนว่าเธอรู้ว่าพ่อจะพูดอะไร
ตั้งแต่พ่อเห็นท่าทีสนิทสนมของเธอกับลู่เฟิง เธอก็เดาได้แล้ว
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือปฏิกิริยาของลู่เฟิง
ท่าทีสงบนิ่งและเย็นชาสุดขีดแบบนั้น
"เชอะ"
หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ "กลับเข้าไปในกระดองเต่าอีกแล้วสินะ"
เสียงระบบดังขึ้นด้วยความกังวล: [เจ้าของร่าง พระเอกถอยแล้ว เกรงว่าภารกิจปล้นต่อไปจะลำบากมาก]
หลินหร่านเลิกคิ้ว "ไม่กลัว"
"ไม่ว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ เขาก็ใจสั่นให้ฉันแล้ว ความรักปนความเกลียด เขาหนีไม่พ้นหรอก"
"ยิ่งเขาถอยมากเท่าไหร่ ตอนที่ปะทุก็ยิ่งใหญ่เท่านั้น"
"เหมือนสปริง ยิ่งกดแรงก็ยิ่งดีดแรง"
[มีเหตุผล]
"ค่าความรักของพระเอกเปลี่ยนไหม"
[มี พระเอกค่าความรักเพิ่มขึ้น 5 แต้ม ค่าความรักปัจจุบัน (25/100)]
หลินหร่านยิ้มมุมปาก
ไม่ลดแต่กลับเพิ่มขึ้นหมายความว่าอะไร?
หมายความว่าคำเตือนของพ่อ แม้จะทำให้เขาถอย แต่ก็กระตุ้นความไม่ยอมแพ้ในใจเขา
หลินหร่านจะคุยกับระบบต่อ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น