ไม่ใช่การสัมผัสเพียงผิวเผิน ไม่ใช่การแตะแต้มเบาๆ
มันคือจูบที่ลึกซึ้ง ครอบงำ อยากเป็นเจ้าของ!
ช่วงที่ริมฝีปากของหลินหร่านแตะลงไป ปลายลิ้นของเธอก็ง้างฟันที่เผยออกเพราะความตกใจของเขา รุกเข้าไปยาวไกล
พร้อมกันนั้น มือที่โอบรอบคอเขาไม่ได้ถอนกลับ ส่วนอีกมือก็ยันอยู่บนโต๊ะ
เธอโน้มตัวลงมาจูบเขาจากด้านหลัง ท่วงท่าแข็งกร้าวราวกับกำลังทำเครื่องหมายสิ่งที่ครอบครอง
เวลาหยุดนิ่งทันที
เสียงทั้งหมดในห้องเรียนหายไป
สายตากว่าร้อยคู่หันไปจ้องแถวสุดท้ายพร้อมกัน
บางคนสูดลมหายใจเย็น
บางคนทำโทรศัพท์หล่นมือ
บางคนอ้าปากค้าง ลืมปิด
สมองของลู่เฟิงว่างเปล่าไปหมด
เหลือเพียงความรู้สึกที่ริมฝีปาก
อุ่นและรัญจวนใจ แข็งกร้าวและเย้ายวน
เขาราวกับถูกสะกดนิ่ง ค่อยๆ นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เงยหน้าขึ้น รับจูบอันร้อนแรงที่มาอย่างกะทันหันนี้
ใช้เวลาประมาณสิบวินาที
หลินหร่านปล่อยเขา
เธอยืดตัวตรง ยกมือขึ้นเก็บเส้นผมที่หลุดร่วงข้างหนึ่งไว้หลังหู
ตลอดกระบวนการทั้งหมดราบรื่น สีหน้าเรียบเฉยราวกับเพิ่งดื่มน้ำไปหนึ่งแก้ว
"เรียนให้ดี ฉันไปบริษัท"
พูดจบ ก็หันหลัง แล้วเดินออกไปทางประตูหลัง
เสียงส้นสูงกระทบพื้นดังกังวานและมั่นคง ค่อยๆ ห่างออกไป
ในห้องเรียนเงียบงันไม่กี่วินาที