หลินหร่านผลักหัวของเขาออกไป "เมื่อกี้ไม่กินหรือไง?"
"ไม่อยากกิน"
"ตอนนี้อยากกินแล้ว?" หลินหร่านเหลือบตามอง
"อืม"
ในดวงตาคมเข้มเย็นชาของชายหนุ่มประกายแววแห่งความหวังเล็ก ๆ ผุดขึ้น รอคอยคำตอบจากเธอ
หลินหร่านเบนสายตาหนี น้ำเสียงไม่ร้อนไม่เย็น
"กินเองเถอะ ฉันต้องกลับบริษัท"
พูดจบก็ดึงประตูฝั่งคนขับออก หมุนตัวเข้าไปนั่ง
เท้าเหยียบคันเร่ง ขับออกจากลานจอดรถ
*
ในเวลาเดียวกัน ซูหว่านอวี๋ได้รับจดหมายตอบกลับจากองค์กรนักฆ่า
พวกเขาหาคนที่เหมาะสมเจอแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์จะบินไปยังนครจิง
พอได้ข่าวเธอก็ดีใจสุดขีด ความคิดแล่นปรู๊ดทันที ซื้อของขวัญแล้ววิ่งไปที่บ้านพ่อบุญธรรมของลู่เฟิง
"คุณลุงคุณป้า หนูซ่งมีเรื่องจะขอร้องพวกท่าน"
"เจ้าพูดมา เราช่วยได้จะช่วยเต็มที่"
ลู่อันกั๋วเอ่ยปาก หลี่เฟิ่งหวาพยักหน้าเสริม
ตั้งแต่ลู่เฟิงแต่งงาน ตามที่ลูกชายสั่ง พวกเขาก็ไม่คบหากับตระกูลซูอีก
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่ซูหว่านอวี๋มาบอกว่ามีเรื่องจะขอร้อง
ทั้งคู่คิดว่าตระกูลซูเกิดเรื่องใหญ่แน่ ๆ สีหน้าจึงเคร่งขรึมเป็นพิเศษ
ซูหว่านอวี๋ยิ้ม "คุณลุงคุณป้าไม่ต้องตกใจ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร"
"เรื่องมันเป็นแบบนี้ สองปีมานี้พวกท่านก็รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหนูกับพี่ลู่เฟิงไม่ค่อยดี"
"จริง ๆ แล้วสาเหตุหลักไม่ใช่เพราะหนูกับเขา แต่เป็นเพราะหลินหร่านต่างหาก"
พอพูดถึงประเด็นนี้ สีหน้าของสามีภรรยาทั้งคู่ก็ดูมีเลศนัยเล็กน้อย
พวกเขาไม่พูดต่อ
รอยยิ้มบนใบหน้าซูหว่านอวี๋จางลงเล็กน้อย พูดต่อไปว่า: