เจิ้งจือเจี๋ยทำตัวมีมาด "อยากรู้จริงๆ หรือ?"
ลู่เฟิงส่งสายตาเย็นชามาให้
เจิ้งจือเจี๋ยทำปากจุ๊บจู๊บสองที "เอาล่ะๆ ฉันจะพูด จริงๆ แล้ววิธีมันง่ายมาก"
"ร้องไห้ ด่าทอ ขู่จะฆ่าตัวตาย ทำตัวงอแง กลิ้งเกลือก ขยี้ศักดิ์ศรีตัวเองลงใต้เท้า ยกย่องความรักขึ้นแท่นบูชา ฉันรับประกันว่าปีหน้าเธอกับหลินหร่านมีลูกกันแน่"
ลู่เฟิง: ......
เจิ้งจือเจี๋ยกางมือยักไหล่ "สรุปสั้นๆ สองคำ หมาเลียเท้า"
"ต้องให้แกบอกฉันด้วยเหรอ?" ลู่เฟิงสวนออกไป
เจิ้งจือเจี๋ยยิ้มเย้า "เห็นไหม เธอรู้ทุกอย่าง แต่ทำไม่ได้สักอย่าง"
"ฉันเข้าใจนะว่าสำหรับเธอตอนนี้ การทำแบบนี้มันเหมือนเอาชีวิตไปแลก"
"แต่คุณหนูหลินน่ะเอาแต่ใจมาตลอด ตอนเรียนเธอก็เล่นเธอเป็นลูกข่างได้ แล้วตอนนี้ เธอก็ยังจัดการเธอไม่ได้เหมือนเดิม"
"เชื่อฉันเถอะ เมื่อก่อนเธอจมปรักปรำอย่างมีสติ ตอนนี้เธอกำลังปล่อยตัวปล่อยใจอย่างมีสติ"
"ทั้งที่รู้ว่าเธอปฏิบัติกับเธอไม่ดี แต่ก็ยังปล่อยตัว ปล่อยใจ กลับไปเป็นหมาเลียเท้าของเธอ"
"พี่เฟิง เธอแยกจากเธอไม่ได้แม้แต่นิดเดียว"
คำพูดชุดนี้ฟังดูเจ็บปวด และจริงๆ แล้วก็เจ็บปวดสมจริง
เจิ้งจือเจี๋ยเกือบจะฉีกสิ่งที่ลู่เฟิงไม่อยากยอมรับในใจที่สุดออกมา
ถูกต้อง เขากำลังปล่อยตัว ปล่อยใจ กลับไปเป็นหมาเลียเท้าของหลินหร่าน
ต่อสู้กับความบ้าคลั่งของตัวเอง
หลอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ต้นตอของมันคือ เขาแยกจากเธอไม่ได้
คำพูดรุนแรงที่พูดออกไปก็เหมือนปล่อยลม โกรธจนหัวใจบีบร้าวก็ยังอยากจะกอดเธอแนบแน่น
บุหรี่แดงก่ำไหม้มาถึงปลายนิ้ว ลู่เฟิงก็ยังไม่รู้สึกตัว
เงียบไปครู่หนึ่ง เขากดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เสียงเย็นและเบา
"คุยเรื่องงาน"
เจิ้งจือเจี๋ยกลอกตาไปมา พูดถึงเรื่องงาน
＊
สองทุ่มเย็น ลู่เฟิงเดินออกจากห้องทำงาน รับสายจากแม่บุญธรรม