ประตูลิฟต์เปิดออก เขามาถึงหน้าห้องทำงานของประธานบริษัท แล้วเคาะเบา ๆ ด้วยนิ้วเรียว
"เข้าได้"
ผ่านบานประตู เสียงผู้หญิงที่ไพเราะลอยออกมา
จี้หลิงเซียวผลักประตูเข้าไป
ห้องทำงานกว้างขวาง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา แฝงไปด้วยความเย็นเฉียบระดับไฮเอนด์
หลินหร่านนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร แสงอาทิตย์สาดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ตกลงบนตัวเธอ เน้นให้เห็นร่างบางที่ดูบอบบาง
ผมของเธอถูกมัดไว้อย่างไม่เป็นทางการ มีเส้นผมสองสามเส้นร่วงลงมาอยู่ข้างแก้ม ท่าทางตั้งใจมาก ถึงขนาดที่เขาเดินเข้ามาก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมอง
หัวใจของจี้หลิงเซียวเต้นเร็วขึ้น
เขากำลังจะเดินไปนั่งรอที่โซฟา แต่เพิ่งก้าวแรกไป หลินหร่านก็เงยหน้าขึ้นมามอง
"ไม่ใช่บอกว่าจะเอาของขอบคุณมาให้ฉันเหรอ?"
หัวใจของจี้หลิงเซียวกระตุกวูบ รีบเดินไปข้างหน้าแล้ววางกล่องของขวัญลงบนโต๊ะทำงาน
หลินหร่านหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาเปิด
ข้างในเป็นปากกาหมึกซึมรูปทรงประณีต บนตัวปากกามีอักษรย่อชุบทอง "แอลอาร์" โดดเด่นสะดุดตามาก
"ขอบคุณ ฉันรับไว้"
หลินหร่านวางกล่องของขวัญลง
จี้หลิงเซียวยกมุมปากขึ้น
เขารีบฉวยโอกาสทอง พูดชวนทันที
"ใกล้เที่ยงแล้ว ฉันเลี้ยงข้าวคุณดีไหม?"
พอถามออกไป ในใจจี้หลิงเซียวก็ไม่ได้มั่นใจเลย
เพราะเมื่อสามวันก่อน หลินหร่านโยนเขาลงบนถนนอย่างไม่ไยดี แล้วก็เดินจากไปอย่างไม่หันหน้ากลับ
แต่ไม่คิดว่า เขาจะได้ยินเธอพูดว่า "ได้สิ"
สมองของจี้หลิงเซียวราวกับพลุแตก
หลินหร่านหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา โทรหาผู้ช่วย
"จองห้องส่วนตัวที่ร้านอร่อยไม่ทุกข์ไว้ ตอนเที่ยง"
วางสายแล้ว เธอมองไปที่จี้หลิงเซียว "ไปกันเถอะ"
"ได้!"
＊
ร้านอร่อยไม่ทุกข์อยู่ใกล้กับกลุ่มบริษัทหลินมาก
เป็นร้านอาหารตามสั่ง บรรยากาศงดงาม มีห้องส่วนตัวเป็นเอกเทศ
จี้หลิงเซียวรับเมนูจากพนักงานเสิร์ฟ แล้วยื่นให้หลินหร่าน "เธอคุ้นกับที่นี่ เธอสั่งเลย"