สัมผัสของหนังเย็นเฉียบแตะลงบนผิวหนัง เขาหลบหน้าไปทางหนึ่งเล็กน้อยด้วยความอับอาย
"ฉันพูดแล้วไง ตราบใดที่เธอเชื่อฟัง ฉันจะไว้ชีวิตคนรอบข้างเธอ"
เสียงของเธอเบา แต่แฝงด้วยอำนาจที่ไม่อาจท้าทาย
ลู่เฟิงเม้มปากแน่น
"ยื่นมือมา" หลินหร่านสั่ง
ลู่เฟิงยกมือขวาขึ้น ฝ่ามือหงายขึ้น
มือของเขาสวยมาก นิ้วยาว ข้อนิ้วชัดเจน บนฝ่ามือมีปุ่มหนาๆ เป็นร่องรอยจากการทำงานพิเศษและการวาดเขียนมาหลายปี
หลินหร่านจ้องมองมือนั้นสองวินาที
จากนั้นก็ยกเข็มขัดขึ้น ฟาดลงไปอย่างแรง
"แผล่บ!"
เสียงดังชัดเจนระเบิดกลางสายลม
ฝ่ามือของลู่เฟิงมีรอยแดงขึ้นมาทันที เจ็บแสบร้อน
เขากัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงใดๆ
นิ้วมือขดงอเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แต่ก็กางออกอย่างรวดเร็ว
หลินหร่านมองรอยแดงนั้น สายตาเย็นชา
"นี่คือครั้งแรก ให้เธอจำไว้ว่า เธอคือคนรับใช้ของฉัน"
เธอยกเข็มขัดขึ้นอีกครั้ง
"แผล่บ!"
ครั้งที่สอง ฟาดลงที่ตำแหน่งเดิม
รอยแดงเข้มขึ้น เลือดซึมออกมาตรงขอบ
มือของลู่เฟิงสั่นไหววูบหนึ่ง แต่เขาก็ยังไม่หดกลับ
"นี่คือครั้งที่สอง ให้เธอจำไว้ว่า นายของเธอเป็นใคร"
เสียงของหลินหร่านเรียบเฉยไม่มีความผันผวน
เธอมองเข้าไปในดวงตาของลู่เฟิง
ลู่เฟิงก็มองเธอเช่นกัน
ในแววตาสีดำสนิทคู่นั้น มีความเจ็บปวด มีความอับอาย มีความแค้น แต่ในส่วนลึกยังมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่อาจระบุได้
เหมือนบางอย่างที่ถูกกดทับ บิดเบี้ยว... การหมกมุ่นจมดิ่ง
มุมปากของหลินหร่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย