ตามพิกัดที่ระบุไว้ ลู่เฟิงนั่งรถเมล์มาจนถึงตีนเขาหยุนฉีซาน
ถนนบนเขาคดเคี้ยวทอดยาวขึ้นไป สองข้างทางเต็มไปด้วยแมกไม้หนาทึบ ในยามปลายฤดูใบไม้ร่วง ใบเมเปิลเปลี่ยนสีเป็นแดงและเหลืองสลับกัน ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก
แต่เขาไม่มีอารมณ์จะชม
เดินต่อไปเกือบสามสิบนาที ก็เห็นคฤหาสน์หลังนั้น
จะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ใช่ จะเรียกว่าคฤหาสน์เล็กๆ ก็ไม่ผิด
ประตูเหล็กดัดปิดสนิท ด้านในเป็นสนามหญ้าที่ได้รับการตัดแต่งอย่างเรียบร้อยและถนนสายตรง ท้ายสุดเป็นอาคารสีขาวสามชั้น เส้นสายลื่นไหล กระจกบานใหญ่สะท้อนแสงฟ้า
คนที่อยู่ในป้อมยามดูเหมือนจะได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว ตรวจสอบชื่อก็ปล่อยให้เข้าไป
เดินมาถึงหน้าคฤหาสน์ ชายสวมชุดสูทสีดำ อายุประมาณห้าสิบปี ยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว
รูปร่างสูงโปร่ง ผมหวีเรียบกริบ ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน "คุณลู่ เชิญตามผมมา"
ลู่เฟิงพยักหน้า ตามเขาเข้าไปในคฤหาสน์
ภายในตกแต่งยิ่งตระการตาภายนอก
โถงสูงเพดานสูง โคมไฟระย้าคริสตัลขนาดมหึมา เฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายแต่ทุกชิ้นดูมีค่า หน้าต่างบานใหญ่ทั้งผนังมองเห็นวิวภูเขาทอดยาว
ที่นี่กับโลกภายนอกเหมือนคนละโลก
สายตาเขากวาดไปที่โซฟาสีขาวใกล้หน้าต่าง หลินหร่านนั่งอยู่บนนั้น วางแล็ปท็อปไว้บนตัก