ลู่เฟิงกำโทรศัพท์แน่น "นี่คือสิ่งที่ควรคืนให้เธอ"
"ควรคืน?" หลินหร่านหัวเราะเบา ๆ ด้วยความเย้ยหยัน "รวมเงินค่าชุดด้วยเหรอ? ลู่เฟิง เธอนี่คิดเลขเก่งจริง ๆ นะ"
"เธอไม่คิดว่าพอคืนเงินแล้ว เรื่องระหว่างเรามันจะจบลงแบบนี้ใช่ไหม?"
"ได้" น้ำเสียงหลินหร่านจู่ ๆ ก็สงบลง "พรุ่งนี้เที่ยงมาที่บ้านฉัน"
"...ไปทำอะไร?"
"มาถึงก็รู้เอง" หลินหร่านหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริม "อย่าลืมนะ ตอนนี้เธอยังเป็นคนรับใช้ของฉันอยู่"
ลู่เฟิงเงียบไปสองวินาที "รู้แล้ว"
วางสายโทรศัพท์ไป
เสียงสัญญาณตัดสายดังก้องอยู่ในหู
ลู่เฟิงวางโทรศัพท์ลง พิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง
นอกหน้าต่าง ราตรีกาลมืดมิด
ความรู้สึกโล่งใจที่เพิ่งเกิดขึ้นจากการปลดหนี้ มลายหายไปในพริบตา
ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่หนักหน่วงและซับซ้อนกว่าเดิม
＊
เช้าวันจันทร์ มหาวิทยาลัยจิงเป่ย
ลู่เฟิงเรียนวิชาเอกสุดท้ายเสร็จ กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมออกไป เจิ้งจือเจี๋ยก็เดินหน้าตื่นเต้นเข้ามาหา
"พี่เฟิง ยินดีด้วยที่ได้ที่หนึ่ง! สุดยอดไปเลย!"
"ถ้าผมเป็นพี่ คืนนี้ต้องตื่นเต้นนอนไม่หลับแน่ ๆ เพราะอนาคตตัวเองมันสวยจนตาพร่าไปหมด"
รางวัลที่ลู่เฟิงได้มานี้ มีคุณค่ามากในประเทศ
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ เขารับโทรศัพท์ไม่ต่ำกว่าร้อยสาย และข้อความอีกหลายสิบข้อความ
นอกจากไมตรีจากบริษัทใหญ่ ๆ แล้ว ยังมีคำเชิญจากนิตยสารต่าง ๆ อีกมากมาย