เคอเยียนถิงอยู่ใกล้ที่สุด รีบย่อตัวลงถามด้วยความเป็นห่วงว่า
"เจ็บตรงไหน?"
ลู่เฟิงทิ้งไม้แบดมินตัน ก้าวยาวๆ ข้ามตาข่ายไป วิ่งมาหาหลินหร่าน
หลินหร่านขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดเล็กน้อย "...ข้อเท้า"
เคอเยียนถิงยื่นมือออกไป จะตรวจดูข้อเท้าของเธอ —
จู่ๆ ก็มีมือหนึ่งยื่นมา ปัดมือเขาออกอย่างไม่เกรงใจ
เป็นลู่เฟิง
เคอเยียนถิงแทบจะรักษาหน้ากากสุภาพบุรุษไว้ไม่ไหว
ลู่เฟิงย่อตัวลงตรงหน้าหลินหร่าน สายตาจ้องไปที่ข้อเท้าของเธอ
"ให้ฉันดู"
เสียงของเขาแหบเล็กน้อยจากการออกกำลังกาย มือคว้าข้อเท้าหลินหร่านไว้โดยไม่รอช้า
ฝ่ามือร้อนมาก
ขาของหลินหร่านสั่นน้อยๆ
นิ้วของลู่เฟิงกดเบาๆ ที่ข้อเท้าเธอ "เจ็บตรงนี้ไหม?"
"ไม่เจ็บ"
นิ้วของเขาเลื่อนไป "ตรงนี้?"
"ไม่เจ็บ"
มือขยับขึ้นอีกนิด "ตรงนี้?"
"เจ็บ!" หลินหร่านสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ทันที
ลู่เฟิงโล่งใจ "ไม่โดนกระดูก คงแค่เคล็ดเล็กน้อย"
เสียงเคอเยียนถิงต่ำลง "คุณรู้เรื่องเวชศาสตร์ด้วยเหรอ?"
"พอรู้บ้าง" ลู่เฟิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า
ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่หลินหร่าน
มือนั้นยังค่อยๆ ประคองข้อเท้าเธอไว้ สัมผัสได้ถึงความอุ่นของผิวและกระดูกที่ละเอียดของเธอ
ท่าทางนี้ใกล้ชิดมาก
ใกล้ชิดจนสีหน้าของซูหว่านอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มดูแย่มาก
สายตาเคอเยียนถิงเยือกเย็นลง เขาพยุงหลินหร่านขึ้นอย่างนุ่มนวล พร้อมกับทำให้ลู่เฟิงต้องปล่อยมืออย่างไม่ให้ใครสังเกต
เขาเสนออย่างสุภาพ "ไปโรงพยาบาลให้คุณหมอตรวจดูจะปลอดภัยกว่า"