หลินหร่านกำเน็คไทในมือแน่น!
อารมณ์ที่บอกไม่ถูกทำให้หางตาของเธอแดงก่ำ
เธอยื่นมือผลักเขาลงไปบนโซฟา แล้วโน้มตัวลงจูบปากเขาอย่างไร้ความปรานี
มือข้างหนึ่งกอดคอเขา อีกข้างหนึ่งกอดนิ้วเขาประสานกันแนบกับพนักโซฟา
เหมือนกับตอนที่เธอตื่นขึ้นมาเมื่อสองปีก่อน ตอนที่เธอจูบเขาอย่างดื้อรั้น!
เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและความเกรี้ยวกราดที่อยากจะพลิกโลก
เสียงหายใจหอบหนักดังขึ้นในห้องรับแขก
ทั้งสองคนที่เก็บกดมานานได้รับการปลดปล่อยอย่างเต็มที่
......
คืนละ*ครั้ง เขาทำได้
โซฟา พรม หน้าต่างบานใหญ่ ห้องน้ำ เตียง......
แสงแรกของวันสาง หลินหร่านหมดแรงหลับไปในความอ่อนล้า
ชายหนุ่มเช็ดทำความสะอาดให้เธออย่างละเอียด แล้วกอดเธอนอนหลับอย่างพอใจ
......
หลินหร่านตื่นขึ้นมา พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว
เธอขยับตัว รู้สึกเหมือนถูกอัดด้วยรถแทรกเตอร์ เธออุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว "ซี้ด"
ไม่เลว นี่คือผลของการหมกมุ่นทางกามารมณ์
นานแล้วที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้
"ตื่นแล้วเหรอ?"
ชายหนุ่มกอดเธอแน่นขึ้น ลูบหลังเธอเบา ๆ เสียงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน
"ตอนเช้าฉันรับสายเลขาของเธอแล้ว เลื่อนงานไปเป็นพรุ่งนี้"
"อยากนอนต่ออีกไหม?"
หลินหร่านกระพริบตา "ไม่นอน ฉันหิว"
"งั้นฉันไปทำอาหาร"
ลู่เฟิงลุกขึ้น ผลักผ้าห่มลงจากเตียง ทันใดนั้นผิวหนังเป็นบริเวณกว้างเต็มดวงตาของหลินหร่าน
บนแผ่นหลังที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัด มีรอยขีดข่วนระโยงระยาง
เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ
เขาหยิบชุดอยู่บ้านจากเก้าอี้ สวมอย่างรวดเร็ว