เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าของลู่เฟิงดังเป็นทำนองเพลงอันไพเราะ
หลินหร่านยิ้มมุมปาก มองเขาอย่างวางใจ
พระเอกนี่มันทั้งบ้าและวิปริตจริง ๆ
เธอมองเห็นภาพที่จะเกิดขึ้นในไม่ช้าอยู่แล้ว
เริ่มตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้วสิ~
เสียงฝีเท้าของซูหว่านอวี๋ดังรีบเร่งมาจากด้านนอก
"ปัง!"
ประตูตู้ถูกดึงเปิดออกโดยไม่ผิดคาด วินาทีถัดมาเสียงกรีดร้องของซูหว่านอวี๋ก็ดังทะลุเพดาน
"ว้าย!"
"พี่...พี่ลู่เฟิง..."
"พวกคุณ...พวกคุณ..."
น้ำตาของซูหว่านอวี๋ไหลพราก พูดอะไรไม่เป็นประโยค
หลินหร่านชื่นชมสีหน้าของเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากตู้เป็นคนแรก มองดูนางเอกพระเอกคู่นี้อย่างสำรวจ ๆ
ลู่เฟิงเดินออกจากตู้ตามมาติด ๆ จัดชายเสื้ออย่างไม่สะทกสะท้าน
ซูหว่านอวี๋ควบคุมอารมณ์ตัวเองแล้ว ถามด้วยดวงตาแดงก่ำ "พี่ลู่เฟิง หลินหร่านบังคับคุณใช่ไหม?"
ได้ยินชื่อตัวเอง หลินหร่านเลิกคิ้วเรียวบาง
ที่จริงก็ใช่ที่เธอบังคับนั่นแหละ
"ฉันเต็มใจเอง"
สีหน้าหลินหร่านชะงักไป
คำพูดของลู่เฟิงเพิ่งจบลง เสียงโต้แย้งแหลมคมของซูหว่านอวี๋ก็ดังขึ้น
"คุณโกหก!"
"หลินหร่านข่มขู่คุณใช่ไหม?"
"พี่ลู่เฟิงไม่ต้องกลัว พวกเราแจ้งความได้!"
"พวกเราฟ้องเธอข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ!"
หลินหร่านปรายตามองซูหว่านอวี๋อย่างเย็นชา "เธอแน่ใจเหรอว่าจะพูดต่อหน้าฉัน?"
ร่างของซูหว่านอวี๋แข็งทื่อไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องกลับมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"กล้าทำไม่กล้ารับเหรอ?"
"ผู้หญิงคนหนึ่งกล้าทำเรื่องน่าอับอายขนาดนี้ ฉันรู้สึกเป็นห่วงเธอจริง ๆ—"