หลินหร่านเงยหน้ามองเขา "พูดว่าอะไรนะ?"
เขาก้มลงมา สายตาอยู่ระดับเดียวกับเธอ "ฉันบอกว่า ให้เธอ...จับฉันได้ตามใจ"
หลินหร่านชะงัก รีบส่งเสียงหึอย่างดูถูก
"ใครจะไปอยากจับเธอ?"
"คิดไปเองได้?"
ลู่เฟิงกระหยิ่ม "เหรอ? แต่เมื่อกี้สายตาเธอเหมือนจะกินฉันเข้าไปเลยนะ"
หลินหร่านสีหน้าแปร่ง ๆ
เมื่อกี้เธอแสดงออกชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?
ไม่ได้ ๆ ต้องไม่ยอมรับ
ไม่งั้นไอ้โรคจิตนี่คงดีใจจะแย่
เธอแค่ถูกเนื้อตัวของเขาดึงดูดนิดหน่อยเอง ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่เลย
หลินหร่านกำลังจะโต้กลับ ข้อมือก็ถูกเขาคว้าไว้ แล้วกดลงบนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่น ๆ ของชายหนุ่มทันที
หลินหร่านตัวเกร็ง
ความร้อนของร่างชายใต้ฝ่ามือ "ร้อน" จนเธออยากดึงมือกลับทันที
เธอก็ทำแบบนั้นจริง ๆ แต่ถูกเขากำไว้แน่น
เลือดเดือด หลินหร่านจ้องเขา
"ปล่อยมือ!"
ลู่เฟิงปล่อยมืออย่างว่าง่าย
"ผัวะ!"
ฝ่ามือตามมาในทันที ตบจนเขาเบือนหน้าไปข้างหนึ่ง
เขาแลบลิ้นแตะข้างกระพุ้งแก้ม รับรู้ถึงความแสบร้อนตรงนั้น
เสียงตบที่คุ้นเคย
ดูเหมือนว่าไม่ว่าโลกไหน หลินหร่านก็ชอบตบเขาแบบนี้เหมือนกัน
เขาหันหน้ากลับมามองเธอ "จะตบอีกไหม?"
หลินหร่านสบตากับเขา แก้มชายหนุ่มแดงนิดหน่อย สีหน้าไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย คำพูดที่เอ่ยออกมาช่างคุ้นเคย
ไอ้หมอนี่เป็นโรคเอ็มรึเปล่า?
ยิ่งตบยิ่งติดใจ?
หลินหร่านกำฝ่ามือ ที่ยังมีความเสียวซ่าจากการตบเมื่อครู่
เธอทำหน้านิ่ง น้ำเสียงแข็งเย็น
"ต่อจากนี้ ขอไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน ห้ามแตะต้องตัวฉัน"