สิบนาทีต่อมา รอบสองของเกม 2v2 ก็เริ่มขึ้น
เคอเจียและแฟนหนุ่มยืนเชียร์หลินหร่านกับเคอเยียนถิงอยู่ข้างสนาม
ลูกแบดมินตันสีขาวลอยไปมาอยู่กลางอากาศ
แต่ในหัวของลู่เฟิงกลับมีภาพฉากแล้วฉากเล่าผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองดูหลินหร่านและเคอเยียนถิงที่เข้าขากันได้อย่างดีเยี่ยมอยู่ฝั่งตรงข้าม ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงก็พุ่งทะลักเข้ามาในใจ
หรือว่าเขาจะเคยเล่นแบดมินตันกับพวกเขามาก่อน?
เพราะเขาวอกแวกอยู่บ่อยๆ ทำให้เสียหลายลูกติดกัน
เคอเยียนถิงส่งเสียงเยาะเย้ยมาจากอีกฝั่ง "ฝีมือของคุณลู่ดูจะตกไปมากจากเมื่อก่อนนะ~"
พวกเขาเคยเล่นด้วยกันจริงๆ ด้วย
สายตาของลู่เฟิงมืดลง
เขาสูญเสียความทรงจำเหล่านั้นไป แต่หลินหร่านและเคอเยียนถิงกลับยังมีความทรงจำร่วมกันอยู่
ความไม่พอใจอย่างรุนแรงผุดขึ้นในใจลู่เฟิง
จากนั้นเขาก็เล่นได้ดุดันยิ่งกว่าใคร!
ทุกลูกเขาทุ่มเทสุดกำลังเพื่อแย่งชิง!
ราวกับจะระบายความโศกเศร้า ความแค้น ความขมขื่น และความเจ็บปวดทั้งหมดลงบนการตีลูก
เคอเยียนถิงที่เพิ่งจะหยิ่งผยองไปได้ไม่นาน ต้องรีบตั้งสติและทุ่มสุดตัวโต้กลับ
เจิ้งจือเจี๋ยตกใจกับวิธีการเล่นแบบไม่คิดชีวิตของลู่เฟิง!
ไม่ใช่ตั้งใจจะแพ้ให้หลินหร่านหรือไง?
ทำไมจู่ๆ ถึงได้เอาจริงขนาดนี้?
โดนอะไรกระตุ้นเข้าให้?
เมื่อเห็นร่างกายของลู่เฟิงที่วิ่งอย่างสุดแรง หลินหร่านก็ราวกับเห็นเขาผู้ไม่ยอมแพ้ในโรงยิมเมื่อสองปีก่อน
เขานึกอะไรขึ้นมาได้หรือเปล่า?
ดูเหมือนการกระตุ้นจะได้ผลจริงๆ แผนการของเธอไม่ผิด!