ประโยคนี้เขาอยากพูดมานานแล้ว แต่กลัวจะถูกปฏิเสธ
ยามนี้ กำลังจะต้องจากกัน เขาอดถามไม่ได้จริง ๆ
หลินหร่านสบตากับเขา มุมปากเผยอยิ้มบาง "พอจะคิดดูได้"
สี่คำสั้น ๆ ทำเอาลู่เฟิงดีใจจนเก็บไม่อยู่
เขาประคองใบหน้าของเธอไว้ แล้วก้มลงจูบหนัก ๆ ที่ริมฝีปาก
"รอฉันด้วย"
สองคำนี้พูดออกไปอย่างมีน้ำหนัก
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
มองแผ่นหลังของเขา หลินหร่านรู้สึกใจหายแปลก ๆ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอส่ายหัวเบา ๆ ดึงสติกลับมาอยู่กับเนื้อหา
หลังจากสังเกตการณ์มาในช่วงนี้ ค่าความรักห้าจุดสุดท้ายนี้ขึ้นอยู่กับตัวลู่เฟิงเอง ต่อให้เธอใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรก็ไม่ได้มา
หลินหร่านเตรียมพร้อมรับมือศึกยืดเยื้อแล้ว
＊
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ซูหว่านอวี๋ได้วีซ่านักเรียนเสร็จเรียบร้อย
หลินหร่าน รอเจอดีได้เลย
ฉันไม่เพียงแต่จะแย่งพี่ลู่เฟิงกลับคืนมา ฉันยังจะทำให้ชื่อเสียงโด่งดังอีกด้วย!
ทั้งอาชีพการงาน ความรัก ครั้งนี้ฉันขอทั้งหมด!
ซูหว่านอวี๋ก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินไปประเทศเอ็ม เธอหลินหร่านก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นทันที
[เจ้าของร่าง วันนี้พระเอกได้บินไปประเทศเอ็มแล้ว]
หลินหร่านกำลังพิจารณารายงานโครงการอยู่ พอได้ยินก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า "รู้แล้ว"
ระบบเงียบไปสองวินาที [เจ้าของร่าง ดูเหมือนเธอจะไม่กังวลเลยสักนิด]
[นางเอกตกสู่ด้านมืดเต็มตัวแล้ว เธอจะต้องใช้ทุกวิถีทางบุกไปพิชิตพระเอกแน่ ๆ]
หลินหร่านมือที่กำลังขยับหยุดชะงัก มุมปากยกขึ้น "จะกังวลอะไร? เธอคิดว่าค่าความรู้สึกดี 95 ของฉันเป็นค่าที่ได้มาฟรี ๆ หรือไง?"
"อีกอย่าง ฉันหลินหร่านจะเป็นใครก็ได้มาทดแทนหรือไง?"
"เชื่อฉันสิ ลู่เฟิงจะต้องกังวลมากกว่าฉันอีก เขากลัวว่าฉันจะลงเอยกับเคอเยียนถิง ถึงได้รีบจดทะเบียนสมรสกับฉันก่อนไปต่างประเทศแบบนี้"