หลินหร่านปลายนิ้วสอดเข้าไปในเส้นผมท้ายทอยของเขาแล้วคลึงไปมา ไม่มีทีท่าว่าจะเรียกเขาสักนิด
ลู่เฟิงก็ไม่ท้อ ถือว่าสักวันหนึ่ง เขาจะทำให้เธอเรียกเขาอย่างเต็มใจ
เรื่องเล็กน้อยผ่านพ้นไป ความเคล้าคลึงก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
โชคดีที่ในลานจอดรถไม่มีใคร
ถ้ามีใครสักคนเดินผ่านไป ก็คงรู้ดีว่ารถคันนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น
เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของหลินหร่าน ท่าทีเย้ายวนใจ ลู่เฟิงมีความรู้สึกพอใจอย่างบอกไม่ถูก
ดูเหมือนมีเพียงช่วงเวลานี้เท่านั้น ที่เขาจะสัมผัสได้ชัดเจนว่าหลินหร่านก็ต้องการเขาเหมือนกัน
ต้องเลี้ยงเธอให้อิ่ม ให้ดี เธอถึงจะไม่คิดถึงคนอื่น
เมื่อสิ้นสุดลง หลินหร่านหายใจหอบเหนื่อยพิงอยู่ในอ้อมกอดของลู่เฟิง
ร่างกายที่เหงื่อออกชุ่มรู้สึกเหนียวเหนอะหนะ แต่คนรักความสะอาดสองคนกลับกอดกันโดยไม่รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย
ฝ่ามือใหญ่ของชายหนุ่มรองรับที่บั้นเอวของเธอ ค่อย ๆ นวดคลึงอย่างมีแรง แล้วโน้มตัวลงไปจูบที่ริมฝีปากของเธอ
"ทางฝั่งประเทศเอ็ม เดือนหน้าเราเสร็จสิ้นแล้ว"
หลินหร่านเอนกายพิงเขาอย่างผ่อนคลาย ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ
คุณปู่ลู่ให้เวลาสามปี แต่ชายคนนี้กลับใช้เวลาสองปีก็ทำสำเร็จ
ลู่เฟิงพูดต่อ "พอประเทศกลับมาแล้ว เราเตรียมจัดงานแต่งงาน เธอมีความคิดเห็นอะไรบอกได้ตลอด"
ลมหายใจของหลินหร่านชะงัก
ความคิดเห็น?
ความคิดเห็นที่ใหญ่ที่สุดของเธอคือค่าความรักห้าจุดนั่นเมื่อไหร่จะเพิ่มขึ้นเสียที?!
สองปีมานี้ "ทำเป็นเกลียด" กันมากี่ครั้งไม่รู้ ความรักของลู่เฟิงก็ไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป แต่อย่างไรค่าความรักก็ไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่จุดเดียว
ปัญหามันอยู่ที่ไหนกันแน่?
หรือเพราะว่าเธอไม่ได้แสดงออกถึงความรัก?
คิดถึงตรงนี้ หลินหร่านจึงเงยหน้าขึ้นมองเขาทันที