สี่คำ
ราวกับถังน้ำแข็งถูกเทราดลงบนหัว
ดวงตาของลู่เฟิงมืดลงสนิท
หลินหร่านเก็บตัวเรียบร้อยแล้ว เดินเข้าบริเวณโถงทางเข้า
หล่อนไม่พูดอะไรสักคำ เปิดประตูออกไปตรงๆ
ประตูปิดลงเบาๆ
ห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
“เจอกันถูกคอ...”
ลู่เฟิงพูดสี่คำนี้ซ้ำเบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ก็ดี
ถ้ามีคนที่ทำให้หล่อนสนใจไปได้ เขาก็จะได้เป็นอิสระ
ปลายนิ้วของลู่เฟิงเกี่ยวเน็คไทบนเตียงขึ้นมา ผ้าลื่นและเย็นเล็กน้อย
เขากำมันแน่นในฝ่ามือ ราวกับจะบดขยี้บางสิ่ง และราวกับจะคว้าบางสิ่งไว้
＊
นอกประตู หลินหร่านก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้ว
ริมฝีปากของหล่อนยังชา จูบเมื่อครู่ค่อนข้างรุนแรงจริงๆ
[ติ้ง! ค่าความรักของพระเอก +10 ค่าความรักปัจจุบัน: (10/100)]
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น
หลินหร่านยิ้มอย่างมีเลศนัย
จากลบเป็นบวก จากเกลียดชังเป็นใส่ใจ
เกมยังดำเนินต่อไป
และเหยื่อได้เริ่มเดินเข้าหากับดักด้วยตัวเองแล้ว
＊
บ่ายวันสุดท้ายของงานเสวนาเทคโนโลยี ในศูนย์ประชุมผู้คนพลุกพล่าน
ลู่เฟิงยืนอยู่หน้าบูธของทีมตัวเอง กำลังแนะนำนวัตกรรมการออกแบบให้คณะกรรมการหลายท่านฟัง
ระหว่างอธิบาย เขาจดจ่อและสุขุม บางครั้งยกมือชี้ไปบนแบบแปลน
“...ดังนั้นเราจึงใช้การออกแบบโมดูลาร์ที่ปรับได้แบบนี้ ซึ่งสามารถปรับให้เข้ากับสภาพภูมิประเทศและความต้องการที่หลากหลาย ”
“...ดังนั้นเราจึงใช้การออกแบบแบบโมดูลาร์ที่ปรับได้นี้ เพื่อรองรับภูมิประเทศและความต้องการที่หลากหลาย”
คณะกรรมการพยักหน้าเห็นด้วยบ่อยครั้ง หนึ่งในศาสตราจารย์อาวุโสถึงกับตบไหล่เขา
“หนุ่มน้อย ความคิดชัดเจนดี โปรเจกต์นี้มีอนาคตไกล”