[แม่บุญธรรมของพระเอกประสบอุบัติเหตุต้องเข้าโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายสามแสนหยวน]
หลินหร่านพลิกหน้ารายงาน "แล้วไงต่อ?"
[นางเอกขายภาพวาดช่วยแก้ปัญหาแล้ว]
มือของหลินหร่านชะงัก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "งั้นก็ไม่เกี่ยวกับฉันสินะ~"
[เป็นแบบนี้ เราจะทำยังไงดี?]
"ทำยังไง?" หลินหร่านพิงพนักเก้าอี้ หมุนปากกาในมือ
"นางเอกช่วยแล้วก็ช่วยแล้ว รอฉันจัดการงานตรงหน้าเสร็จ ค่อยไปโรงพยาบาลดูอีกที"
พูดจบ เธอก้มหน้ามองรายงานต่อ
จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ "อ้อ ใช่ ภาพวาดของซูหว่านอวี๋ขายให้ใคร?"
[พระรองตามต้นฉบับ เคอเยียนถิง]
หลินหร่านเลิกคิ้วเรียว "หมากตัวนี้ ยิ่งเล่นยิ่งสนุก"
เธอไม่พูดอะไรอีก ก้มหน้าทำงานต่อ
เพียงแต่มุมปากมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
＊
เจ็ดโมงเย็น การผ่าตัดสิ้นสุดลง
หมอเดินออกมา ถอดหน้ากาก "การผ่าตัดสำเร็จมาก ก้อนเลือดถูกเอาออกแล้ว คนไข้มีสัญญาณชีพคงที่ ต่อไปก็แค่เฝ้าดูอาการและพักฟื้น"
ลู่อันกั๋วถอนหายใจยาว
ซูหว่านอวี๋ตบหลังเขาเบาๆ "ลุงคะ ไม่เป็นไรแล้ว ป้าจะดีขึ้นเอง"
ลู่เฟิงยืนอยู่กับที่ รู้สึกว่าเส้นประสาทที่ตึงเครียดมาทั้งบ่ายค่อยๆ ผ่อนคลายลง
เขาพิงกำแพง หลับตา ผ่อนคลายจิตใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองไปที่ซูหว่านอวี๋ "เสี่ยวอวี๋ ขอบใจนะ"
ซูหว่านอวี๋ส่ายหน้า "พี่ลู่เฟิง ไม่ต้องขอบฉันซ้ำแล้วซ้ำอีกเลย ป้าใจดีกับฉันมาตลอด นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ"
ลู่อันกั๋วเช็ดน้ำตา พูดกับซูหว่านอวี๋ "เสี่ยวอวี๋ เธอเป็นเด็กดีจริงๆ สามแสนหยวนนั่น ลุงจะหาทางใช้คืนให้เธอแน่นอน"