วันแรกของงานเสวนาจบลงในช่วงเย็น
ที่พักของทีมมหาวิทยาลัยจิงถูกจัดเตรียมโดยผู้จัดงาน
โรงแรมสี่ดาวแห่งหนึ่งใกล้กับโรงยิม ห้องคู่มาตรฐาน ลู่เฟิงและเจิ้งจือเจี๋ยได้อยู่ห้องเดียวกัน
หลังอาบน้ำเสร็จ ลู่เฟิงเช็ดผมเดินไปที่หน้าต่าง
นอกหน้าต่างคือทิวทัศน์ยามค่ำคืนของนครจิง แสงไฟระยิบระยับ รถราวิ่งสัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย
โทรศัพท์เงียบผิดปกติ
ตลอดทั้งวัน หลินหร่านไม่ส่งข้อความมาแม้แต่ข้อความเดียว
ตั้งแต่แยกกันที่โรงยิมตอนเช้า เธอก็หายไปเลย
นี่น่าจะเป็นอิสระที่ลู่เฟิงต้องการ ความสงบ ไม่ถูกควบคุม
แต่ไม่รู้ว่าทำไม เขากลับรู้สึกหงุดหงิดมาก
ลู่เฟิงเปิดแชท จ้องหน้าจออยู่นาน นิ้วลอยอยู่เหนือแป้นพิมพ์ สุดท้ายก็ไม่ได้พิมพ์อะไรลงไป
เขาปิดโทรศัพท์ นอนลงบนเตียง
เจิ้งจือเจี๋ยบนเตียงข้าง ๆ กำลังดูวิดีโอสั้น เสียงดังลอดออกมา
ลู่เฟิงหลับตา พยายามจะนอน แต่สมองยุ่งเหยิงไปหมด
ภาพในตอนกลางวันผุดขึ้นมาในหัวไม่หยุด
ความเย็นชาตอนที่เธอพูดว่า "ปิดหน้าที่ข้า"
ความรังเกียจตอนที่เธอพูดว่า "สกปรก"
ตอนที่เธอยืนเคียงข้างเคอเยียนถิง ยิ้มให้กัน...
ลู่เฟิงพลิกตัว เอาหน้าซุกเข้าไปในหมอน
สองทุ่มแล้ว
โทรศัพท์ยังคงเงียบ
สองทุ่มครึ่ง
เจิ้งจือเจี๋ยหลับไปแล้ว มีเสียงกรนเบา ๆ ดังขึ้นในห้อง